ரோசலிண்ட் கோஃபோர்த் தனது கணவர் ஜொனாதன் கோஃபோர்த் உடன் இணைந்து சீனாவில் 47 ஆண்டுகள் மிஷனரி பணியாற்றியவர். அவருடைய வாழ்க்கையில் மிஷனரி பணியின் மிகப்பெரிய பாடங்களில் ஒன்றாக இருந்தது — தாங்கள் சேவை செய்யும் மக்களை உண்மையான கிறிஸ்துவின் அன்புடன் நேசிப்பது.
கடினமான மனிதர்களிடம் பணியாற்றும்போதும், சவாலான சூழ்நிலைகளில் ஊழியம் செய்யும்போதும், தெய்வீக அன்பே தொடர்ந்து சேவை செய்ய உதவும் என்பதை ரோசலிண்ட் தனது சொந்த அனுபவங்களின் மூலம் கற்றுக்கொண்டார்.
சீனாவுக்கு சென்ற முதல் ஆண்டுகளில்…
1888ஆம் ஆண்டு ரோசலிண்ட் தனது கணவர் ஜொனாதனுடன் சீனாவுக்கு வந்தார். சுமார் ஒன்பது மாதங்களுக்குப் பிறகு, அவர்கள் ஷான்டாங் மாகாணத்தில் உள்ள ஒரு உள்நாட்டு மிஷன் நிலையத்திற்குச் சென்றனர்.
அங்கு ஏற்கனவே பணியாற்றிக் கொண்டிருந்த மிஷனரிகளில் திருமதி S. என்பவரும் ஒருவர். சீனப் பெண்களிடம் ஊழியம் செய்வதில் அவர் மிகவும் சிறப்பாக செயல்பட்டதாக அனைவராலும் அறியப்பட்டிருந்தார்.
ஒருநாள், அருகிலுள்ள கிராமங்களில் பெண்களுக்கு வேதபாடம் கற்பித்துவிட்டு திரும்பிய திருமதி S. அவர்களை ரோசலிண்ட் சந்தித்தார்.
“சீனப் பெண்களை எப்படி அணுகுவது, அவர்களிடம் எப்படி ஊழியம் செய்வது என்பதற்கு உதவியாக இருக்கும் உங்கள் அனுபவங்களில் சிலவற்றை எனக்குச் சொல்ல முடியுமா?” என்று ரோசலிண்ட் கேட்டார்.
அதற்கு அந்த அனுபவமிக்க மிஷனரி, “இன்று எனக்கு நடந்த ஒரு சம்பவம் உங்களுக்கு உதவியாக இருக்கலாம்” என்று கூறி தனது அனுபவத்தைப் பகிரத் தொடங்கினார்.
“என் இதயம் நிறைந்திருக்கிறது… என்னிடம் பேச வேண்டும்”
அன்று காலை திருமதி S. தொலைவில் இருந்த ஒரு கிராமத்திற்குச் சென்றிருந்தார். அந்தப் பகுதியில் இருந்த கிறிஸ்தவப் பெண்கள் அனைவரும் ஒரு குறிப்பிட்ட வீட்டில் கூடுவதாக இருந்தது.
ஆனால் திடீரென மழை பெய்யத் தொடங்கியதால், வெளியிலிருந்து எந்தப் பெண்களும் வரவில்லை.
எனவே அந்த வீட்டில் இருந்த ஒரு கிறிஸ்தவப் பெண்ணுடன் மட்டும் வேதாகமத்தை வாசிக்க அவர் அமர்ந்தார்.
இருவரும் வீட்டில் இருந்த ஒரு காங் எனப்படும் செங்கல் மேடை போன்ற படுக்கையில் அருகருகே அமர்ந்திருந்தனர். வேதாகமத்தை வாசித்துக்கொண்டிருந்தபோது, திருமதி S. அந்தப் பெண்ணின் தோளில் அன்புடன் கை வைத்திருந்தார்.
திடீரென அந்தப் பெண் அழத் தொடங்கினார்.
“திருமதி S., இனிமேல் நாம் வேதாகமத்தை வாசிக்க வேண்டாம். என் இதயம் மிகவும் நிறைந்திருக்கிறது. நான் உங்களிடம் சில விஷயங்களைப் பேச வேண்டும்” என்று அவர் கூறினார்.
திருமதி S. அந்தப் பெண்ணை இன்னும் நெருக்கமாக அழைத்து, அவளது பிரச்சினைகளை கேட்கத் தொடங்கினார்.
அந்தப் பெண்ணின் வேதனை
அந்தப் பெண் தனது சகோதரி சில மாதங்களுக்கு முன்பு இறந்துவிட்டதாகக் கூறினார்.
அதன்பிறகு, தனது சொந்த குழந்தைகளுடன் சேர்த்து தனது சகோதரியின் குழந்தைகளையும் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டிருந்தது.
சமையல், தையல் போன்ற வீட்டுப் பணிகளுடன், இரவு நேரம் வரை துணி நெய்யும் வேலையையும் செய்ய வேண்டியிருந்தது.
“பல வாரங்களாக எங்களுக்கு பேன் எடுக்கக்கூட நேரமில்லை. நானும் என் குடும்பத்தினரும் முழுவதும் பேன்களால் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறோம். நாங்கள் அமர்ந்திருக்கும் இந்தப் படுக்கையிலும் பேன்கள் நிறைந்திருக்கின்றன” என்று அந்தப் பெண் கண்ணீருடன் கூறினார்.
இதை கேட்ட ரோசலிண்ட் ஆச்சரியப்பட்டார்.
“அப்படியென்றால், திருமதி S., நீங்கள் உடனே அந்தப் படுக்கையிலிருந்து எழுந்துவிடவில்லையா?” என்று அவர் கேட்டார்.
அதற்கு திருமதி S. கூறிய பதில் ரோசலிண்டின் வாழ்க்கையையே மாற்றியது.
“கிறிஸ்துவின் அன்பு நம்மை நெருக்குகிறது”
“ரோசலிண்ட், நான் எழுந்து ஓடிவிட வேண்டும் என்று உணர்ந்தேன். ஆனால், நான் அப்படிச் செய்யப் போகும் அந்தக் கணத்தில் ஒரு வேதவசனம் என் மனதில் தோன்றியது:
‘கிறிஸ்துவின் அன்பு எங்களை நெருக்குகிறது.’
— 2 கொரிந்தியர் 5:14
அதனால், நான் அந்தப் பெண்ணைவிட்டு விலகாமல், இன்னும் நெருக்கமாக அணைத்துக்கொண்டேன்.”
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்ட ரோசலிண்டின் கண்களில் கண்ணீர் வழிந்தது.
அவரது இருதயத்தில் ஒரு ஜெபம் எழுந்தது:
“தேவனே, சீனாவில் நான் செய்யப்போகும் ஊழியத்திற்கும் இப்படிப்பட்ட அன்பை எனக்குத் தாரும்.”
அந்தப் பாடத்தை அவர் ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.
பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அவர் எழுதும்போது, இதுபோன்ற சூழ்நிலைகளை எதிர்கொண்ட ஒவ்வொரு முறையும் அந்தப் பாடம் தனக்கு மிகவும் உதவியது என்று குறிப்பிட்டார்.
அன்பை நடைமுறைப்படுத்த வேண்டிய கடினமான சூழ்நிலை
1890ஆம் ஆண்டு, கோஃபோர்த் தம்பதியினர் ஹெனான் மாகாணத்தில் உள்ள சுவாங் (Chuwang) என்ற நகருக்குச் சென்றனர்.
அங்கு அவர்கள் வெளிநாட்டினர் என்பதால், உள்ளூர் மக்கள் ஆரம்பத்தில் அவர்களிடம் மிகவும் விரோதமாக இருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில் ரோசலிண்ட் தனது குழந்தை பாலை மிகவும் கவனமாக பாதுகாத்து வந்தார்.
அவர்களது வீட்டைச் சுற்றி மரங்கள் நிறைந்த பெரிய முற்றம் இருந்தது. குழந்தையை அந்த வீட்டின் வாசலைத் தாண்டி வெளியே அழைத்துச் செல்லக்கூடாது என்று குழந்தையை கவனித்துக்கொண்டிருந்த அமா எனப்படும் பணிப்பெண்ணுக்கு ரோசலிண்ட் கடுமையான அறிவுறுத்தல் கொடுத்திருந்தார்.
ஆனால் ஒருநாள், ஜொனாதனும் ரோசலிண்டும் அருகில் வசித்த மற்றொரு மிஷனரின் வீட்டில் மதிய உணவுக்குச் செல்லும்போது எதிர்பாராத சம்பவம் நடந்தது.
குழந்தையின் முதுகில் 80 பேன்கள்!
வீட்டைவிட்டு வெளியேறும்போது, உயரமான குழந்தை நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த தனது குழந்தை பாலை ரோசலிண்ட் பார்த்தார்.
குழந்தையின் முகத்தில் வித்தியாசமான வெளிப்பாடு இருந்தது. மேலும் அவன் உடலை முன்னும் பின்னுமாக மிகவும் வேகமாக அசைத்துக்கொண்டிருந்தான்.
ஏதோ வலி இருப்பதாக நினைத்த ரோசலிண்ட் உடனடியாக குழந்தையிடம் ஓடிச் சென்றார்.
அவரது சட்டையைத் தூக்கிப் பார்த்தபோது, அவர் கண்ட காட்சி அதிர்ச்சியளித்தது.
குழந்தையின் முழு முதுகிலும் 80 பெரிய பேன்கள் இருந்தன!
பின்னர் அவர்கள் அவற்றை எண்ணியபோது எண்ணிக்கை 80 என்று தெரியவந்தது.
ரோசலிண்ட் உடனடியாக குழந்தையின் ஆடைகளை அகற்றி அவனை குளிக்க வைத்தார்.
அதிர்ச்சியூட்டிய உண்மை
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, இந்த சம்பவத்திற்கான காரணத்தை அறிய ரோசலிண்ட் அனைவரையும் அழைத்து விசாரித்தார்.
அப்போது ஒரு உண்மை தெரியவந்தது.
தனது கட்டளையை மீறி, குழந்தையை அருகில் இருந்த ஒரு சீனக் குடும்பத்தின் வீட்டிற்கு அந்தப் பணிப்பெண் அழைத்துச் சென்றிருந்தார்.
அப்போது அங்கிருந்த ஒரு சீன ஆசிரியர் உண்மையை வெளிப்படுத்தினார்:
“நாங்கள் உங்களிடம் உண்மையைச் சொல்ல வேண்டும். ஒருவருடைய குழந்தையைப் பார்த்து பொறாமைப்படும் ஒரு பெண், தன்னால் முடிந்த அளவு பூச்சிகளையும் பேன்களையும் சேகரித்து அந்தக் குழந்தையின் மீது போடுவது இங்கு முற்றிலும் அரிதான விஷயம் அல்ல.”
இந்தச் சம்பவம் ரோசலிண்டுக்கு மிகுந்த அதிர்ச்சியையும் வெறுப்பையும் ஏற்படுத்தியது.
வெறுப்பை அன்பு வென்றது
அந்த சம்பவத்திற்குப் பிறகு சில நாட்கள், சீனப் பெண்களுடன் மீண்டும் நெருக்கமாகப் பழக வேண்டும் என்ற எண்ணமே அவருக்கு வெறுப்பை ஏற்படுத்தியது.
ஆனால் அவருக்கு முன்பு திருமதி S. கற்றுக்கொடுத்த பாடம் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்தது.
“கிறிஸ்துவின் அன்பு எங்களை நெருக்குகிறது.”
ரோசலிண்ட் தனது சொந்த உணர்வுகளைத் தாண்டி தெய்வீக அன்பைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.
பின்னர் அவர் தனது அனுபவத்தைப் பற்றி எழுதும்போது:
“தெய்வீக அன்பு வெற்றி பெற்றது. அதன்பிறகு, அந்தப் பெண்களிடம் இதுவரை நான் அறிந்திராத ஒரு அன்பை உணர்ந்தேன். அது ஒரு அற்புதமா? ஆம். உண்மையாகவே, அது தெய்வீக கிருபையின் அற்புதம்!” என்று குறிப்பிட்டார்.
அன்பே ஊழியத்தின் வலிமை
ரோசலிண்ட் கோஃபோர்தின் வாழ்க்கை ஒரு முக்கியமான உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
ஊழியம் என்பது மக்களிடம் பேசுவது மட்டுமல்ல; அவர்களை நேசிப்பதும் ஆகும்.
நம்மை நேசிப்பவர்களை நேசிப்பது எளிது. ஆனால் நம்மை எதிர்ப்பவர்களையும், நம்மை காயப்படுத்துபவர்களையும், நமக்கு பிடிக்காத சூழ்நிலைகளில் இருப்பவர்களையும் கிறிஸ்துவின் அன்புடன் அணுகுவது மிகவும் கடினம்.
அத்தகைய நேரங்களில் மனித அன்பு தோல்வியடையலாம். ஆனால் தேவனுடைய அன்பு நம்மைத் தொடர்ந்து சேவை செய்ய வலிமைப்படுத்துகிறது.
ரோசலிண்டின் எழுத்துப் பணி
ரோசலிண்ட் கோஃபோர்த் தனது மிஷனரி வாழ்க்கையைப் பற்றி பல ஊக்கமளிக்கும் நூல்களை எழுதியுள்ளார்.
அவற்றில் அவரது சுயசரிதையான “Climbing, Memories of a Missionary’s Wife” குறிப்பிடத்தக்கது.
அந்த நூலில் தனது வாழ்க்கையில் சந்தித்த சவால்கள், விசுவாசப் பயணம், மிஷனரி பணியில் கற்றுக்கொண்ட பாடங்கள் மற்றும் தேவனுடனான உறவில் ஏற்பட்ட வளர்ச்சி ஆகியவற்றை அவர் நேர்மையாகப் பதிவு செய்துள்ளார்.
ஒரு மிஷனரியின் வாழ்க்கைப் பாடம்
ரோசலிண்ட் கோஃபோர்தின் வாழ்க்கை நமக்கு சொல்லும் மிகப்பெரிய செய்தி இதுதான்:
“சேவை செய்யும் இடத்தில் அன்பு இல்லையென்றால், ஊழியம் முழுமையடையாது. ஆனால் கிறிஸ்துவின் அன்பு நம்மை நிரப்பும்போது, கடினமான மனிதர்களிடமும் கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் தொடர்ந்து சேவை செய்ய முடியும்.”
“கிறிஸ்துவின் அன்பு எங்களை நெருக்குகிறது.” — 2 கொரிந்தியர் 5:14
