கத்தோலிக்க பாதிரியார் ஒருவர் மத வாழ்வில் இணைந்த பின்னர் சம்பாதித்த சொத்துக்கள் அவருடைய குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமா அல்லது அவர் சார்ந்த மத அமைப்புக்குச் சொந்தமா என்ற கேள்விக்கு சென்னை உயர்நீதிமன்றத்தின் மதுரை அமர்வு முக்கிய தீர்ப்பை வழங்கியுள்ளது. மறைந்த பாதிரியார் தேவகுமார் அருளானந்தம் விட்டுச் சென்ற ₹56 லட்சம் மதிப்பிலான வங்கி வைப்புத்தொகையை அவரது குடும்பத்தினர் திருப்பி வழங்க வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டுள்ளது.
₹56 லட்சம் வைப்புத்தொகையால் எழுந்த சர்ச்சை
கத்தோலிக்க மத அமைப்பான ஏபிவிஎம் சொசைட்டி ஆஃப் தி கத்தோலிக்க அப்போஸ்டலேட் (பல்லோட்டின்ஸ்) அமைப்பைச் சேர்ந்தவர் அருட்தந்தை தேவகுமார் அருளானந்தம். இவர் 1989-ஆம் ஆண்டு பாதிரியாராகத் திருநிலைப்படுத்தப்பட்டார். பல்வேறு இடங்களில் தனது மதப்பணிகளைச் செய்து வந்த இவர், 2018-ஆம் ஆண்டு பிப்ரவரி 24-ஆம் தேதி உயிரிழந்தார்.
இவர் இறந்தபோது, அவரது பெயரில் ஆறு வங்கி நிலையான வைப்புத்தொகைகளில் மொத்தம் ₹56 லட்சம் இருந்தது. இந்தப் பணத்தைப் பெறுவதற்காக அவரது இரண்டு சகோதரர்களும், மறைந்த சகோதரியின் மகளும் நீதிமன்றத்தை அணுகினர்.
கரூர் மாவட்ட முதன்மை நீதிமன்றம் 2024-ஆம் ஆண்டு செப்டம்பர் மாதம், அந்த வைப்புத்தொகையைப் பெறுவதற்கான வாரிசுரிமைச் சான்றிதழை அவர்களுக்கு வழங்கியது. இதை எதிர்த்து, பாதிரியார் சார்ந்திருந்த மத அமைப்பு மேல்முறையீடு செய்தது.
பாதிரியாரின் மத உறுதிமொழி முக்கிய ஆதாரமானது
பாதிரியார் மத அமைப்பில் இணைவதற்கு முன்பு, 1988-ஆம் ஆண்டு ஜூலை 2-ஆம் தேதி கையெழுத்திட்டிருந்த ஒரு ஆவணத்தை அந்த அமைப்பு நீதிமன்றத்தில் சமர்ப்பித்தது. அந்த ஆவணத்தின்படி, அவர் மத வாழ்வில் இணைந்த பின்னர் தனிப்பட்ட முறையில் பெற்ற சொத்துக்கள் அமைப்புக்குச் சொந்தமானவை என்றும், குடும்பத்தினர் குடும்ப வழியாகப் பெற்ற சொத்துக்களில் உரிமை கொண்டிருக்கலாம் என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டிருந்தது.
அந்த ஆவணம் சட்டப்படி செல்லுபடியாகும் உயில் அல்ல என்று நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. இருப்பினும், அது பாதிரியார் ஏற்றுக்கொண்ட மத உறுதிமொழியையும், சொத்துக்கள் தொடர்பான அவரது விருப்பத்தையும் விளக்கும் ஆவணமாகக் கருதப்படலாம் என்று நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.
மேலும், அவர் மத அமைப்பில் இணைந்த பின்னர் பெங்களூருவில் ஒரு சொத்தை வாங்கியிருந்தார். பின்னர் அந்தச் சொத்தை விற்று கிடைத்த தொகை வங்கி நிலையான வைப்புத்தொகைகளில் வைக்கப்பட்டிருந்தது. இந்தப் பணத்தைப் பெறுவதில் அவரது குடும்பத்தினர் பங்களித்ததற்கான ஆதாரங்கள் இல்லை என்பதையும் நீதிமன்றம் கவனத்தில் கொண்டது.
குடும்பத்தினருக்கு அல்ல; மத அமைப்புக்கே உரிமை
நீதிபதிகள் என். ஆனந்த் வெங்கடேஷ் மற்றும் கே.கே. ராமகிருஷ்ணன் அடங்கிய அமர்வு, பாதிரியார் தனது மத அமைப்பில் இணைந்து, அதற்குரிய உறுதிமொழிகளை ஏற்றுக்கொண்ட பின்னர் சம்பாதித்த சொத்துக்களின் உரிமையைத் தீர்மானிக்கும்போது அந்த உறுதிமொழிகளையும் அமைப்பின் விதிகளையும் கருத்தில் கொள்ள வேண்டும் என்று தெரிவித்தது.
வங்கி வைப்புத்தொகைகள் பாதிரியாரின் தனிப்பட்ட பெயரில் இருந்தன என்பதற்காக மட்டும் அவை அவரது குடும்பத்தினருக்குச் சொந்தமானதாகிவிடாது என்றும் நீதிமன்றம் சுட்டிக்காட்டியது.
இதையடுத்து, கரூர் மாவட்ட முதன்மை நீதிமன்றம் வழங்கிய வாரிசுரிமைச் சான்றிதழ் தொடர்பான உத்தரவை ரத்து செய்த உயர்நீதிமன்றம், மத அமைப்பின் மேல்முறையீட்டை ஏற்றுக்கொண்டது.
ஒரு மாதத்திற்குள் பணத்தைத் திருப்பித் தர உத்தரவு
மேல்முறையீட்டு விசாரணை நடைபெற்ற காலத்தில், பாதிரியாரின் குடும்பத்தினர் வைப்புத்தொகை பணத்தைப் பெற்றிருந்தனர். எனவே, தாங்கள் பெற்ற தொகையை உயர்நீதிமன்றத் தீர்ப்பின் நகலைப் பெற்றுக்கொண்ட ஒரு மாதத்திற்குள் மத அமைப்புக்குத் திருப்பி வழங்க வேண்டும் என்று நீதிமன்றம் உத்தரவிட்டது.
குறிப்பிட்ட காலத்திற்குள் பணத்தைத் திருப்பிச் செலுத்தத் தவறினால், தீர்ப்பு வழங்கப்பட்ட நாளிலிருந்து ஆண்டுக்கு 9 சதவீத வட்டி செலுத்த வேண்டும் என்றும் நீதிமன்றம் தெரிவித்தது.
அனைத்து பாதிரியார்களின் சொத்துக்களுக்கும் இது பொருந்துமா?
இந்தத் தீர்ப்பில் ஒரு முக்கியமான வேறுபாட்டையும் நீதிமன்றம் தெளிவுபடுத்தியுள்ளது. மத அமைப்பில் இணைந்து, சொத்துக்களைத் துறப்பது தொடர்பான உறுதிமொழிகளை ஏற்றுக்கொண்ட மதத்துறவிகளின் சொத்துக்கள் குறித்து இந்த வழக்கு விசாரிக்கப்பட்டது. எனவே, அனைத்து பாதிரியார்களும் தங்களுடைய சொத்துக்களை இழந்துவிடுவார்கள் என்று இதைப் பொதுவாக எடுத்துக்கொள்ள முடியாது.
குடும்பத்தினரிடமிருந்து சுதந்திரமாக வாரிசுரிமை மூலம் கிடைத்த சொத்துக்களை மத அமைப்பு தானாகவே உரிமை கோர முடியாது என்றும் நீதிமன்றம் குறிப்பிட்டது. அதேபோல், மத அமைப்பில் இணைந்த பாதிரியார்களுக்கும் மறைமாவட்டப் பாதிரியார்களுக்கும் இடையே அவர்களின் மத உறுதிமொழிகள் மற்றும் சொத்துரிமை தொடர்பாக வேறுபாடுகள் இருக்கலாம் என்பதையும் இந்த வழக்கு எடுத்துக்காட்டுகிறது.
மத உறுதிமொழிகள், சொத்துக்கள் எவ்வாறு பெறப்பட்டன, சம்பந்தப்பட்ட அமைப்பின் விதிகள் ஆகியவற்றின் அடிப்படையில் சொத்துரிமையைத் தீர்மானிக்க வேண்டும் என்பதை இந்தத் தீர்ப்பு வலியுறுத்துகிறது.
