வேதாகமப் பகுதிகள்: லூக்கா 10:38–42; யோவான் 11:1–44; யோவான் 12:1–8
அறிமுகம்
புதிய ஏற்பாட்டில் குறிப்பிடத்தக்க பெண் பாத்திரங்களில் ஒருவர் பெத்தானியாள் மரியாள். இயேசுவின் மீது கொண்ட அன்பு, அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பதில் இருந்த ஆர்வம், துயரத்தின் மத்தியிலும் வெளிப்படுத்திய விசுவாசம், விலையேறப்பெற்ற பரிமள தைலத்தால் இயேசுவின் பாதங்களை அபிஷேகம் செய்த ஆராதனை ஆகியவற்றின் மூலம் அவர் நினைவுகூரப்படுகிறார்.
மரியாளின் முழு வாழ்க்கை வரலாற்றையும் வேதாகமம் விவரிக்கவில்லை. ஆனால், நற்செய்தி நூல்களில் இடம்பெறும் மூன்று முக்கியமான சம்பவங்கள், இயேசுவின் பிரசன்னத்திற்கு அவர் கொடுத்த முக்கியத்துவத்தையும், அவர்மீது கொண்டிருந்த ஆழமான அன்பையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
மரியாள், எருசலேமுக்கு அருகிலிருந்த பெத்தானியா என்ற கிராமத்தில் தனது சகோதரி மார்த்தாளுடனும் சகோதரன் லாசருவுடனும் வாழ்ந்து வந்தார். இயேசு அவர்களுடைய வீட்டிற்குச் செல்வது வழக்கமாக இருந்தது. அந்தக் குடும்பத்தின்மீது இயேசு அன்புகொண்டிருந்தார்.
1. இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்ந்த மரியாள்
மரியாளைப் பற்றிய மிகவும் பிரபலமான சம்பவம் லூக்கா 10:38–42-ல் இடம்பெற்றுள்ளது.
இயேசு அவர்களுடைய வீட்டிற்கு வந்தபோது, மார்த்தாள் அவருக்கு உபசரிப்பதற்கான வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்தாள். ஆனால், மரியாளோ இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள்.
மார்த்தாள் தனியாக வேலை செய்வதால் மனம் சோர்ந்து, மரியாள் தனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும் என்று இயேசுவிடம் கேட்டாள்.
அதற்கு இயேசு மார்த்தாளைப் பார்த்து:
“மார்த்தாளே, மார்த்தாளே, நீ அநேக காரியங்களைக்குறித்துக் கவலைப்பட்டுக் கலங்குகிறாய். தேவையானது ஒன்றே; மரியாள் தன்னை விட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படாத நல்ல பங்கைத் தெரிந்துகொண்டாள்” என்று கூறினார்.
— லூக்கா 10:41–42
இயேசு மற்றவர்களுக்கு ஊழியம் செய்வதைத் தவறு என்று கூறவில்லை. மாறாக, பல காரியங்களில் கவலைப்பட்டு, தமது வார்த்தைகளைக் கேட்பதன் முக்கியத்துவத்தை மார்த்தாள் மறந்துவிடக்கூடாது என்பதை உணர்த்தினார்.
மரியாள் இயேசுவின் அருகில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பதையே முக்கியமானதாகக் கருதினாள்.
மரியாளின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: தேவனுக்காக நாம் செய்யும் ஊழியம், அவருடன் செலவிட வேண்டிய நேரத்தைப் பறித்துவிடக்கூடாது. ஆண்டவருக்காக வேலை செய்வதற்கு முன்பாக, அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்க நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்.
2. லாசருவின் மரணத்தின்போது கண்ணீர் விட்ட மரியாள்
மரியாளின் வாழ்க்கையில் இடம்பெற்ற மற்றொரு முக்கியமான சம்பவம் அவளுடைய சகோதரன் லாசருவின் மரணம்.
லாசரு வியாதிப்பட்டிருந்தபோது, இயேசுவுக்குச் செய்தி அனுப்பப்பட்டது. ஆனால், இயேசு உடனடியாக பெத்தானியாவுக்குச் செல்லவில்லை. அவர் அங்கு வந்தபோது, லாசரு கல்லறையில் வைக்கப்பட்டு நான்கு நாட்கள் ஆகியிருந்தன.
இயேசு வருகிறார் என்று கேள்விப்பட்ட மார்த்தாள் அவரைச் சந்திக்கச் சென்றாள். மரியாளோ வீட்டில் இருந்தாள். பின்னர் மார்த்தாள் அவளை அழைத்து, போதகர் வந்திருக்கிறார் என்றும் உன்னை அழைக்கிறார் என்றும் கூறினாள்.
இதைக் கேட்ட மரியாள் உடனே எழுந்து இயேசுவிடம் சென்றாள். அவரைக் கண்டதும் அவருடைய பாதத்தில் விழுந்து:
“ஆண்டவரே, நீர் இங்கே இருந்தீரானால் என் சகோதரன் மரித்திருக்கமாட்டான்” என்று கூறினாள்.
— யோவான் 11:32
இந்த வார்த்தைகளில் இயேசுவின்மீது அவள் வைத்திருந்த நம்பிக்கையும், சகோதரனை இழந்த துயரமும் வெளிப்படுகின்றன.
மரியாளும் அவளுடன் வந்தவர்களும் அழுவதைக் கண்ட இயேசு உள்ளத்தில் கலங்கினார். அப்போது வேதாகமம் மிகச் சுருக்கமாகவும் ஆழமாகவும் ஒரு உண்மையைப் பதிவு செய்கிறது:
“இயேசு கண்ணீர் விட்டார்.”
— யோவான் 11:35
பின்னர் இயேசு கல்லறைக்குச் சென்று, “லாசருவே, வெளியே வா” என்று உரத்த சத்தமிட்டார். இறந்துபோயிருந்த லாசரு உயிருடன் வெளியே வந்தான். இந்த அற்புதத்தைக் கண்ட பலர் இயேசுவை விசுவாசித்தார்கள்.
மரியாளின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: நம்முடைய துயரங்களையும் கண்ணீரையும் இயேசுவிடம் எடுத்துச் செல்லலாம். நம்முடைய வேதனைகளை அவர் அறிந்திருக்கிறார். அவருடைய செயல்படும் நேரத்தை நம்மால் புரிந்துகொள்ள முடியாதபோதும், அவரை நம்பலாம்.
3. விலையேறப்பெற்ற பரிமள தைலத்தால் இயேசுவை அபிஷேகம் செய்த மரியாள்
மரியாளின் வாழ்க்கையில் மிகவும் முக்கியமான மூன்றாவது சம்பவம் யோவான் 12:1–8-ல் பதிவாகியுள்ளது.
பஸ்கா பண்டிகைக்கு ஆறு நாட்களுக்கு முன்பு இயேசு பெத்தானியாவுக்கு வந்தார். அங்கு லாசருவுக்காக விருந்து ஆயத்தம் செய்யப்பட்டிருந்தது. மார்த்தாள் பரிமாறிக்கொண்டிருந்தாள். லாசருவும் இயேசுவுடன் பந்தியிருந்தவர்களில் ஒருவனாக இருந்தான்.
அப்போது மரியாள் விலையேறப்பெற்ற நளதம் என்னும் பரிமள தைலத்தில் ஒரு ராத்தல் எடுத்து, இயேசுவின் பாதங்களில் பூசி, தன் தலைமயிரால் அவருடைய பாதங்களைத் துடைத்தாள். அந்த வீடு முழுவதும் தைலத்தின் வாசனையால் நிறைந்தது.
இது சாதாரண உபசரிப்பு அல்ல. இயேசுவின்மீது அவள் கொண்டிருந்த ஆழமான அன்பையும் அர்ப்பணிப்பையும் வெளிப்படுத்திய செயல்.
யூதாஸ் காரியோத்து இந்தச் செயலைக் குறைகூறினான். அந்தத் தைலத்தை விற்று ஏழைகளுக்குக் கொடுத்திருக்கலாம் என்று கூறினான். ஆனால், அவன் உண்மையான அக்கறையுடன் அப்படிச் சொல்லவில்லை என்று யோவான் நற்செய்தி விளக்குகிறது.
இயேசு மரியாளை ஆதரித்து, அவளைத் தொந்தரவு செய்ய வேண்டாம் என்று கூறினார். தமது அடக்க நாளுக்காக அவள் இதை வைத்திருந்தாள் என்றும் விளக்கினார்.
இயேசு சிலுவை மரணத்தை நோக்கிச் சென்றுகொண்டிருந்த காலத்தில் இந்தச் சம்பவம் நடந்தது. மரியாளின் செயலைத் தமது அடக்கத்துடன் இயேசு தொடர்புபடுத்தினார். இதனால், அந்தச் செயல் சாதாரண அன்பின் வெளிப்பாட்டைக் காட்டிலும் ஆழமான முக்கியத்துவத்தைப் பெற்றது.
மரியாளின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: உண்மையான ஆராதனை என்பது நம்முடைய வார்த்தைகளில் மட்டுமல்ல, நம்முடைய செயல்களிலும் வெளிப்பட வேண்டும். விலையேறப்பெற்றதை இயேசுவுக்குக் கொடுத்து, தன் அன்பைச் செயலின் மூலம் வெளிப்படுத்தினாள் மரியாள்.
4. மரியாளை மற்றவர்களிடமிருந்து வேறுபடுத்திய குணங்கள்
வேதாகமத்தில் இடம்பெறும் சம்பவங்கள் மரியாளின் வாழ்க்கையில் மூன்று முக்கியமான குணங்களை வெளிப்படுத்துகின்றன.
1. இயேசுவின் வார்த்தைகளுக்கு முக்கியத்துவம் கொடுத்தாள்.
இயேசு வீட்டிற்கு வந்தபோது, அவருடைய பாதத்தில் அமர்ந்து அவருடைய போதனைகளைக் கேட்டாள்.
2. தன்னுடைய துயரத்தை இயேசுவிடம் கொண்டு சென்றாள்.
லாசரு இறந்தபோது, இயேசுவிடம் சென்று தன்னுடைய வேதனையை வெளிப்படுத்தினாள். துயரத்தின் மத்தியிலும் அவரை நாடினாள்.
3. தியாகமுள்ள ஆராதனையைச் செலுத்தினாள்.
விலையேறப்பெற்ற பரிமள தைலத்தை இயேசுவின் பாதங்களில் ஊற்றி, தன்னுடைய அன்பையும் பக்தியையும் வெளிப்படுத்தினாள்.
இந்த மூன்று சம்பவங்களும் இயேசுவுடனான மரியாளின் உறவின் மூன்று பரிமாணங்களை நமக்குக் காட்டுகின்றன: அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டல், துயரத்தில் அவரை நம்புதல், முழு மனதுடன் அவரை ஆராதித்தல்.
மரியாள் ஒருபோதும் துன்பங்களைச் சந்திக்காத பெண் அல்ல. அவளும் துயரப்பட்டாள்; கேள்விகளையும் வேதனைகளையும் எதிர்கொண்டாள். ஆனால், வாழ்க்கையின் வெவ்வேறு சூழ்நிலைகளிலும் இயேசுவை நாடினாள்.
5. மரியாளின் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் பாடங்கள்
மரியாளின் வாழ்க்கை இன்றைய கிறிஸ்தவர்களுக்கும் பல முக்கியமான ஆவிக்குரிய பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
தேவனுடன் நேரம் செலவிடுங்கள்.
அன்றாடப் பொறுப்புகள் முக்கியமானவை. ஆனாலும், வேதாகமத்தை வாசிப்பதற்கும் ஜெபிப்பதற்கும் நேரம் ஒதுக்க வேண்டும்.
செயல்படுவதற்கு முன்பு தேவனுடைய வார்த்தைகளைக் கேளுங்கள்.
இயேசுவுடன் நெருங்கிய உறவு வைத்திருப்பது, அவருடைய சித்தத்தைப் புரிந்துகொண்டு அதன்படி வாழ உதவுகிறது.
உங்கள் கண்ணீரை ஆண்டவரிடம் கொண்டுசெல்லுங்கள்.
விசுவாசம் உள்ளவர்கள் ஒருபோதும் துக்கப்பட மாட்டார்கள் என்பதல்ல. நம்முடைய வேதனைகளை உண்மையாக ஆண்டவரிடம் வெளிப்படுத்திக்கொண்டே அவரை நம்பலாம்.
உண்மையான இருதயத்துடன் ஆராதியுங்கள்.
மரியாளின் செயல், ஆராதனை என்பது வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் மேலானது என்பதை நினைவுபடுத்துகிறது. அது அன்பு, நன்றியுணர்வு, அர்ப்பணிப்பு ஆகியவற்றின் வெளிப்பாடாக இருக்க வேண்டும்.
வெளிப்புறச் செயல்களை மட்டும் வைத்து ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை மதிப்பிடாதீர்கள்.
மார்த்தாள் இயேசுவுக்கு ஊழியம் செய்தாள்; மரியாள் அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்டாள். கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையில் இரண்டிற்கும் இடமுண்டு. ஆனால், நம்முடைய தனிப்பட்ட உறவு ஆண்டவருடன் நிலைத்திருப்பது அவசியம்.
முடிவுரை
பெத்தானியாள் மரியாள் வேதாகமத்தில் பிரசங்கம் செய்ததாகவோ, அற்புதம் நிகழ்த்தியதாகவோ பதிவு இல்லை. ஆனால், அவளுடைய வாழ்க்கையில் இடம்பெற்ற மூன்று சம்பவங்கள் இன்றும் நமக்கு ஆழமான செய்தியை வழங்குகின்றன.
அவள் இயேசுவின் வார்த்தைகளைக் கேட்க அவருடைய பாதத்தில் அமர்ந்தாள்.
லாசருவின் மரணத்தின்போது தன்னுடைய துயரத்துடன் அவருடைய பாதத்தில் விழுந்தாள்.
இயேசுவை ஆராதிக்க விலையேறப்பெற்ற பரிமள தைலத்தை அவருடைய பாதங்களில் ஊற்றினாள்.
இந்த மூன்று சம்பவங்களும் அவளுடைய இருதயம் இயேசுவை நோக்கியே இருந்ததை வெளிப்படுத்துகின்றன.
தேவனை அறிந்துகொள்வதிலும், துயரங்களின் மத்தியிலும் அவரை நம்புவதிலும், முழு இருதயத்துடன் அவரை ஆராதிப்பதிலும் அர்த்தமுள்ள கிறிஸ்தவ வாழ்க்கை வெளிப்படுகிறது என்பதை மரியாளின் வாழ்க்கை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.
சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி:
மரியாளைப் போல, இயேசுவின் பாதத்தில் அமர்ந்து அவருடைய வார்த்தைகளைக் கேட்பதற்கும், துயரங்களின் மத்தியிலும் அவரை நம்புவதற்கும், அவரை முழு இருதயத்துடன் ஆராதிப்பதற்கும் என் வாழ்க்கையில் இடமளிக்கிறேனா?
முக்கிய வேதாகம வசனம்:
“தேவையானது ஒன்றே; மரியாள் தன்னை விட்டு எடுத்துக்கொள்ளப்படாத நல்ல பங்கைத் தெரிந்துகொண்டாள்.”
— லூக்கா 10:42
