முக்கிய வேதப்பகுதி: மத்தேயு 5:20
“வேதபாரகரும் பரிசேயரும் கொண்டிருக்கிற நீதியிலும் உங்கள் நீதி அதிகமாயிராவிட்டால், நீங்கள் பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள்.”
அறிமுகம்
மத்தேயு 5–7 அதிகாரங்களில் இயேசு கொடுத்த மலைப்பிரசங்கத்தின் முக்கியமான செய்திகளில் ஒன்று — தேவன் நம்முடைய வெளிப்புற செயல்களை மட்டும் பார்ப்பதில்லை; நம்முடைய இருதயத்தையும் பார்க்கிறார்.
பரிசேயர்கள் வெளியில் மிகவும் நீதிமான்களாகத் தெரிந்தார்கள். அவர்கள் ஜெபித்தார்கள், உபவாசித்தார்கள், தர்மம் செய்தார்கள், நியாயப்பிரமாணத்தைக் கைக்கொண்டதாகக் காட்டினார்கள்.
ஆனால் இயேசு அவர்களிடம் ஒரு ஆழமான உண்மையைச் சொன்னார்:
“உங்கள் நீதி அவர்களுடைய நீதியைவிட அதிகமாக இருக்க வேண்டும்.”
இது அதிகமான மதச் செயல்களைப் பற்றியதல்ல.
மாற்றப்பட்ட இருதயத்தைப் பற்றியது.
1. மனிதன் பார்ப்பது வெளிப்புறம்; தேவன் பார்ப்பது உள்ளானதை
மனிதர்கள் நம்முடைய தோற்றத்தைப் பார்க்கிறார்கள்.
நாம் எப்படி பேசுகிறோம், எப்படி ஜெபிக்கிறோம், சபையில் எப்படி நடந்து கொள்கிறோம் என்பதைக் கவனிக்கிறார்கள்.
ஆனால் தேவன் கேட்கிற கேள்வி:
“உன் இருதயத்தில் என்ன இருக்கிறது?”
பரிசேயர்களின் பிரச்சினை அவர்கள் நியாயப்பிரமாணத்தை அறியாதது அல்ல. அவர்கள் அதை வெளிப்புறமாகக் கடைப்பிடித்தார்கள்; ஆனால் அதன் ஆவிக்குரிய நோக்கத்தை இருதயத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை.
“மனுஷன் முகத்தைப் பார்க்கிறான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்.”
— 1 சாமுவேல் 16:7
ஆவிக்குரிய பாடம்:
தேவனுக்கு முன்பாக நடிப்பது முடியாது. அவர் நம்முடைய இருதயத்தை அறிந்திருக்கிறார்.
2. கொலை செய்யாதது மட்டும் போதாது – கோபத்தையும் விட்டுவிட வேண்டும்
மத்தேயு 5:21–22
“கொலை செய்யாதே” என்று சொல்லப்பட்டதை இயேசு இன்னும் ஆழமாக எடுத்துச் செல்கிறார்.
ஒருவன் மற்றொருவனை கொலை செய்யாமல் இருக்கலாம். ஆனால் அவன் இருதயத்தில் கோபம், பகை, வெறுப்பு இருக்கலாம்.
வெளியில் கைகள் சுத்தமாக இருக்கலாம்.
ஆனால் உள்ளத்தில் கசப்பு இருக்கலாம்.
செய்தி:
தேவன் நம்முடைய கைகளை மட்டுமல்ல, இருதயத்தையும் பரிசுத்தப்படுத்த விரும்புகிறார்.
3. விபச்சாரம் செய்யாதது மட்டும் போதாது – இருதயத்தின் இச்சையையும் பரிசுத்தப்படுத்த வேண்டும்
மத்தேயு 5:27–28
இயேசு பாவத்தின் வேரை நோக்கிச் செல்கிறார்.
வெளிப்புற செயல் நடக்கவில்லை என்பதால் மட்டும் நாம் பரிசுத்தமானவர்கள் என்று சொல்ல முடியாது.
பாவம் முதலில் இருதயத்தில் தொடங்குகிறது; பின்னர் செயலாக வெளிப்படுகிறது.
செய்தி:
வாழ்க்கையை மாற்ற வேண்டுமென்றால் செயல்களை மட்டும் மாற்றாமல், இருதயத்தை தேவனிடம் ஒப்புக்கொடுக்க வேண்டும்.
4. தர்மம் செய்யும்போது மனிதர்களின் பாராட்டைத் தேடாதே
மத்தேயு 6:1–4
பரிசேயர்கள் தர்மம் செய்தார்கள். ஆனால் சில சமயங்களில் அதை மனிதர்கள் பார்க்க வேண்டும் என்பதற்காகச் செய்தார்கள்.
இயேசு சொல்லும் பாடம்:
தேவனுக்காக செய்யும் காரியத்தை மனிதர்களின் பாராட்டுக்காக செய்யாதே.
சபையில் நம்முடைய ஊழியம் எவ்வளவு பெரியதாக இருந்தாலும், அதைச் செய்வதன் நோக்கம் முக்கியம்.
நம்மை நாமே கேட்க வேண்டிய கேள்வி:
“நான் இதை தேவனுக்காக செய்கிறேனா? அல்லது மனிதர்கள் என்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காக செய்கிறேனா?”
5. ஜெபத்தின் நீளம் அல்ல – இருதயத்தின் உண்மை முக்கியம்
மத்தேயு 6:5–8
பரிசேயர்கள் மனிதர்கள் பார்க்கும்படி ஜெபிக்க விரும்பினர்.
இயேசு அவர்களுக்கு ரகசியமான ஜெப வாழ்க்கையை கற்றுக்கொடுத்தார்.
வெளியில் பெரிய ஜெபம் இருக்கலாம்; உள்ளத்தில் தேவனோடு உறவு இல்லாமல் இருக்கலாம்.
ஆனால் உண்மையான ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை என்பது:
மக்கள் பார்க்காத இடத்திலும் தேவனைத் தேடுவது.
6. “அதிகமான நீதி” என்றால் என்ன?
மத்தேயு 5:20-ல் இயேசு சொன்ன “அதிகமான நீதி” என்பது பரிசேயர்களைவிட அதிகமான விதிமுறைகளைப் பின்பற்றுவது அல்ல.
அது:
வெளிப்புற நீதியிலிருந்து → உள்ளான நீதிக்கு
மனிதரின் பார்வையிலிருந்து → தேவனுடைய பார்வைக்கு
செயலிலிருந்து → இருதயத்திற்கு
மதச் சடங்கிலிருந்து → உண்மையான உறவுக்கு
மாறுவது.
முடிவு
ஒரு மனிதன் சபைக்கு வரலாம்.
வேதாகமத்தை வாசிக்கலாம்.
ஜெபிக்கலாம்.
உபவாசிக்கலாம்.
ஊழியம் செய்யலாம்.
ஆனால் இன்று தேவன் நம்மிடம் கேட்பது:
“உன் வெளிப்புற வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது?” என்பதைவிட,
“உன் உள்ளான வாழ்க்கை எப்படி இருக்கிறது?”
மனிதர்களை ஏமாற்ற முடியும்.
சபையை ஏமாற்ற முடியும்.
சில நேரங்களில் நம்மையே கூட ஏமாற்ற முடியும்.
ஆனால் தேவனை ஏமாற்ற முடியாது.
எனவே நம்முடைய ஜெபம்:
“கர்த்தாவே, என்னுடைய வெளிப்புற வாழ்க்கையை மட்டும் மாற்றாமல், என்னுடைய இருதயத்தையே மாற்றும். மனிதர்கள் பார்க்கும் வாழ்க்கை மட்டுமல்ல, நீர் பார்க்கும் உள்ளான வாழ்க்கையும் பரிசுத்தமாக இருக்கட்டும்.”
