வேதாகமப் பகுதி: யோபு 1–42
அறிமுகம்
வாழ்க்கையில் எல்லாம் நன்றாக இருக்கும்போது தேவனை நம்புவது எளிது. ஆனால், நாம் நேசிப்பவர்களை இழக்கும்போதும், எதிர்பாராத துன்பங்கள் வரும்போதும், நம்முடைய ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்காததுபோல் தோன்றும்போதும் தேவனை நம்புவது உண்மையான விசுவாசத்தின் சோதனையாக இருக்கிறது. அத்தகைய சோதனைகளைச் சந்தித்தும் தேவனைவிட்டு விலகாமல் இருந்த ஒரு மனிதர்தான் யோபு.
யோபுவின் வாழ்க்கை, துன்பங்கள் ஏன் வருகின்றன என்பதை மட்டுமல்ல, துன்பங்களின் மத்தியிலும் நாம் எவ்வாறு தேவனைச் சார்ந்து வாழ வேண்டும் என்பதையும் கற்றுக்கொடுக்கிறது.
1. உத்தமனும் செம்மையானவனுமான யோபு
யோபு ஊத்ஸ் தேசத்தில் வாழ்ந்தவர். அவர் உத்தமனும் செம்மையானவனும், தேவனுக்குப் பயந்து தீமையை விட்டு விலகினவருமாக இருந்தார் என்று வேதாகமம் கூறுகிறது.
“அந்த மனுஷன் உத்தமனும் செம்மையானவனும், தேவனுக்குப் பயந்து, பொல்லாப்புக்கு விலகுகிறவனுமாயிருந்தான்.”
— யோபு 1:1
யோபு மிகுந்த செல்வந்தராகவும் இருந்தார். அவருக்கு ஏழு குமாரரும் மூன்று குமாரத்திகளும் இருந்தார்கள். ஏராளமான ஆடுமாடுகளும், வேலைக்காரர்களும் அவருக்குச் சொந்தமாக இருந்தனர்.
ஆனால், யோபுவின் உண்மையான சிறப்பு அவருடைய செல்வத்தில் இல்லை. அவர் தேவனுக்குப் பயந்து வாழ்ந்த வாழ்க்கையில்தான் இருந்தது.
அவர் தனது பிள்ளைகளுக்காகவும் தொடர்ந்து தேவனிடம் வேண்டுதல் செய்தார். அவர்கள் விருந்துண்ட நாட்களுக்குப் பிறகு, அவர்களைப் பரிசுத்தப்படுத்தும்படி அதிகாலையில் எழுந்து பலிகளைச் செலுத்தினார் (யோபு 1:4–5).
நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: நம்முடைய செல்வம், பதவி, புகழ் ஆகியவற்றைவிட தேவனுக்கு முன்பாக நாம் வாழும் வாழ்க்கையே முக்கியமானது.
2. எதிர்பாராத துன்பங்களைச் சந்தித்த யோபு
யோபுவின் வாழ்க்கையில் ஒரே நாளில் பல பேரிடிகள் நிகழ்ந்தன.
அவருடைய கால்நடைகள் கொள்ளையிடப்பட்டன. அவருடைய வேலைக்காரர்கள் கொல்லப்பட்டனர். பின்னர், அவருடைய பிள்ளைகள் அனைவரும் ஒரு வீட்டில் விருந்துண்டுகொண்டிருந்தபோது, புயல் தாக்கியதால் அந்த வீடு இடிந்து விழுந்தது. அவருடைய பிள்ளைகள் அனைவரும் உயிரிழந்தனர் (யோபு 1:13–19).
ஒரு தகப்பனுக்கு இதைவிடப் பெரிய வேதனை என்ன இருக்க முடியும்?
தனது பிள்ளைகளை இழந்த யோபு மிகவும் துயரமடைந்தார். அவர் தன் வஸ்திரத்தைக் கிழித்து, தலையைச் சிரைத்து, தரையில் விழுந்து தேவனைத் தொழுதுகொண்டார்.
அப்போது அவர் சொன்ன வார்த்தைகள் இன்றும் நமக்கு விசுவாசப் பாடமாக இருக்கின்றன:
“கர்த்தர் கொடுத்தார், கர்த்தர் எடுத்தார்; கர்த்தருடைய நாமம் ஸ்தோத்திரிக்கப்படுவதாக.”
— யோபு 1:21
யோபு தன்னுடைய இழப்புகளை மறுக்கவில்லை. அவர் துக்கப்பட்டார். ஆனால், துக்கத்தின் மத்தியிலும் தேவனைத் தூஷிக்கவில்லை.
நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: துன்பங்கள் வரும்போது நம்முடைய மனம் உடையலாம்; கண்ணீர் சிந்தலாம். ஆனாலும், நம்முடைய நம்பிக்கையை தேவனிடமிருந்து விலக்கிவிடக்கூடாது.
3. சரீர வேதனையிலும் விசுவாசத்தை விடாதவர்
யோபுவின் சோதனைகள் அத்துடன் முடிவடையவில்லை. அவருடைய சரீரம் முழுவதும் கொடிய பருக்களால் பாதிக்கப்பட்டது. அவர் சாம்பலில் உட்கார்ந்து ஓட்டை எடுத்துத் தன்னைச் சுரண்டிக்கொண்டிருந்தார் (யோபு 2:7–8).
அவருடைய மனைவிகூட, “நீர் இன்னும் உம்முடைய உத்தமத்தில் உறுதியாய் இருக்கிறீரோ? தேவனைத் தூஷித்து ஜீவனை விடும்” என்று கூறினாள் (யோபு 2:9).
ஆனால், யோபு தனது விசுவாசத்தை விட்டுவிடவில்லை.
“நாம் தேவனுடைய கையிலே நன்மையைப் பெற்றும் தீமையைப் பெறாதிருப்போமோ?” என்று அவர் பதிலளித்தார் (யோபு 2:10).
யோபு தேவனிடமிருந்து நன்மைகளை மட்டுமே எதிர்பார்க்கவில்லை. துன்பங்களின் மத்தியிலும் தேவனை நம்புவதற்கு அவர் தீர்மானித்திருந்தார்.
நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: விசுவாசம் என்பது எல்லாம் நமக்குச் சாதகமாக நடக்கும்போது மட்டுமே தேவனைப் புகழ்வது அல்ல. கடினமான சூழ்நிலைகளிலும் அவரைச் சார்ந்திருப்பதே உண்மையான விசுவாசம்.
4. நண்பர்களின் வார்த்தைகளால் ஏற்பட்ட வேதனை
யோபுவின் நண்பர்களான எலிப்பாஸ், பில்தாத், சோப்பார் ஆகியோர் அவருடைய துயரத்தை அறிந்து அவருக்கு ஆறுதல் கூற வந்தனர். முதலில் அவர்கள் அவருடன் ஏழு நாட்கள் இரவும் பகலும் தரையில் உட்கார்ந்திருந்தனர் (யோபு 2:11–13).
ஆனால், பின்னர் அவர்கள் யோபுவின் துன்பங்களுக்குக் காரணம் அவருடைய பாவங்களாகத்தான் இருக்க வேண்டும் என்று வாதிட்டனர்.
யோபு மிகுந்த துயரத்தோடு இருந்தபோது, அவருடைய நண்பர்களின் வார்த்தைகள் அவருக்கு மேலும் வேதனையை ஏற்படுத்தின.
யோபுவின் வாழ்க்கையிலிருந்து நாம் ஒரு முக்கியமான பாடத்தைக் கற்றுக்கொள்ளலாம். துன்பப்படுகிற ஒருவருக்கு எப்போதும் விளக்கங்களும் அறிவுரைகளும் தேவையில்லை. சில நேரங்களில், அவருடன் அமைதியாக இருப்பதும், அவருடைய வேதனையைக் கேட்பதும், அவருக்காக ஜெபிப்பதுமே சிறந்த ஆறுதலாக இருக்கும்.
நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: பிறர் துன்பப்படும்போது அவர்களை அவசரமாகக் குற்றப்படுத்தாமல், அன்புடனும் இரக்கத்துடனும் அணுக வேண்டும்.
5. கேள்விகளின் மத்தியிலும் தேவனைத் தேடிய யோபு
யோபு தனது துன்பங்களுக்கான காரணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முடியாமல் தவித்தார். அவர் தனது வேதனையை வெளிப்படுத்தினார். தேவனிடம் கேள்விகளையும் கேட்டார்.
ஆனால், யோபுவின் வாழ்க்கையில் ஒரு முக்கியமான உண்மை இருந்தது: அவர் தன்னுடைய துயரத்திலிருந்து தேவனைவிட்டு விலகிச் செல்லவில்லை. மாறாக, தன்னுடைய கேள்விகளையும் வேதனைகளையும் தேவனுக்கு முன்பாகக் கொண்டுவந்தார்.
பின்னர், தேவன் யோபுவிடம் பேசினார். படைப்பின் மகத்துவத்தையும், மனிதனுடைய அறிவின் வரம்புகளையும் அவருக்கு உணர்த்தினார் (யோபு 38–41).
இதன் மூலம் யோபு, தன்னால் எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், தேவன் தன்னைவிடப் பெரியவர் என்பதை உணர்ந்தார்.
யோபு கூறினார்:
“என் காதினால் உம்மைக்குறித்துக் கேள்விப்பட்டேன்; இப்பொழுதோ என் கண் உம்மைக் காண்கிறது.”
— யோபு 42:5
நாம் கற்றுக்கொள்ளும் பாடம்: நம்முடைய எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் உடனடியாகப் பதில் கிடைக்காமல் இருக்கலாம். ஆனாலும், தேவனைத் தேடுவதையும் அவரை நம்புவதையும் நிறுத்திவிடக்கூடாது.
6. யோபுவின் வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட மறுசீரமைப்பு
யோபு தனது அனுபவங்களின் முடிவில் தேவனுக்கு முன்பாகத் தன்னைத் தாழ்த்தினார். பின்னர், தேவன் அவருடைய நண்பர்களுக்காக ஜெபிக்கும்படி யோபுவிடம் கூறினார்.
யோபு அவர்களுக்காக ஜெபித்தபோது, கர்த்தர் அவருடைய சிறையிருப்பை மாற்றினார். அவருக்கு முன்பு இருந்ததைவிட இரண்டு மடங்காகச் செல்வத்தைக் கொடுத்தார் (யோபு 42:10).
தேவன் அவருக்கு மீண்டும் பிள்ளைகளையும் கொடுத்தார். யோபு மேலும் 140 ஆண்டுகள் வாழ்ந்து, தனது சந்ததியினரைக் கண்டார் (யோபு 42:12–17).
யோபுவின் வாழ்க்கையில் தேவன் செய்ததைப் பார்க்கும்போது, துன்பங்கள் நம்முடைய வாழ்க்கையின் இறுதி அத்தியாயம் அல்ல என்பதை உணரலாம்.
எனினும், யோபுவின் கதையைப் போலவே எல்லா விசுவாசிகளுக்கும் இந்த வாழ்க்கையிலேயே இழந்த அனைத்தும் திரும்பக் கிடைக்கும் என்று நாம் கருதக்கூடாது. இந்த வேதாகமப் பதிவு, துன்பத்தின் மத்தியிலும் தேவனுடைய ஆளுகையையும் அவர்மீது வைக்கும் நம்பிக்கையையும் எடுத்துக்காட்டுகிறது.
முடிவுரை
யோபுவின் வாழ்க்கை நமக்குக் கற்றுத்தரும் முக்கியமான உண்மைகள்:
- நன்மையான காலங்களில் மட்டுமல்ல, துன்பங்களிலும் தேவனை நம்ப வேண்டும்.
- இழப்புகளின் மத்தியிலும் தேவனைத் தொழுதுகொள்ளலாம்.
- துன்பப்படுகிறவர்களைக் குற்றப்படுத்தாமல், அன்புடன் ஆறுதல்படுத்த வேண்டும்.
- நம்முடைய கேள்விகளையும் வேதனைகளையும் தேவனிடம் எடுத்துச் செல்ல வேண்டும்.
- எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொள்ள முடியாவிட்டாலும், தேவனுடைய ஞானத்தையும் ஆளுகையையும் நம்ப வேண்டும்.
யோபுவைப் போல நாமும் வாழ்க்கையின் சோதனைகளைச் சந்திக்கலாம். எதிர்பார்த்த பதில்கள் தாமதமாகலாம். நம்மைச் சுற்றியுள்ள சூழ்நிலைகள் மாறலாம். ஆனால், அந்த நேரங்களில் தேவனைவிட்டு விலகாமல் அவரைச் சார்ந்திருப்போம்.
சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி: எல்லாம் நன்றாக நடக்கும்போது மட்டுமல்ல, வாழ்க்கையில் எதையும் புரிந்துகொள்ள முடியாத நேரத்திலும் நான் தேவனை உண்மையாக நம்புகிறேனா?
முக்கிய வசனம்:
“இதோ, அவர் என்னைக் கொன்றுபோட்டாலும், அவர்மேல் நம்பிக்கையாயிருப்பேன்.”
— யோபு 13:15
