வேதாகம கதாபாத்திர ஆய்வு

வேதாகமத்தில் விசுவாசத்தின் சிறந்த முன்மாதிரியாக பார்க்கப்படும் மனிதர்களில் முக்கியமானவர் ஆபிரகாம். அவரது வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரே மாதிரியான வெற்றிப் பயணமாக இருக்கவில்லை. அழைப்பு, பயணம், காத்திருப்பு, பயம், தவறுகள், சோதனைகள், கீழ்ப்படிதல், ஆசீர்வாதம் என பல்வேறு அனுபவங்களைக் கடந்து அவர் விசுவாசத்தில் வளர்ந்தார்.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையை முக்கியமாக ஆதியாகமம் 12 முதல் 25 வரை காணலாம். புதிய ஏற்பாட்டிலும் அவரது விசுவாசம் பல இடங்களில் எடுத்துக்காட்டாகக் கூறப்படுகிறது.

தேவனுடைய அழைப்பை ஏற்ற ஆபிரகாம்

ஆபிரகாமின் ஆரம்பப் பெயர் ஆபிராம். அவரது தந்தை தேராகு. அவரது மனைவி சாராய், பின்னர் தேவனால் சாராள் என்று அழைக்கப்பட்டார். ஆபிரகாம் ஆரம்பத்தில் கல்தேயருடைய ஊர் என்ற பகுதியில் வாழ்ந்தார். பின்னர் தனது குடும்பத்துடன் கானான் தேசத்தை நோக்கிப் பயணம் செய்தார்.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய திருப்புமுனை தேவனுடைய அழைப்பாகும். தேவன் அவரிடம், தனது தேசத்தையும், இனத்தையும், தகப்பன் வீட்டையும் விட்டு, தான் காண்பிக்கும் தேசத்திற்குப் புறப்பட்டுச் செல்லும்படி கூறினார்.

இங்கே கவனிக்க வேண்டிய முக்கியமான விஷயம் என்னவென்றால், தேவன் ஆபிரகாமுக்கு முழுப் பாதையையும் முன்கூட்டியே காட்டவில்லை. “நான் உனக்குக் காண்பிக்கும் தேசத்திற்குப் புறப்பட்டுப் போ” என்றார்.

ஆபிரகாம் தேவனுடைய வார்த்தையை நம்பி புறப்பட்டார்.

இதுதான் அவரது விசுவாசத்தின் முதல் பெரிய அடையாளம்.

விசுவாசம் என்பது எல்லாவற்றையும் தெரிந்துகொண்டு நடப்பது அல்ல; தேவன் வழிநடத்துவார் என்று நம்பி முதல் அடியை எடுப்பது.

தேவன் ஆபிரகாமுக்கு மிகப்பெரிய வாக்குத்தத்தத்தையும் கொடுத்தார். அவரை ஒரு பெரிய தேசமாக்குவதாகவும், அவரை ஆசீர்வதிப்பதாகவும், அவரது பெயரைப் பெருமைப்படுத்துவதாகவும், அவர் மூலம் பூமியின் குடும்பங்கள் ஆசீர்வதிக்கப்படும் என்றும் கூறினார்.

ஆனால் அந்த வாக்குத்தத்தம் உடனடியாக நிறைவேறவில்லை.

இதுதான் ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் காத்திருப்பின் காலத்தைத் தொடங்கியது.

ஆபிரகாமின் குடும்ப வாழ்க்கை

ஆபிரகாமிடம் ஏராளமான கால்நடைகளும் வேலைக்காரர்களும் இருந்தனர். அவரது சகோதரரின் மகனான லோத்தும் அவருடன் இருந்தார்.

ஒரு கட்டத்தில் ஆபிரகாமுக்கும் லோத்துக்கும் சொந்தமான மந்தைகள் அதிகமாகிவிட்டதால் அவர்களுடைய மேய்ப்பர்களுக்கிடையே பிரச்சினை ஏற்பட்டது.

அப்போது ஆபிரகாம் சுயநலமாக நடந்துகொள்ளவில்லை.

“நீ எந்தப் பக்கத்திற்குச் செல்கிறாயோ, நான் அதற்கு எதிர்ப்பக்கத்திற்குச் செல்கிறேன்” என்று லோத்துக்கு முதல் தேர்வை வழங்கினார்.

லோத்து தனக்குச் சிறந்ததாகத் தோன்றிய பகுதியைத் தேர்ந்தெடுத்துச் சென்றார்.

ஆனால் ஆபிரகாம் தேவனை நம்பினார்.

இந்த சம்பவம் அவரது வாழ்க்கையில் காணப்படும் ஒரு முக்கியமான குணத்தை வெளிப்படுத்துகிறது:

தன்னலமற்ற மனப்பான்மை.

தனக்கு கிடைக்க வேண்டியதை விட்டுக்கொடுத்தாலும், தேவன் தன்னை ஆசீர்வதிப்பார் என்ற நம்பிக்கை அவரிடம் இருந்தது.

ஆபிரகாமின் பலவீனமும் வெளிப்பட்டது

ஆபிரகாம் விசுவாசத்தின் மனிதர் என்றாலும், அவர் தவறுகளே இல்லாத மனிதர் அல்ல.

ஒருமுறை எகிப்துக்குச் சென்றபோது, தனது மனைவி சாராளை மனைவி என்று சொன்னால் தன்னை கொன்றுவிடுவார்கள் என்று பயந்தார். எனவே சாராள் தனது சகோதரி என்று கூறினார்.

பின்னர் இதேபோன்ற ஒரு சம்பவம் அபிமெலேக்கின் காலத்திலும் நடந்தது.

இதிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் பார்க்கிறோம்.

விசுவாசமுள்ள மனிதர்களுக்கும் பயம் வரலாம்.

ஆபிரகாமும் பயந்தார். தவறான முடிவுகளையும் எடுத்தார்.

ஆனால் அவரது தவறுகள் அவருடைய வாழ்க்கையின் முடிவாக மாறவில்லை. தேவன் தொடர்ந்து அவரை வழிநடத்தினார்.

வாக்குத்தத்தத்திற்காக காத்திருந்த ஆபிரகாம்

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சோதனைகளில் ஒன்று குழந்தைக்காக காத்திருப்பது.

தேவன் அவருக்கு பெரிய சந்ததியைத் தருவதாக வாக்குத்தத்தம் செய்திருந்தார். ஆனால் ஆண்டுகள் கடந்தும் சாராளுக்கு குழந்தை பிறக்கவில்லை.

காலம் செல்லச் செல்ல, மனிதர்களுடைய பார்வையில் அந்த வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறுவது சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது.

அப்போது சாராளின் ஆலோசனையின் பேரில் ஆபிரகாம் ஆகாரை ஏற்றுக்கொண்டார். ஆகாரின் மூலம் இஸ்மவேல் பிறந்தார்.

ஆனால் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் இஸ்மவேலைப் பற்றியது அல்ல. தேவன் வாக்குத்தத்தம் செய்த மகன் பின்னர் ஈசாக்காக பிறந்தார்.

இந்த சம்பவம் ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் காட்டுகிறது:

தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் தாமதமாகிறது என்பதற்காக நாமே நம்முடைய வழியை உருவாக்கக்கூடாது.

சில நேரங்களில் நாம் ஜெபித்துக் கொண்டிருப்போம். பதில் வராது. காலம் கடந்து கொண்டே இருக்கும்.

அப்போது,

“தேவன் இதைச் செய்யப் போவதில்லை போலிருக்கிறது; நாம் ஏதாவது செய்துவிடலாம்”

என்று நினைக்கத் தொடங்குகிறோம்.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை, தேவனுடைய நேரத்திற்காக காத்திருப்பதன் முக்கியத்துவத்தை நமக்குக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஈசாக்கின் பிறப்பு

இறுதியில் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தம் நிறைவேறியது.

வயது முதிர்ந்திருந்த ஆபிரகாமுக்கும் சாராளுக்கும் ஈசாக்கு பிறந்தார்.

பல ஆண்டுகள் காத்திருந்த பிறகு கிடைத்த மகன் என்பதால், ஈசாக்கு அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்.

ஆனால் ஈசாக்கின் பிறப்புக்குப் பிறகும் ஆபிரகாமின் விசுவாசப் பயணம் முடிவடையவில்லை.

மாறாக, அவரது வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய சோதனை இன்னும் வரவிருந்தது.

ஆபிரகாமின் மிகப்பெரிய சோதனை

ஆதியாகமம் 22-ல், தேவன் ஆபிரகாமைச் சோதித்தார்.

அவர் மிகவும் நேசித்த மகனான ஈசாக்கை பலியாக அர்ப்பணிக்கும்படி தேவன் கூறினார்.

இது ஆபிரகாமுக்கு எவ்வளவு கடினமான கட்டளையாக இருந்திருக்கும் என்பதை நாம் புரிந்துகொள்ள முடியும்.

ஈசாக்கு சாதாரண மகன் அல்ல.

அவர் தேவன் வாக்குத்தத்தம் செய்த மகன்.

அவருடைய மூலம் சந்ததி பெருகும் என்று தேவன் கூறியிருந்தார்.

இப்போது அதே மகனை பலியாகக் கொடுக்கச் சொல்கிறார்.

ஆபிரகாம் தேவனுடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிந்து ஈசாக்கை அழைத்துக்கொண்டு சென்றார்.

பலிபீடத்தை கட்டினார்.

ஈசாக்கை அதன்மேல் வைத்தார்.

கத்தியை எடுத்தார்.

அந்த நேரத்தில் தேவனுடைய தூதன் அவரைத் தடுத்து நிறுத்தினார்.

ஈசாக்குக்குப் பதிலாக பலியிடுவதற்கு ஒரு ஆட்டுக்கடா தேவனால் வழங்கப்பட்டது.

இங்கே ஆபிரகாமின் விசுவாசம் அதன் உச்சத்தை அடைகிறது.

அவர் தேவனுடைய கட்டளையை மட்டும் நம்பவில்லை; தேவனுடைய குணத்தையும் நம்பினார்.

“எனக்கு எல்லாம் புரியவில்லை. ஆனால் தேவன் தவறு செய்யமாட்டார்” என்ற நம்பிக்கையுடன் அவர் நடந்தார்.

சோதனையின் பின்னால் இருந்த விசுவாசம்

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் நாம் மீண்டும் மீண்டும் பார்க்கும் ஒரு உண்மை:

தேவன் முதலில் வாக்குத்தத்தம் கொடுக்கிறார்; பின்னர் விசுவாசத்தைச் சோதிக்கிறார்.

ஆபிரகாம் பலமுறை காத்திருக்க வேண்டியிருந்தது.

பலமுறை பயத்தை எதிர்கொள்ள வேண்டியிருந்தது.

பலமுறை தனக்குப் புரியாத சூழ்நிலைகளில் நடக்க வேண்டியிருந்தது.

ஆனால் ஒவ்வொரு கட்டத்திலும் அவர் தேவனை இன்னும் ஆழமாக அறிந்துகொண்டார்.

அதனால் தான் புதிய ஏற்பாட்டில் ஆபிரகாம் விசுவாசத்தின் முன்மாதிரியாக பார்க்கப்படுகிறார்.

பிறருக்காக நின்ற ஆபிரகாம்

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையில் மற்றொரு முக்கியமான குணம் பரிந்துபேசுதல்.

சோதோம் மற்றும் கொமோரா மீது தேவனுடைய தீர்ப்பு வரப்போகிறது என்பதை அறிந்தபோது, ஆபிரகாம் தேவனிடம் மன்றாடினார்.

அந்த நகரங்களில் நீதிமான்கள் இருந்தால் அவர்களுக்காக இரக்கம் காட்டுமாறு தேவனிடம் தொடர்ந்து கேட்டார்.

அவர் தனது குடும்பத்திற்காக மட்டும் ஜெபிக்கவில்லை.

மற்றவர்களுக்காகவும் தேவனிடம் நின்றார்.

இது ஒரு கிறிஸ்தவனுடைய ஜெப வாழ்க்கைக்கு முக்கியமான பாடமாக இருக்கிறது.

உண்மையான ஜெபம் என்பது நம்முடைய தேவைகளுக்காக மட்டும் கேட்பது அல்ல; பிறருக்காகவும் தேவனிடம் மன்றாடுவது.

ஆபிரகாமின் விருந்தோம்பல்

ஆதியாகமம் 18-ல் சில அந்நியர்கள் ஆபிரகாமிடம் வந்தபோது, அவர் அவர்களை அன்புடன் வரவேற்றார்.

அவர்களுக்கு உணவு கொடுத்தார்.

அவர்களை உபசரித்தார்.

அவருடைய வாழ்க்கையில் விருந்தோம்பல் ஒரு முக்கியமான குணமாக இருந்தது.

இன்றைய காலத்திலும் நம்மைச் சுற்றியுள்ளவர்களை அன்புடன் வரவேற்பது, உதவி தேவைப்படுபவர்களுக்கு உதவுவது, நம்மிடம் இருப்பதைப் பகிர்ந்து கொள்வது போன்றவை ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையிலிருந்து கற்றுக்கொள்ளக்கூடிய பாடங்களாகும்.

ஆபிரகாமின் முக்கியமான குணங்கள்

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையை முழுமையாகப் பார்க்கும்போது, அவரிடம் பல முக்கியமான குணங்களை நாம் காணலாம்.

விசுவாசம்

தேவன் சொன்னதை நம்பி தெரியாத பாதையில் புறப்பட்டார்.

கீழ்ப்படிதல்

கடினமான கட்டளைகளிலும் தேவனுக்குக் கீழ்ப்படிந்தார்.

பொறுமை

வாக்குத்தத்தம் நிறைவேற பல ஆண்டுகள் காத்திருந்தார்.

தன்னலமற்ற தன்மை

லோத்துக்கு முதல் தேர்வை வழங்கினார்.

தாராள மனம்

தனக்குக் கிடைத்ததை தேவனுடைய பணிக்காக வழங்கினார்.

விருந்தோம்பல்

அந்நியர்களையும் அன்புடன் வரவேற்றார்.

பரிந்துபேசும் ஜெபம்

மற்றவர்களுக்காக தேவனிடம் மன்றாடினார்.

தியாக மனப்பான்மை

தனக்கு மிகவும் பிரியமான ஈசாக்கையே தேவனுக்குக் கொடுக்கத் தயாரானார்.

ஆபிரகாமின் பலவீனங்களிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை முழுவதும் வெற்றிகள் மட்டுமே இல்லை.

அவர் பயந்தார்.

சில நேரங்களில் தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்திற்காகக் காத்திருக்காமல் மனித வழியைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

அதனால் குடும்பத்தில் பிரச்சினைகள் ஏற்பட்டன.

இதிலிருந்து நாம் தெரிந்துகொள்ள வேண்டியது:

தேவனுடைய மனிதர்கள் என்பதால் அவர்கள் ஒருபோதும் தவறு செய்யமாட்டார்கள் என்று வேதாகமம் சொல்லவில்லை.

மாறாக, அவர்கள் தவறு செய்தபோதும் தேவனுடைய கிருபை அவர்களை விட்டுவிடவில்லை.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை நமக்கு:

தவறு செய்யாமல் இருப்பது மட்டும் விசுவாசம் அல்ல; தவறு செய்தபின் தேவனிடம் திரும்புவதும் விசுவாசத்தின் ஒரு பகுதி.

என்பதை கற்றுக்கொடுக்கிறது.

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய செய்தி

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கையை ஒரே வார்த்தையில் சொல்ல வேண்டுமென்றால்:

விசுவாசம்.

அவருக்கு எதிர்காலம் தெரியவில்லை.

ஆனால் தேவனை நம்பினார்.

வாக்குத்தத்தம் உடனடியாக நிறைவேறவில்லை.

ஆனால் காத்திருந்தார்.

சோதனைகள் வந்தன.

ஆனால் தேவனை விட்டுவிடவில்லை.

தவறுகள் நடந்தன.

ஆனால் தேவனுடைய கிருபை அவரை மீண்டும் எழுப்பியது.

அவருடைய வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய செய்தி:

“தேவன் முழு பாதையையும் காட்டாமல் இருக்கலாம்; ஆனால் அடுத்த அடியை எடுக்க தேவையான அளவு வெளிச்சத்தை அவர் கொடுப்பார்.”

ஆபிரகாம் தனது வாழ்க்கையின் இறுதிவரை தேவனுடைய வாக்குத்தத்தத்தை நம்பினார். அவர் 175 வயதில் இறந்தார்.

அவருடைய வாழ்க்கை இன்று நமக்கு ஒரு கேள்வியை முன்வைக்கிறது:

“எல்லாம் புரிந்த பிறகுதான் நான் தேவனை நம்புகிறேனா? அல்லது புரியாத நிலையிலும் தேவனை நம்பி நடக்கிறேனா?”

ஆபிரகாமின் வாழ்க்கை சொல்லும் பதில் தெளிவானது:

விசுவாசம் என்பது தேவனை முழுமையாகப் புரிந்துகொள்வது அல்ல; தேவனை முழுமையாக நம்புவது.

முக்கிய வேதாகம பகுதிகள்:

ஆதியாகமம் 12–25 | ரோமர் 4 | எபிரெயர் 11:8–19 | யாக்கோபு 2:21–23