விதையைத் தூக்கி எறிந்த சிறுவன்

ஒரு அழகான சிறிய வீடு. அந்த வீட்டின் பின்புறத்தில் ஒரு பெரிய மரம் இருந்தது. அந்த மரத்தின் கீழே தினமும் மாலை நேரத்தில் ஒரு சிறுவன் விளையாடுவான். அவன் பெயர் ஆதி.

ஆதிக்கு செடிகள் என்றால் மிகவும் பிடிக்கும். பச்சை இலைகள், அழகான பூக்கள், பெரிய மரங்கள்—எதைப் பார்த்தாலும் அவனுக்கு ஒரு விதமான சந்தோஷம்.

ஒருநாள் அவன் தாத்தாவுடன் வீட்டிற்குப் பின்புறம் சென்றுகொண்டிருந்தான். அப்போது தாத்தாவின் கையில் ஒரு சிறிய விதை இருந்தது.

ஆதி உடனே கேட்டான், “தாத்தா… அது என்ன?”

தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, “இது ஒரு விதை” என்றார்.

“விதையா? இதிலிருந்து என்ன வரும்?”

“நீ இதை நட்டுப் பார்த்தால் தெரியும்!”

ஆதியின் கண்கள் பெரிதாகின. “நானே நடலாமா?”

“நிச்சயமாக!”

ஆதி மிகவும் சந்தோஷப்பட்டான். அவன் வீட்டின் பின்புறத்தில் மென்மையான மண்ணைத் தேர்ந்தெடுத்தான். சிறிய குழி ஒன்றைத் தோண்டினான். அந்த விதையை மிகவும் கவனமாக அதற்குள் போட்டான். பிறகு மண்ணால் மூடினான். அதன் மேல் கொஞ்சம் தண்ணீர் ஊற்றினான்.

அவ்வளவுதான்! ஆனால் அன்றிலிருந்து ஆதிக்கு ஒரு புதிய வேலை வந்துவிட்டது—தினமும் காலையில் அந்த விதையைப் பார்க்க வேண்டும்!

அடுத்த நாள் காலையில் சூரியன் உதிக்கும் முன்பே ஆதி எழுந்துவிட்டான். ஓடிப்போய் விதை நட்ட இடத்தைப் பார்த்தான். மண்ணைப் பார்த்தான். எதுவும் இல்லை!

“சரி… இன்னும் கொஞ்சம் நேரம் ஆகும்” என்று நினைத்துக்கொண்டு தண்ணீர் ஊற்றினான்.

அடுத்த நாள் மீண்டும் ஓடிப்போனான். மண் அப்படியே இருந்தது. முளை இல்லை. இலை இல்லை. செடி இல்லை.

ஆதி கொஞ்சம் ஏமாற்றமடைந்தான். ஆனால் அவன் விடவில்லை.

“இன்று வரவில்லை… நாளைக்கு கண்டிப்பாக வரும்!” என்று சொல்லிக்கொண்டான்.

மறுநாள் மீண்டும் தண்ணீர் ஊற்றினான். அடுத்த நாளும் தண்ணீர் ஊற்றினான். இப்படியே ஒரு வாரம் கடந்துவிட்டது.

ஆனால் அந்த மண்ணுக்கு மேலே ஒன்றுமே தெரியவில்லை!

ஒரு நாள் காலை ஆதி கோபமாக அந்த இடத்திற்கு வந்தான். மண்ணைப் பார்த்தான்.

“என்ன இது? நான் தினமும் தண்ணீர் ஊற்றுறேன்… நான் தினமும் வந்து பார்க்கிறேன்… ஆனா நீ மட்டும் ஏன் வளரவே மாட்டேங்கிற?”

அவன் சிறிது நேரம் காத்திருந்தான். எதுவும் நடக்கவில்லை.

ஆதிக்கு பொறுமை போய்விட்டது.

“இது வளரவே வளராது!” என்று கோபமாகச் சொல்லிவிட்டு அங்கிருந்து சென்றுவிட்டான்.

அன்று மாலை அவன் மீண்டும் அந்த இடத்திற்குச் செல்லவே இல்லை. அடுத்த நாளும் செல்லவில்லை. அதற்குப் பிறகும் செல்லவில்லை. ஆதி அந்த விதையை மறந்துவிட்டான்.

ஆனால்… அந்த விதையைப் பற்றி ஒருவருக்கு மட்டும் தெரியும்.

அவர் ஆதியின் தாத்தா.

தாத்தா தினமும் அந்த இடத்தைப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார். ஒருநாள் அவர் அந்த மண்ணின் அருகில் சென்று அமைதியாக உட்கார்ந்தார். கொஞ்சம் மண்ணை மெதுவாகத் தோண்டிப் பார்த்தார்.

அப்போது அவர் பார்த்த காட்சி ஆச்சரியமாக இருந்தது!

விதை அழிந்துவிடவில்லை!

அது மண்ணுக்குள் இருந்தது. அதன் கீழே சிறிய வேர் ஒன்று உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது.

மேலே இருந்து பார்த்தால் எதுவுமே நடக்காதது போலத்தான் இருந்தது. ஆனால் மண்ணுக்குள்… ஒரு பெரிய வேலை நடந்துகொண்டிருந்தது!

தாத்தா மெதுவாகச் சிரித்தார்.

“ஆதி பார்த்திருந்தால் புரிந்திருக்கும்…” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டார்.

அடுத்த நாள் ஆதி தாத்தாவிடம் சென்றான்.

தாத்தா கேட்டார், “ஆதி, நீ விதை நட்ட இடத்திற்குப் போறியா?”

ஆதி முகத்தைச் சுளித்துக்கொண்டு, “இல்லை தாத்தா” என்றான்.

“ஏன்?”

“அது வளரவே இல்லை!”

தாத்தா அமைதியாகக் கேட்டார், “நீ எப்படி சொல்றே அது வளரவே இல்லைன்னு?”

“ஏன்னா… ஒரு வாரமா நான் பார்த்துக்கிட்டே இருந்தேன். மண்ணுக்கு மேலே எதுவுமே வரலையே!”

தாத்தா ஆதியின் கையைப் பிடித்துக்கொண்டு அந்த இடத்திற்குக் கூட்டிச் சென்றார்.

“ஆதி… நீ மேலே பார்த்தாய்.”

“ஆமாம்.”

“ஆனால் மண்ணுக்குள் என்ன நடக்கிறது என்று பார்த்தாயா?”

ஆதி அமைதியாக நின்றான்.

தாத்தா மண்ணை மெதுவாகத் தோண்டி விதையைக் காட்டினார்.

“பார்!”

ஆதி ஆச்சரியமாகப் பார்த்தான்.

“தாத்தா! இதுக்கு வேர் வந்திருக்கே!”

“ஆமாம்.”

“அப்படின்னா… இது வளர்ந்துகிட்டுதானே இருக்கு?”

தாத்தா சிரித்தார்.

“ஆமாம் ஆதி.”

பிறகு தாத்தா அவனிடம் ஒரு முக்கியமான வார்த்தையைச் சொன்னார்:

“நீ பார்க்காத இடத்தில் நடப்பது இல்லையென்று அர்த்தமில்லை.”

ஆதி தாத்தாவையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தான்.

தாத்தா தொடர்ந்தார்: “சில விஷயங்கள் முதலில் நம் கண்களுக்குத் தெரியாது. விதை முதலில் மேலே வளராது. முதலில் கீழே வேர் பிடிக்கும். வேர் வலுவாகிய பிறகுதான் அது மேலே முளைக்கத் தொடங்கும்.”

ஆதி அந்த விதையைப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தான். அவனுக்கு இப்போது புரிய ஆரம்பித்தது.

‘நான் எதுவும் நடக்கவில்லை என்று நினைத்தேன்… ஆனால் உண்மையில் ஏதோ நடந்துகொண்டிருந்ததே!’

அன்று முதல் ஆதி மீண்டும் அந்த விதைக்கு தண்ணீர் ஊற்றத் தொடங்கினான்.

ஒரு நாள்… இரண்டு நாள்… மூன்று நாள்… நான்கு நாள்… அவன் தினமும் வந்து பார்த்தான். ஆனால் சில நாட்களாகியும் மேலே எதுவும் தெரியவில்லை.

இந்த முறை ஆதி சோர்ந்து போகவில்லை.

“தாத்தா சொன்னது ஞாபகம் இருக்கு…” என்று சொல்லிக்கொண்டு தண்ணீர் ஊற்றினான்.

ஒரு நாள் காலை… சூரியன் மெதுவாக உதித்துக்கொண்டிருந்தது. ஆதி வழக்கம்போல் அந்த இடத்திற்கு ஓடிவந்தான். அவன் மண்ணைப் பார்த்தான்.

அவனுடைய கண்கள் திடீரென்று பெரிதாகின!

“அடடா!”

மண்ணைத் துளைத்துக்கொண்டு ஒரு சிறிய பச்சை முளை வெளியே வந்திருந்தது!

ஆதி சந்தோஷத்தில் குதித்தான்.

“தாத்தா! தாத்தா! முளை வந்துடுச்சு!”

தாத்தா வெளியே வந்து பார்த்தார்.

ஆதி மகிழ்ச்சியுடன் சொன்னான், “தாத்தா! இது இவ்வளவு நாளா வளர்ந்துகிட்டுத்தான் இருந்திருக்கா?”

தாத்தா சிரித்துக்கொண்டே, “ஆமாம்” என்றார்.

“அப்படின்னா நான் ஏன் இதைத் தூக்கி எறிய நினைத்தேன்?”

தாத்தா அவனைப் பார்த்து சொன்னார், “ஏனென்றால், நீ முடிவைப் பார்க்க அவசரப்பட்டாய். ஆனால் வளர்ச்சிக்கு நேரம் தேவை.”

ஆதி அந்த சிறிய முளையை மிகவும் கவனமாகப் பார்த்தான்.

அன்று அவன் ஒரு விதையை மட்டும் பார்க்கவில்லை.

ஒரு பெரிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்.

நம் வாழ்க்கையிலும் இப்படித்தான்

குழந்தைகளே, நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் சில நேரங்களில் இப்படித்தான் நடக்கும்.

நாம் ஜெபிப்போம். உடனே பதில் வராது. நாம் நல்லதைச் செய்ய முயற்சி செய்வோம். உடனே பலன் கிடைக்காது. நாம் படிப்போம். உடனே நல்ல மதிப்பெண் வராமல் இருக்கலாம். நாம் ஒரு நல்ல பழக்கத்தை உருவாக்க முயற்சி செய்வோம். உடனே மாற்றம் தெரியாது.

அப்போது நாம் என்ன நினைப்போம்?

“இதனால் என்ன பயன்?”

“நான் முயற்சி செய்தும் ஒன்றுமே நடக்கவில்லை!”

“இதை விட்டுவிடலாம்!”

ஆனால் ஒரு விதை மண்ணுக்குள் வேர் பிடிப்பதைப் போல, நாம் பார்க்காத இடத்திலும் தேவன் நம்முடைய வாழ்க்கையில் ஒரு வேலையைச் செய்துகொண்டிருக்கலாம்.

நாம் இன்னும் பதிலைப் பார்க்கவில்லை என்பதால் தேவன் வேலை செய்யவில்லை என்று அர்த்தமல்ல. நாம் இன்னும் மாற்றத்தைப் பார்க்கவில்லை என்பதால் மாற்றம் வராது என்று அர்த்தமல்ல. நாம் இன்னும் பலனைப் பெறவில்லை என்பதால் நம்முடைய முயற்சி வீணாகிவிட்டது என்று அர்த்தமல்ல.

தாமதம் என்பது தோல்வி அல்ல!

விதை முளைக்க சில நாட்கள் தேவை. மரம் வளர சில மாதங்கள் தேவை. பழம் வர இன்னும் அதிக நேரம் தேவை.

அதேபோல நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் சில நல்ல விஷயங்களுக்கு நேரம் தேவைப்படும்.

அதனால் உடனே சோர்ந்து போகக்கூடாது. உடனே விட்டுவிடக்கூடாது. “என்னால் முடியாது” என்று சொல்லக்கூடாது.

நாம் தொடர்ந்து நன்மை செய்ய வேண்டும். தொடர்ந்து ஜெபிக்க வேண்டும். தொடர்ந்து முயற்சி செய்ய வேண்டும். தொடர்ந்து தேவனை நம்ப வேண்டும்.

ஏனென்றால்…

நாம் பார்க்காத இடத்தில் வேர் வளர்ந்துகொண்டிருக்கலாம்!

ஆதியின் விதை நமக்கு சொல்லும் பாடம்

ஆதி ஒரு வாரத்திற்குப் பிறகு அந்த விதையை விட்டுவிட்டிருந்தால், அவன் அந்த பச்சை முளையைப் பார்த்திருக்க மாட்டான். அவன் கொஞ்சம் பொறுமையாக இருந்ததால், அவன் வளர்ச்சியைப் பார்த்தான்.

அதேபோல நாமும் சில நேரங்களில் இன்னும் கொஞ்சம் பொறுமையாக இருக்க வேண்டும்.

இன்று தெரியவில்லை என்பதால் நாளையும் தெரியாது என்று நினைக்காதீர்கள்.

இன்று பதில் இல்லை என்பதால் தேவன் பதில் தரமாட்டார் என்று நினைக்காதீர்கள்.

இன்று மாற்றம் இல்லை என்பதால் உங்கள் முயற்சி வீணானது என்று நினைக்காதீர்கள்.

விதை முதலில் மண்ணுக்குள் மறைந்திருக்கும். பிறகு வேர் பிடிக்கும். பிறகு மண்ணை உடைத்துக்கொண்டு வெளியே வரும். பிறகு சிறிய செடியாகும். பிறகு பெரிய மரமாகும்.

பிறகு ஒருநாள்… அதே மரம் மற்றவர்களுக்கு நிழல் கொடுக்கும்.

ஒரு சிறிய விதைக்குள் ஒரு பெரிய மரம் மறைந்திருப்பது போல, நம்முடைய சிறிய முயற்சிக்குள்ளும் தேவன் ஒரு பெரிய எதிர்காலத்தை வைத்திருக்கலாம்.