கிறிஸ்தவக் கதை | பரலோக நம்பிக்கை | அன்பு | நித்திய வாழ்வு
இயற்கையின் அழகுக்கு நடுவே ஒரு சந்திப்பு!
“உன்னைச் சுற்றிலும் பார், செல்லமே!” என்று மெதுவாகச் சொன்னார் தாத்தா.
தன்னுடைய இடது கையை என் தோளில் வைத்தபடி, வலது கையால் எங்களுக்கு முன்னால் விரிந்திருந்த இயற்கை அழகைக் காட்டினார்.
பச்சை நிறத்தில் அலைபோல விரிந்த மலைகள்… தொலைவில் பனியால் மூடப்பட்ட உயரமான சிகரங்கள்… கரையை நோக்கி ஆர்ப்பரித்துக்கொண்டு வந்து மோதும் வெண்மையான அலைகள்…
என் கண்களுக்கு முன்னால் இத்தனை அழகையும் ஒரே நேரத்தில் பார்த்ததே இல்லை.
அந்தக் காட்சியைப் புகைப்படம் எடுக்க வேண்டும் என்று தோன்றியது. ஆனால், அந்த அழகான தருணத்தை இழந்துவிடுவேனோ என்ற பயத்தில் அசையாமல் நின்றேன்.
மென்மையான தென்றல் என் தலைமுடியை வருடியது. அருகில் எங்கோ ஒரு பறவை இனிமையாகக் குரல் கொடுத்தது.
நான் தாத்தாவைப் பார்த்தேன். பறவைகளைக் கவனிப்பதில் அவருக்கு எப்போதும் அதிக ஆர்வம் உண்டு. வீட்டில் அவர் அமர்ந்திருக்கும் நாற்காலிக்கு அருகில் ஒரு சிறிய பறவைகள் பற்றிய புத்தகம் இருக்கும். அதில் உள்ள வண்ணமயமான பறவைகளின் படங்களைப் பார்த்து நான் வியந்திருக்கிறேன்.
“தாத்தா, அது என்ன பறவை?” என்று மெதுவாகக் கேட்டேன்.
அருகிலிருந்த மரக்கிளையில் ஒரு பறவை வந்து அமர்ந்திருந்தது.
“அது ப்ளூ டாக்னிஸ் (Blue Dacnis). எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது பார்!” என்றார் தாத்தா.
அந்தப் பறவையின் கருநீல நிறச் சிறகுகளையும் அழகான தோற்றத்தையும் பார்த்தபடி நின்றேன்.
நாங்கள் இருவரும் ஒன்றாக இருந்தோம். நீண்ட நாட்களாக எங்களுக்குள் இல்லாமல் போயிருந்த அந்த நெருக்கம் மீண்டும் கிடைத்தது போன்ற உணர்வு ஏற்பட்டது.
“தாத்தா, இவ்வளவு நாட்களாக எங்கே இருந்தீர்கள்?”
நான் தாத்தாவின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டேன்.
அவருடைய வாசனை எனக்கு மிகவும் பரிச்சயமானது. அவர் பயன்படுத்தும் வாசனைத் திரவியத்தின் மணம் என் மனதில் பழைய நினைவுகளை எழுப்பியது.
அவரை நான் எவ்வளவு தவறவிட்டிருக்கிறேன் என்பதை அந்த நொடியில்தான் முழுமையாக உணர்ந்தேன்.
“அப்படியானால், இவ்வளவு நாட்களாக நீங்கள் இங்கேதான் இருந்தீர்களா, தாத்தா?” என்று கேட்டேன்.
“ஆம், செல்லமே!” என்றார் அவர்.
“என்ன செய்து கொண்டிருந்தீர்கள்?”
“எல்லாவற்றையும் தயார்படுத்திக்கொண்டிருந்தேன்.”
அவருடைய பதில் எனக்குப் புரியவில்லை.
“எதற்காகத் தயார்படுத்துகிறீர்கள்?”
தாத்தா அன்புடன் புன்னகைத்தார்.
“ஒருநாள், சரியான நேரம் வரும்போது, நீயும் இங்கே வருவாய். பாட்டியும் வருவாள். உன் அம்மாவும், உன் அத்தையும், உன் உறவினர்களும் வருவார்கள். ஒருநாள் நாம் எல்லோரும் மீண்டும் ஒன்றாக இருப்போம்.”
அந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டபோது என் மனதில் ஏதோ ஒன்று தெளிவானது.
இது சாதாரணமான ஓர் இடமல்ல. எங்கள் குடும்பத்தினர் மீண்டும் ஒன்றாக இருக்கப்போகும் இடம்.
இது பரலோகத்தைப் பற்றிய என் மனதில் தோன்றிய ஓர் அழகான காட்சி!
“தாத்தா, நான் உங்களை மிகவும் தவறவிடுகிறேன்!”
தாத்தாவின் வார்த்தைகள் எனக்கு ஆறுதலைக் கொடுத்தாலும், என் இதயத்தில் இருந்த ஏக்கம் மறையவில்லை.
“ஆனால் தாத்தா, நான் உங்களை மிகவும் தவறவிடுகிறேன்!” என்றேன்.
அதைச் சொன்னபோது என் கண்கள் கலங்கின.
என் பிறந்தநாளில் தாத்தா இருக்கமாட்டார். ஒருநாள் எனக்குத் திருமணம் நடந்தாலும் அவர் அருகில் இருக்கமாட்டார். நான் ஒரு தாயாகி, என் குழந்தைகள் வளர்வதைப் பார்க்கும்போதும் அவருடைய அன்பான முகத்தைத் தேடுவேன்.
என் வாழ்க்கையின் பல முக்கியமான தருணங்களில் அவருடைய இருப்பு இல்லாமல் போகும் என்பதை நினைத்தபோது என் இதயம் வலித்தது.
தாத்தா என் கையைப் பிடித்துக்கொண்டார்.
“நானும் உன்னைத் தவறவிடுகிறேன், செல்லமே. ஆனால் நீ என்னை நினைத்துக்கொள். உன் வாழ்க்கையைத் தொடர்ந்து வாழ். ஒருநாள் நாம் மீண்டும் சந்திப்போம்.”
அவருடைய வார்த்தைகளில் இருந்த அன்பு என் உள்ளத்தைத் தொட்டது.
அவரை மீண்டும் என்னுடன் வீட்டிற்கு அழைத்துச் செல்ல வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டேன். ஆனால் அது முடியாத காரியம் என்பதை உணர்ந்தேன்.
எனவே, என்னிடம் இருந்த அந்தச் சில நிமிடங்களையாவது முழுமையாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்று முடிவு செய்தேன்.
“நான் உன்னை நினைத்துப் பெருமைப்படுகிறேன்!”
தாத்தா என்னை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டார்.
“செல்லமே, நான் உன்னை நினைத்துப் பெருமைப்படுகிறேன். நீ வாழ்க்கையில் சாதனைகள் செய்யும்போதும், வெற்றிகளைப் பெறும்போதும் ஒருநாள் நாம் மீண்டும் சந்தித்து அவற்றைக் கொண்டாடுவோம்” என்றார்.
அவருடைய அணைப்பில் எனக்குப் பாதுகாப்பும் அமைதியும் கிடைத்தன.
“தாத்தா, நான் உங்களை நேசிக்கிறேன்!” என்று மெதுவாகச் சொன்னேன்.
“நானும் உன்னை நேசிக்கிறேன், செல்லமே!” என்று அவர் பதிலளித்தார்.
அவரை இன்னும் இறுக்கமாக அணைத்துக்கொண்டேன். இந்தச் சந்திப்பு முடிந்துவிடக்கூடாது என்று விரும்பினேன்.
ஆனால் அந்தத் தருணம் நீடிக்கவில்லை.
மெதுவாக அவர் என்னிடமிருந்து மறைவதைப் போல உணர்ந்தேன். நான் மேகங்களைக் கடந்து கீழே மிதந்து வருவதைப் போன்ற ஓர் உணர்வு ஏற்பட்டது.
அடுத்த நொடி, என் தலையணையின் மென்மையை உணர்ந்தேன்.
நான் என் படுக்கையில் இருந்தேன்.
அது ஒரு கனவா? அல்லது ஆறுதலின் அனுபவமா?
கண்களைத் திறக்கத் தயங்கினேன்.
தாத்தாவின் வாசனை இன்னும் அறையில் இருக்குமா என்று நினைத்தேன். ஆனால் சமையலறையிலிருந்து உணவு சமைக்கும் மணம் வந்தது.
கண்களைத் திறந்தபோது, என் கன்னங்களில் கண்ணீர் வழிந்துகொண்டிருந்தது.
அது ஒரு கனவுதான்.
ஆனால் அந்தக் கனவு என் இதயத்தில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியிருந்தது.
சில கனவுகள் நம்மைச் சோகத்தால் அழ வைக்கின்றன. சில கனவுகள் பயத்தால் அழ வைக்கின்றன. சில கனவுகள் மகிழ்ச்சியால் கண்ணீரை வரவழைக்கின்றன.
ஆனால் சில கனவுகள், நாம் மிகவும் நேசிக்கப்பட்டவர்கள் என்பதை நினைவூட்டுவதால் நம்மைக் கண்ணீரில் ஆழ்த்துகின்றன.
தாத்தா இல்லாத இந்த உலகம் இனி முன்புபோல் இருக்காது. அவருடைய குரலைக் கேட்கவும், அவருடைய கைகளைப் பிடிக்கவும், அவருடன் அமர்ந்து பேசவும் இனி முடியாது என்ற உண்மை என் இதயத்தில் இருந்தது.
ஆனால் அவரை மீண்டும் சந்தித்ததைப் போன்ற அந்தச் சிறிய அனுபவத்திற்காக நான் நன்றியுள்ளவளாக இருந்தேன்.
அது என் வாழ்க்கையில் கிடைத்த ஒரு நொடி சொர்க்கம் போன்ற அனுபவம்!
இந்தக் கதையின் கிறிஸ்தவப் பாடம்
மரணம் நமக்குப் பிரியமானவர்களை நம்மிடமிருந்து பிரிக்கும்போது, அந்த இழப்பின் வலி மிகவும் ஆழமானதாக இருக்கலாம். அவர்களுடன் பேச வேண்டும், அவர்களுடைய குரலை மீண்டும் கேட்க வேண்டும், அவர்களுடைய அன்பை மீண்டும் அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற ஏக்கம் நம்மை வாட்டலாம்.
ஆனால் கிறிஸ்தவ விசுவாசம் நமக்கு நம்பிக்கையை அளிக்கிறது.
இயேசு கிறிஸ்து தம்மை விசுவாசிக்கிறவர்களுக்கு நித்திய வாழ்வை வாக்களித்திருக்கிறார். மரணம் நம்முடைய இறுதி முடிவு அல்ல என்பதே கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையின் முக்கியமான செய்தி.
இயேசு மரித்த லாசருவின் சகோதரியான மார்த்தாளிடம் கூறினார்:
“நானே உயிர்த்தெழுதலும் ஜீவனுமாயிருக்கிறேன்; என்னை விசுவாசிக்கிறவன் மரித்தாலும் பிழைப்பான்.”
— யோவான் 11:25
இந்த வார்த்தைகள் துக்கத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலையும், எதிர்காலத்தைப் பற்றிய நம்பிக்கையையும் அளிக்கின்றன.
அதே நேரத்தில், இந்தக் கதையில் வரும் தாத்தாவுடனான சந்திப்பு ஒரு கனவாகவே சொல்லப்படுகிறது. இது பரலோகத்தில் என்ன நடக்கிறது என்பதற்கான நேரடி சாட்சியமோ, இறந்தவர்கள் கனவில் வருவது பற்றிய வேதாகம வாக்குறுதியோ அல்ல. மாறாக, அன்பான ஒருவரை இழந்த இதயத்தின் ஏக்கத்தையும், மீண்டும் சந்திப்போம் என்ற கிறிஸ்தவ நம்பிக்கையையும் வெளிப்படுத்தும் ஓர் உணர்ச்சிப்பூர்வமான கதை.
முடிவுரை: பிரிவு நிரந்தரமல்ல என்ற நம்பிக்கை!
உங்களுக்கும் மிகவும் பிரியமான ஒருவரை இழந்த அனுபவம் இருக்கிறதா?
அவருடைய நினைவுகள் இன்னும் உங்கள் மனதில் வாழ்ந்துகொண்டிருக்கலாம். அவருடன் பகிர்ந்த சிரிப்புகள், உரையாடல்கள், அன்பான அணைப்புகள் எல்லாம் இன்றும் உங்கள் கண்களில் கண்ணீரை வரவழைக்கலாம்.
துக்கப்படுவது தவறல்ல. அன்பானவர்களை இழந்ததால் வேதனைப்படுவது இயல்பானது.
ஆனால் துக்கத்தின் நடுவிலும் தேவன் தரும் ஆறுதலைத் தேடலாம். நாம் நேசித்தவர்களின் நினைவுகளை நன்றியுடன் பாதுகாக்கலாம். நமக்குக் கொடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கையை அன்புடனும் நம்பிக்கையுடனும் தொடர்ந்து வாழலாம்.
இன்று நம்முடன் இல்லாதவர்கள் விட்டுச்சென்ற அன்பு, நம்முடைய வாழ்க்கையில் தொடர்ந்து வாழ முடியும்.
இயேசு கிறிஸ்துவின் உயிர்த்தெழுதலிலும், அவர் வாக்களித்த நித்திய வாழ்விலும் நம்பிக்கை வைப்பவர்களுக்கு எதிர்காலத்தை நோக்கிப் பார்க்க ஒரு காரணம் இருக்கிறது.
ஒருநாள் எல்லாக் கண்ணீரும் துடைக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கையோடு, இன்றைய வாழ்க்கையை அன்புடனும் விசுவாசத்துடனும் வாழ்வோம்.
“அவர் அவர்கள் கண்ணீர் யாவையும் துடைப்பார்; இனி மரணமுமில்லை, துக்கமுமில்லை, அலறுதலுமில்லை, வருத்தமுமில்லை.”
— வெளிப்படுத்தின விசேஷம் 21:4
