இல்லறத்தில் சீஷத்துவம்

Share this page with friends

ஒரு புருஷனையும் அவனுடைய மனைவியையும் தேவன் படைத்ததின் நோக்கம் “தேவபக்தியுள்ள சந்ததியைப் பெறும்படியே!” என மல்கியா 2:15 எடுத்துரைக்கிறது. இவ்வுலகில் யார் வேண்டுமானாலும் பிள்ளைகளை வளர்க்க முடியும்! ஆனால் இயேசுவின் சீஷன் மாத்திரமே “தேவ பக்தியுள்ள பிள்ளைகளை” வளர்க்க முடியும். இதற்காக, கணவனோ அல்லது மனைவியோ குறைந்தபட்சம் யாராவது ஒருவர், தங்கள் முழு இருதயத்தோடும் இயேசுவை நேசிக்கிற சீஷராக இருப்பதே முதலாவது முக்கிய தேவையாகும். தங்கள் முழு இருதயத்தோடு இயேசுவை நேசிக்காத கிறிஸ்தவர்கள் “தேவ பக்தியுள்ள பிள்ளைகளை” வளர்க்க முடியாது. கணவனுக்கும் மனைவிக்குமிடையே உள்ள ஐக்கியமே (UNITY) இரண்டாவது முக்கிய தேவையாகும். தம்பதிகளில் ஒருவர் சீஷராயிராவிட்டாலும், இவ்வித ஐக்கியம் ஒருக்காலும் சாத்தியப்படாது! இந்நிலையில், சீஷனாயிருப்பவரோ (கணவனோ அல்லது மனைவியோ) தன் பிள்ளைகளுக்காக சாத்தானை எதிர்த்து போரிடுவதில் தனித்து விடப்பட்டவராகிவிடுவார்! ஆனால், இவர்கள் இருவருமே முழு இருதயம் கொண்டவர்களாய் இருந்துவிட்டால், சாத்தானை எதிர்த்து போரிடும் பணி அவர்களுக்கு மிக இலகுவாகிடும். ஆகவேதான் “சரியான வாழ்க்கைத் துணையை” நம் இல்லற துணையாக தேர்வு செய்யவேண்டியது அதிக முக்கியத்துவம் நிறைந்ததாய் இருக்கிறது. குடும்பத்தில் கணவனும் மனைவியும் எப்போதும் ஒருவருக்கொருவர் வாக்குவாதம் செய்து கொண்டும், ஒருவருக்கொருவர் குறைகூறிக்கொண்டும் இருந்தால், பிள்ளைகளைத் தேவபக்திக்கு ஏற்ற விதத்தில் வளர்ப்பது மிகவும் கடினமாயிருக்கும்! நீங்கள் தேவபக்தி கொண்ட குடும்பத்தை கட்ட விரும்புகிறவர்களாயிருந்தால், உங்கள் கணவன் அல்லது உங்கள் மனைவியிடம் என்ன விலைக்கிரயம் செலுத்தியாகிலும், அதனிமித்தம் உங்களின் அனேக உரிமைகளை இழந்திட நேர்ந்தாலுமேகூட…. எப்படியாகிலும் ஐக்கியத்தை நாடுங்கள். ஐக்கியத்திற்காக நீங்கள் இழந்தது “தகும்” என்பதை பிற்காலத்தில் உங்கள் பிள்ளைகள் கர்த்தரைப் பின்பற்றுவதை காண்கையில் அறிந்து கொள்வீர்கள்!! இரண்டு சீஷர்களுக்கிடையே காணும் ஐக்கியத்தில் சொல்லொண்ணா வல்லமை அடங்கியிருக்கிறது. இவ்வித இரண்டு சீஷர்கள் இந்த பூமியில் ஒருமனதாய் கூடிவருகையில் (மத்தேயு 18:18-20) “வானமண்டலத்திலுள்ள சாத்தானின் சத்துவங்களைக்” கட்டுவதற்குரிய வல்லமையைப் பெற்றிருப்பார்கள் (எபேசியா் 6:12). இவ்வழி சென்றால் மாத்திரமே, பொல்லாத அசுத்த ஆவிகள் நம் குடும்பத்தையோ அல்லது நம் பிள்ளைகளையோ பாதித்துவிடாதபடி அவைகளைத் தூர விரட்டியடித்திட முடியும்! எபேசியா் 5:22 முதல் 6:9 வசனங்கள் வரை பரிசுத்தாவியானவர், குடும்பத்தில் காணும் கணவன்-மனைவி; பிள்ளைகள்-பெற்றோர்கள்; வேலைக்காரர்கள்-எஜமான்கள் ஆகிய உறவுகளைக் குறித்தே பேசுகிறார். குடும்ப உறவுகளைக் குறித்து கூறும் இவ்வசனங்களுக்கு அடுத்து “உடனே” காணப்படும் எபேசியா் 6:10 -ம் வசனத்திலிருந்து வானமண்டலங்களிலுள்ள பொல்லாத ஆவிகளோடு உள்ள போராட்டத்தை பரிசுத்தாவியானவர் விவரித்துப் பேசுகிறார். இந்த உண்மை நமக்கு போதிப்பது என்ன? ஆம், நம் குடும்ப வாழ்வில் காணும் உறவுகளைத் தாக்குவதையே சாத்தான் தன் பிரதான தாக்குதலாய் கொண்டிருக்கிறான் என்பதையே நமக்குப் போதிக்கிறது! இங்குதான், நாம் மிக விழிப்புடன் சாத்தானை மேற்கொண்டிட வேண்டும்!!

ஒருவருக்கொருவா் வாக்குவாதம் செய்துகொள்ளும் புருஷர்களும் மனைவிகளும், தங்களுக்கு நடுவே ‘இடைவெளி’ ஏற்படுத்துகிறபடியால்… அந்த ‘இடைவெளி’ ஊடாய் சாத்தான் தங்கள் குடும்பத்திற்குள் பிரவேசித்துத் தங்கள் பிள்ளைகள் தாக்கப்படுவதற்கு “கதவைத் திறந்துவிடுகிறார்கள்” என்பதை அறியாதவர்களாகவே இருக்கிறார்கள். தன் பெற்றோர்களிடம் ‘கரடுமுரடாய்’ பேசிடும் ஒரு முரட்டாட்டம் கொண்ட பிள்ளை, ஒரு தொற்றுநோயைப்போல் தன் கணவனிடம் ‘கரடுமுரடாய்’ பேசிடும் தன் தாயிடமிருந்தே பெற்றிருப்பான்! அல்லது தன் ஆண்டவருக்கு ஏதோ சில பகுதிகளில் முரட்டாட்டம் செய்திட்ட தன் தகப்பனிடமிருந்து பெற்றிருப்பான்!! இந்த பெற்றோர்களே முதலாவதாக இந்த நோயை வீட்டிற்குள் அனுமதித்திருக்க… ஏற்பட்ட தொற்றுநோய்க்காக ‘பாவம்’ அந்தப் பிள்ளையை கடிந்துகொள்வதில் என்ன பிரயோஜனம்!! ஆகவே, இந்த பெற்றோர்களே இங்கு முதலாவதாக மனந்திரும்ப வேண்டும்!! உங்கள் வீட்டின் விஸ்தாரத்தைவிட அல்லது அங்குள்ள விலையுயர்ந்த எலெக்ட்ரானிக் உபயோக சாதனங்களைவிட “உங்கள் இல்லத்தின் ஐக்கியமே” அதிகளவு முக்கியம் நிறைந்ததாகும்! நீங்கள் ஒரு ஓலை குடிசை வீட்டில் வசித்தாலும், அங்கு நீங்கள் ஆண்டவரின் சீஷர்களாய் இருந்துவிட்டால்…. உங்கள் குடும்பத்தில் நிச்சயமாய் தேவனுடைய மகிமை இறங்கி தங்கிவிடும்!! ஒரு உண்மையான இயேசுவின் சீஷன், ஏதேன் தோட்டத்தில் ஆதாமையும் ஏவாளையும் பாதித்த “ஒருவரையொருவா் குற்றப்படுத்தும்” கொடிய நோயிலிருந்து நிச்சயமாய் விடுதலை பெற்றிருப்பான். ஆம், ஆதாம் தன் பாவத்திற்கு ஏவாளைக் குற்றம் சாட்டினான்!! ஏவாள் தன் பாவத்திற்கு சர்ப்பத்தை குற்றம் சாட்டினாள்! “தன் ஆவியில் ஏழ்மை கொண்டவர்களுக்கே” (மத்தேயு 5:3) பரலோக ராஜ்ஜியம் சொந்தம்! ஒருவன் தன் ஆவியில் ஏழ்மை கொண்டிருக்கையில் காணப்படும் முதல் குணாதிசயம் என்னவென்றால், “தன் சொந்த தோல்வியிலும் தன் சொந்த தேவையிலுமே” முதலாவதாக எப்போதும் விழிப்புடன் இருப்பான். இப்போது கணவன் மனைவியாகிய இருவருமே “தங்கள் ஆவியில் ஏழ்மை கொண்டவர்களாய்” இருந்துவிட்டால், அவர்கள் தங்கள் இல்லத்தை இந்த பூமியில் பரலோகத்தின் முன் ருசியை காணும் ஸ்தலமாய் மாற்றிவிடுவார்கள்! இதுபோன்ற இல்லத்தில், இவர்கள் இருவரும் தங்களைத் தாங்களே நியாயம் தீர்ப்பார்களே அல்லாமல், ஒருவர் மற்றவரை குற்றம்சாட்ட மாட்டார்கள்!! இத்தனை சீா்கொண்ட ஒரு இல்லத்தில் பிசாசானவன் நெருங்கக்கூட முடியாது!! இந்த சீர்மிகுந்த இல்லத்திலுள்ள பிள்ளைகள் எத்தனை மேலான ஆசீர்வாதங்களைப் பெற்றிட முடியும் என்பதை சற்று சிந்தித்துப் பாருங்களேன்!!

“ஒரு தாயான பிறகு அலுவல் புரியும்” சகோதரிகளுக்கு சில வார்த்தைகளை இச்சமயத்தில் கூறிட விரும்புகிறேன். நாம் வாழும் இக்காலத்தில், குறிப்பாய் நகரங்களிலுள்ள விலைவாசி உயர்வினிமித்தம் இவ்வாறு அலுவல் புரிய வேண்டியிருப்பது தவிர்க்க முடியாத துரதிருஷ்டமாயிருக்கிறது! இருப்பினும், இந்நிலையிலிருக்கும் தாய்மார்கள் கீழ்காணும் சில அடிப்படைக் கோட்பாடுகளைக் கண்டிப்பாய் கைக்கொண்டிட வேண்டும். தீத்து 2:5 கூறுகிறபடி, ஸ்திரீகள் “வீட்டிலுள்ள வேலைகள் செய்யும்படி தரித்திருக்க வேண்டும்” என்பதே அவர்களைக் குறித்த தேவசித்தமாய் இருக்கிறது. ஆகவே, தன் இல்லத்தைவிட்டு வெளியில் அலுவல் பார்க்கச் செல்லுவதினிமித்தம் எந்த தாயும் தன் வீட்டின் பொறுப்புகளை உதாசீனம் செய்யவே கூடாது. 1) தன் ஆண்டவர் 2) தன் கணவர் 3) தன் பிள்ளைகள் ஆகிய இந்த வரிசைப்படியே அவளுடைய பிரதான அன்பும் அர்ப்பணிப்பும் எப்போதும் இருந்திட வேண்டும். வேறு வழியில்லாமல், அப்படியே ஒரு வெளி அலுவலுக்கு அவள் செல்ல வேண்டியிருந்தாலும், அந்த முதல் மூன்று வரிசைக்குப் பின்னால் வரும் நான்காவது கவனத்திற்குரியதாகவே கண்டிப்பாய் அந்த அலுவல் இருந்திட வேண்டும். இருப்பினும், தங்களுக்கு வீட்டில் பிள்ளைகள் இல்லாத மணமான ஸ்திரீகளுக்கோ, வெளியில் சென்று அலுவல் புரிவதற்கு இதுபோன்ற பிரச்சனைகள் அவர்களுக்கு அதிகமாய் இருப்பதில்லை! பொதுவாக பிள்ளைகளையுடைய தாய்மார்கள் ஏன் அலுவலுக்காக வெளியே போகிறார்கள் என்பதற்கு இரண்டு காரணங்கள்தான் உண்டு: 1.ஜீவனம் பண்ணும் பொருட்டு! தங்கள் கணவரின் வருமானம் குடும்பத் தேவைகளுக்குப் போதுமானதாய் இல்லாததால் வேலைக்குச் செல்லுகிறாள்! 2.ஆடம்பர ஜீவியத்தை விரும்பி! கணவனும் மனைவியும் ஒரு உயர்தர வாழ்க்கையை இச்சிப்பதினிமித்தம் மனைவியும் வேலைக்குச் செல்லுகிறாள்! நீங்கள் வேலைக்குச் செல்லும் காரணம் “ஜீவனம் பண்ணும் பொருட்டுதான்” என தேவனுக்கு முன்பாக நீங்கள் நேர்மையாகக் கூறமுடியுமென்றால், இதனிமித்தம் குடும்பத்தில் ஏற்படும் நெருக்கமான உங்கள் பொறுப்புகளுக்கு ஏற்ற விசேஷித்த தம் கிருபையைத் தேவன் உங்களுக்குத் தந்திடுவார் என்பதை நீங்கள் நிச்சயித்துக் கொள்ளலாம். அதற்கு பதிலாய், “ஆடம்பர ஜீவியத்தை விரும்பி” நீங்கள் வேலைக்குச் செல்பவராய் இருந்தால், நீங்கள் மெய்யாகவே “பெரிய அபாயத்திலிருக்கிறீர்கள்” என்பதை உங்களுக்கு நான் எச்சரிக்க விரும்புகிறேன். இந்த அபாயத்தின் விளைவைப் பல வருடங்களுக்குப் பிறகுதான் நீங்கள் அறுவடை செய்வீர்கள். ஆம், உங்கள் பிள்ளைகள் வீட்டிலிருந்து வெளியே செல்ல வேண்டிய சமயத்தில், அவர்கள் உங்களுக்கு அடங்காதவர்களாகவும், தேவனுக்கு எவ்விதத்திலும் பிரயோஜனமற்றவர்களாகவும் மாறுவார்கள்! இவ்வாறு நிகழ்ந்த பின்பு, யாதொன்றை நீங்கள் செய்ய விரும்பினாலும் அது காலதாமதமான செயலாகவே இருந்துவிடும். “நான் அப்பியாசப்படுத்தியவைகளை மாத்திரமே பிரசங்கிக்கிறேன்” என்பதற்கு தேவனே சாட்சி! என் முதல் மகன் 1969 -ம் ஆண்டு பிறந்தபோது எங்கள் வருமானம் ‘மிக கொஞ்சமாகவே’ மாதந்தோறும் பெற்று வந்தேன்… சேமிப்பு என்பது ஒரு துளியும் இல்லை! இருப்பினும், என் மனைவி தன் வேலையை விட்டுவிட்டு வீட்டில் தரித்திருந்து குடும்பத்தை கவனிக்க வேண்டும் என நாங்கள் இருவரும் தீர்மானித்துவிட்டோம். அதன்பிறகு (என் முதல் மகன் பிறந்த பிறகு) 28 ஆண்டுகள், என் மனைவி எந்த வேலைக்கும் செல்லாமல் வீட்டில் தரித்திருந்து, எங்கள் நான்கு மகன்களும் கர்த்தரை அன்புகூர்ந்து அவரைப் பின்பற்றும்படி வளர்த்தார்கள்!! இப்போது அதன் விளைவு என்ன? இன்று எங்கள் நான்கு மகன்களும் மறுபடியும் பிறந்து, ஞானஸ்நானம் எடுத்து, ஆண்டவரைப் பின்பற்றி அவருக்கு சாட்சி பகருவதை காணும் நிறைவான மகிழ்ச்சியையும், பாக்கியத்தையும் பெற்றிருக்கிறோம். என் மனைவி அந்த 28 ஆண்டுகள் ஒரு மருத்துவராக பணியாற்றி சுமார் முப்பது அல்லது நாற்பது லட்சம் ரூபாய் சம்பாதித்திருப்பதைக் காட்டிலும் “இந்த பாக்கியமே” மேலான ஆசீர்வாதமாய் எங்களுக்கு இருக்கிறது. இன்றோ, எங்களுக்கு “யாதொரு” மனதுயரமும் இல்லை!! இப்பகுதியில் கர்த்தருடைய சித்தத்தைத் தேடும் மற்ற தாய்மார்களை ஊக்குவிப்பதற்காகவே இந்த எங்கள் சாட்சியை உங்களுடன் பகிர்ந்து கொண்டேன்!!

ஒரு மெய்யான சீஷன், தன் வீட்டிற்கு வரும் பத்திரிக்கைகள் மற்றும் புத்தகங்களைக் குறித்தும் கவனம் கொண்டிருப்பான். அதே போல், தன் குடும்பத்தார் பார்க்கும் தொலைகாட்சி மற்றும் வீடியோ நிகழ்ச்சிகளைக் குறித்தும் கவனம் கொண்டிருப்பான். ஒரு வீட்டிற்கு தலைவனாக இருக்கும் கணவன் “ஓர் கண்டிப்பான வாசல் காப்போனாய்” இருந்து, எவ்வித உலக அசுசிகளும் தன் வீட்டிற்குள் பிரவேசித்துவிடாமல் கவனம் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஒரு தொழிற்சாலையின் “தரம் காக்கும் கட்டுப்பாட்டு துறையில்” ஒவ்வொரு உற்பத்தி பொருளையும் சோதித்து அதற்குரிய சான்று முத்திரை தரும் அதிகாரியைப் போலவே, கணவன் இருக்கவேண்டும்! தன் பிள்ளைகள் ஆண்டவரின் சீஷர்களாய் மாறவேண்டும் என்ற விருப்பம் கொண்ட பெற்றோர்கள், தங்கள் பிள்ளைகளின் கவர்ச்சியான விருப்பங்களுக்கெல்லாம் தங்களை விட்டுக் கொடுக்காதவர்களாய் இருந்திட தீர்மானம் கொண்டவர்களாய் இருக்க வேண்டும். ஏனெனில், இதுபோன்ற காரியங்கள் உண்மையில் “அன்பிற்குரியதாய்” இல்லாமல் மதியீனமும், ஆண்டவருக்கு உண்மையற்ற செயலாகவே இருக்கும்!! எந்த ஒரு சபையின் வலிமையும் அந்த சபையிலுள்ள குடும்பங்களின் வலிமையைப் பொறுத்தே உள்ளது! நம் இல்லம் பெலஹீனம் கொண்டதாய் இருந்தால், நம் சபையும் பெலஹீனமாகவே இருக்கும்!! ஒரு சபையின் வலிமை பெலத்த சத்தத்தை வைத்தோ அல்லது இனிமையான பாடல்களை வைத்தோ அல்லது நல்ல பிரசங்கங்களை வைத்தோ அல்ல… மாறாக தெய்வபக்தி நிறைந்த இல்லங்களை வைத்தே நிர்ணயிக்கப்படுகிறது!! இன்று நம் தேசத்தில் “இல்லங்களைக்” (Homes) கட்டுவோமாக…. அதுவே நம் ஆண்டவரை மகிமைப்படுத்துவதாக!!

சகரியா பூணன்


Share this page with friends