தமிழ்நாடு: தென்னிந்திய மாநிலமான தமிழ்நாட்டில், ஏ. ராஜு என்பவர் ஜூலை 17 அன்று உயிரிழந்தார். ஆனால், அவரது உடலை அடக்கம் செய்வதற்கான உரிமை தொடர்பாக மூன்று நாட்கள் நீடித்த போராட்டம் காரணமாக, அவரது அடக்கம் தாமதமானது. 89 வயதான ராஜு ஒரு கத்தோலிக்க கிறிஸ்தவர்; அவர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர் என்பதே இந்தப் பிரச்சினைக்குக் காரணமாக அமைந்தது.
பொதுக் கல்லறையில் அடக்கம் செய்ய எதிர்ப்பு
ராஜுவின் குடும்பத்தினர் துயரத்தில் ஆழ்ந்திருந்த நிலையில், அவர்களது கிராமத்தில் உள்ள பொதுவான கத்தோலிக்கக் கல்லறையில் அவரை அடக்கம் செய்வதற்கு ஆதிக்கச் சாதியைச் சேர்ந்த கிறிஸ்தவர்கள் எதிர்ப்புத் தெரிவித்தனர்.
இந்த விவகாரத்தால் பதற்றம் அதிகரித்ததைத் தொடர்ந்து, காவல்துறையினர் பாதுகாப்புப் பணியில் ஈடுபட்டனர். ராஜுவின் உடலை அந்தக் கல்லறையில் அடக்கம் செய்வதற்கு அனுமதி பெறுவதற்காக உள்ளூர் அதிகாரிகளும் திருச்சபைத் தலைவர்களும் எதிர்ப்புத் தெரிவித்த குழுவினருடன் பேச்சுவார்த்தை நடத்தினர்.
இந்தப் போராட்டத்தில் சக கத்தோலிக்கர்களும் இடம்பெற்றிருந்ததாகக் குறிப்பிட்ட ஆயர் ஜீவானந்தம் அமலநாதன், எதிர்ப்பாளர்கள் தங்களது எதிர்ப்பைத் தீவிரமாக வெளிப்படுத்தியதாகத் தெரிவித்தார்.
இறுதியில், அதிகாரிகள் தலையிட்டு எதிர்ப்பாளர்களை விலகச் செய்தனர். இதையடுத்து, அரை ஏக்கர் பரப்பளவுள்ள அந்தக் கல்லறையில் ராஜுவின் உடல் அடக்கம் செய்ய அனுமதிக்கப்பட்டது.
ஆனால், இந்தச் சம்பவம் கத்தோலிக்க, புராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் சுவிசேஷத் திருச்சபைகளைச் சேர்ந்த பல்வேறு தரப்பினரிடையே கடும் விவாதத்தை ஏற்படுத்தியுள்ளது. இந்தியக் கிறிஸ்தவ சமூகத்திற்குள்ளேயே சாதியப் பாகுபாடு தொடர்ந்து நிலவுவதை இந்தச் சம்பவம் மீண்டும் வெளிச்சத்திற்குக் கொண்டுவந்துள்ளது.
தமிழ்நாட்டைச் சேர்ந்த பெந்தெகொஸ்தே கிறிஸ்தவரான வின்சென்ட் ராஜ், Christianity Today ஊடகத்திடம் கூறுகையில், “கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்ட பிறகும் நாம் சாதிப் பற்றுகளை விட்டுவிடவில்லை என்றால், கிறிஸ்தவர்கள் என்று அழைக்கப்படுவதற்கே நாம் வெட்கப்பட வேண்டும்” என்று தெரிவித்தார்.
இந்தியாவில் தலித் மக்களின் நிலை
இந்தியாவின் சாதியப் படிநிலை அமைப்பில் தலித் மக்கள் வரலாற்று ரீதியாக மிகவும் ஒடுக்கப்பட்ட சமூகத்தினராக இருந்து வருகின்றனர். அவர்களுக்கு நிலம் வைத்திருக்கும் உரிமை மறுக்கப்பட்டது; துப்புரவுப் பணிகள் மற்றும் பிற கடினமான வேலைகளில் ஈடுபட வேண்டிய கட்டாயம் ஏற்பட்டது. மேலும், பல இடங்களில் கிராமங்களின் எல்லைப் பகுதிகளில் தனிமைப்படுத்தப்பட்டு வாழ வேண்டிய சூழலும் நிலவியது.
இந்தியாவில் சுமார் 20.1 கோடி தலித் மக்கள் இருப்பதாகக் கணக்கிடப்படுகிறது. இருப்பினும், இந்த எண்ணிக்கையில் இந்து, சீக்கிய மற்றும் பௌத்த மதங்களைச் சேர்ந்த தலித் மக்கள் மட்டுமே சேர்க்கப்படுகின்றனர். கிறிஸ்தவ மற்றும் இஸ்லாமிய மதங்களைச் சேர்ந்த தலித் மக்கள் இந்தக் கணக்கில் சேர்க்கப்படுவதில்லை.
நீண்ட காலமாக ஆதிக்கச் சாதியினரால் புறக்கணிக்கப்பட்ட தலித் மக்கள், கடந்த நூற்றாண்டில் கிறிஸ்தவத்தின் அன்பு மற்றும் சமத்துவப் போதனைகளால் ஈர்க்கப்பட்டு கிறிஸ்தவத்தைத் தழுவினர். மிஷனரிகள் வழங்கிய கல்வி, மருத்துவ உதவி, வாழ்வாதார வாய்ப்புகள், கண்ணியம் மற்றும் நம்பிக்கை ஆகியவையும் பலர் கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொள்ளக் காரணமாக அமைந்தன.
ஆனால், பல்வேறு சாதிகளைச் சேர்ந்த மக்கள் நற்செய்தியை ஏற்றுக்கொண்டிருந்தாலும், தலித் கிறிஸ்தவர்கள் இன்றளவும் சக விசுவாசிகளிடமிருந்தே பாகுபாட்டை எதிர்கொண்டு வருகின்றனர்.
இந்தியத் திருச்சபைகளில் தலித் மக்களுக்கு உரிய பிரதிநிதித்துவம் இல்லை
இந்தியாவில் உள்ள சுமார் 2.8 கோடி கிறிஸ்தவர்களில் குறைந்தது 70 சதவீதத்தினர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனத் தலித் கிறிஸ்தவ அமைப்புகள் மற்றும் தலைவர்கள் குறிப்பிடுகின்றனர்.
இருப்பினும், கத்தோலிக்க, பிரதான புராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் சுவிசேஷத் திருச்சபைகளில் தலைமைப் பொறுப்புகள் மற்றும் முடிவெடுக்கும் அதிகாரம் கொண்ட பதவிகளில் தலித் கிறிஸ்தவர்களுக்கு உரிய இடம் வழங்கப்படுவதில்லை என்று போதகர்கள், திருச்சபைத் தலைவர்கள் மற்றும் தலித் உரிமை ஆர்வலர்கள் தெரிவிக்கின்றனர்.
சமீபத்திய ஆண்டுகளில், கத்தோலிக்கத் திருச்சபை இந்த நிலையை மாற்றுவதற்கான சில முயற்சிகளை மேற்கொண்டுள்ளது.
2026ஆம் ஆண்டின் தொடக்கத்தில், இந்திய கத்தோலிக்க ஆயர்கள் பேரவை தனது தலைவராக ஹைதராபாத் பேராயர் அந்தோணி பூலாவைத் தேர்ந்தெடுத்தது. இந்தியாவின் முதல் தலித் கர்தினாலான இவர், இந்தப் பொறுப்புக்குத் தேர்ந்தெடுக்கப்பட்டது முக்கியமான முன்னேற்றமாகக் கருதப்படுகிறது. இந்த ஆயர்கள் பேரவையில் சீரோ-மலபார் வழிபாட்டு மரபைப் பின்பற்றும் கிழக்கத்திய கத்தோலிக்கர்களும் இடம்பெற்றுள்ளனர்.
இருப்பினும், கத்தோலிக்கத் திருச்சபையின் உயர் பதவிகளில் தலித் மக்களின் பிரதிநிதித்துவம் இன்னும் குறைவாகவே உள்ளது. இந்தியாவில் உள்ள 200 கத்தோலிக்க ஆயர்களில் 11 பேர் மட்டுமே தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் எனத் தகவல்கள் தெரிவிக்கின்றன. அதேவேளையில், நாட்டின் கத்தோலிக்கர்களில் சுமார் 60 சதவீதத்தினர் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்கள் என மதிப்பிடப்படுகிறது.
முக்கிய புராட்டஸ்டன்ட் மற்றும் சுவிசேஷத் திருச்சபைகளில் இதேபோன்ற மாற்றங்களைச் செயல்படுத்துவதற்கான அமைப்பு ரீதியான கட்டமைப்புகள் இல்லாததால், அங்கு நிலவும் சாதியப் பாகுபாட்டைச் சரிசெய்வது மேலும் சவாலாக உள்ளது.
புராட்டஸ்டன்ட் திருச்சபைகளிலும் மறைமுகச் சாதியப் பாகுபாடு
தேசிய தலித் கிறிஸ்தவ கண்காணிப்பு அமைப்பின் (National Dalit Christian Watch) தலைவர் ரிச்சர்ட் தேவதாஸ் கூறுகையில், “முக்கிய புராட்டஸ்டன்ட் திருச்சபைகளிலும் சுயாதீன புராட்டஸ்டன்ட் திருச்சபைகளிலும் சாதியம் ஆழமாக ஊடுருவியுள்ளது. ஆனால், அது வெளிப்படையாகப் பேசப்படாமல் மறைமுகமாகத் தொடர்கிறது. யாரும் இதைப் பற்றிப் பேசவில்லை என்பதற்காக இங்கு சாதியப் பாகுபாடு இல்லை என்று அர்த்தமல்ல” என்று தெரிவித்தார்.
சில முக்கிய புராட்டஸ்டன்ட் திருச்சபைகளுடன் தொடர்புடைய தலைவர்கள், தங்களது பெயர்களை வெளியிட வேண்டாம் என்ற நிபந்தனையில், ஆயர்கள் மற்றும் குருமார்களை நியமிக்கும் நடைமுறைகளில் சாதி கவனத்தில் கொள்ளப்படுவதாகத் தெரிவித்துள்ளனர்.
ஆதிக்கச் சாதியினர் அதிகமாக இருக்கும் திருச்சபைகளில் தலித் ஆயர்களோ குருமார்களோ தலைமைப் பொறுப்பில் நியமிக்கப்படாமல் இருப்பதை உறுதிசெய்யும் வகையில் சில முடிவுகள் எடுக்கப்படுவதாக அவர்கள் குற்றம்சாட்டுகின்றனர். இதுகுறித்துப் பேசினால் திருச்சபைக் குழுக்களிடமிருந்து எதிர்விளைவுகள் ஏற்படலாம் என்ற அச்சத்தால் அவர்கள் தங்கள் பெயர்களை வெளியிட விரும்பவில்லை.
தமிழ்நாட்டில் உள்ள ஒரு முக்கியமான திருச்சபையில் பணியாற்றும் தலித் போதகர் ஒருவர் தனது அனுபவத்தைப் பகிர்ந்துகொண்டார். அந்தத் திருச்சபையில் தலித் அல்லாதவர்கள் பெரும்பான்மையாக உள்ளனர். அவருடன் மற்றொரு தலித் அல்லாத போதகரும் பணியாற்றுகிறார்.
திருச்சபையின் வளர்ச்சிக் கூட்டங்கள், நற்செய்திப் பணிகள், வரவு செலவுத் திட்டமிடல், கிறிஸ்துமஸ் நிகழ்ச்சிகள் மற்றும் பிற செயல்பாடுகளில் இரு போதகர்களும் பங்கேற்க வேண்டியிருந்தாலும், தலித் போதகருக்கு இவற்றில் கலந்துகொள்ள திருச்சபைக் குழு அனுமதி அளிப்பதில்லை என்று அவர் தெரிவித்தார்.
“இது எனக்கு மிகுந்த வேதனையை ஏற்படுத்துகிறது. ஆனால், அமைதியாக எனது பணிக்காலத்தை முடிப்பதைத் தவிர எனக்கு வேறு வழியில்லை” என்று அவர் வருத்தத்துடன் கூறினார்.
தலித் சமூகத்திற்குள்ளும் சாதி உட்பிரிவுப் பாகுபாடு
சில இடங்களில் தலித் சமூகத்தைச் சேர்ந்தவர்களுக்கிடையிலும் உட்சாதி அடிப்படையிலான பாகுபாடுகள் காணப்படுகின்றன.
ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் சுமார் 500 பேர் ஆராதனையில் பங்கேற்கும் ஒரு திருச்சபையில், தலித் சமூகத்தின் இரண்டு உட்பிரிவுகளைச் சேர்ந்தவர்களுக்கு தனித்தனியாக ஞாயிறு ஆராதனைகள் நடத்தப்படுவதாகத் தலித் கிறிஸ்தவ உரிமை ஆர்வலர் பால் டேவிட் தெரிவித்துள்ளார்.
அந்தப் பகுதியில் சமூக மற்றும் பொருளாதார நிலையில் ஒப்பீட்டளவில் உயர்ந்த இடத்தில் இருப்பதாகக் கருதப்படும் மாலா சமூகத்தினர் முதலில் ஆராதனையில் பங்கேற்கின்றனர். அதன்பிறகு, மடிகா சமூகத்தினர் தனியாக ஆராதனை நடத்துகின்றனர்.
“இது ஒரே ஒரு சம்பவம் அல்ல. இயேசு போதித்த அன்பு மற்றும் சமத்துவத்தைப் பிரதிபலிப்பதற்குப் பதிலாக, பல திருச்சபைகள் சமூகப் படிநிலைகளையே பிரதிபலிக்கின்றன” என்று பால் டேவிட் கூறினார்.
நகர்ப்புற சபைகளிலும் சாதியத்தின் தாக்கம்
பெருநகரங்களில், புதிதாகக் கிறிஸ்தவத்தை ஏற்றுக்கொள்பவர்கள் அதிகம் பங்கேற்கும் சுயாதீன மற்றும் பெந்தெகொஸ்தே சபைகள் வேகமாக வளர்ந்து வருகின்றன. ஆனால், இந்தச் சபைகளில் சாதியத்தின் தாக்கம் வெளிப்படையாக ஒப்புக்கொள்ளப்படுவதில்லை என்று உரிமை ஆர்வலர்கள் கூறுகின்றனர்.
பால் டேவிட் இதுகுறித்துப் பேசுகையில், “சாதியம் பல நேரங்களில் வர்க்க வேறுபாடாக மறைக்கப்படுகிறது” என்றார்.
ஆதிக்கச் சாதிகளைச் சேர்ந்த சபை உறுப்பினர்கள் பொதுவாக அதிகக் கல்வி, பொருளாதார வசதிகள் மற்றும் வளங்களைப் பெற்றிருப்பதால், சபைகளில் அவர்களுக்குச் செல்வாக்கு அதிகமாக இருப்பதாக அவர் விளக்கினார். வளங்களைக் கொண்டிருப்பது, சமூகத் தொடர்புகள் மற்றும் சமூகத்தின் ஆதரவு போன்ற அம்சங்கள் சாதியத்தின் விளைவுகளாகவும் செயல்படுகின்றன என்று அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.
நிறுவன ரீதியாக அமைந்துள்ள பாரம்பரியத் திருச்சபைகளிலிருந்து மாறுபட்டு, சில சுயாதீன சபைகளில் பிரபலமான போதகர்களும் அவர்களது குடும்பத்தினரும் முக்கிய முடிவுகளைத் தாங்களே எடுப்பதாகக் கூறப்படுகிறது.
ஹைதராபாத்தில் ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மூன்று ஞாயிறு ஆராதனைகளில் பங்கேற்கும் ஒரு பெந்தெகொஸ்தே சபையில், சாகர் என்ற தலித் கிறிஸ்தவர் கடந்த நான்கு ஆண்டுகளாகத் தன்னார்வமாக ஆராதனை உதவியாளராகப் பணியாற்றி வருகிறார். தனது சபையில் பிரச்சினைகள் ஏற்படக்கூடும் என்ற அச்சத்தால் அவர் தனது முழுப் பெயரை வெளியிட விரும்பவில்லை.
அவர் சபைக்கு வந்த பிறகு இணைந்த சிலர், பிரபல போதகருக்கு ஆதரவாக முக்கியப் பொறுப்புகளுக்குச் சென்றுள்ளனர். ஆனால், தொடர்ந்து சேவை செய்துவரும் தனக்கு அதுபோன்ற வாய்ப்புகள் கிடைக்கவில்லை என்று சாகர் தெரிவித்துள்ளார்.
சபைக்கான அர்ப்பணிப்பு மட்டுமல்லாமல், சாதி போன்ற பிற காரணிகளும் ஒருவருக்குக் கிடைக்கும் பொறுப்புகளைத் தீர்மானிக்கக்கூடும் என்ற முடிவுக்கு வந்துள்ளதாக அவர் கூறினார்.
தலித் கிறிஸ்தவர்களுக்கு அரசின் இடஒதுக்கீட்டு உரிமை கிடைக்குமா?
திருச்சபைகளில் பாகுபாட்டை எதிர்கொள்வதுடன், தலித் கிறிஸ்தவர்கள் சட்ட ரீதியான சிக்கல்களையும் சந்தித்து வருகின்றனர்.
இந்தியச் சட்டப்படி, கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய தலித் மக்கள் தற்போது பட்டியல் சாதி (Scheduled Caste – SC) அந்தஸ்தைப் பெற முடியாது. இந்த அந்தஸ்தின் மூலம் கல்வி மற்றும் வேலைவாய்ப்புகளில் இடஒதுக்கீடு உள்ளிட்ட சலுகைகளைப் பெற முடியும்.
தற்போதைய சட்ட ஏற்பாடுகளின்படி, இந்து, சீக்கிய மற்றும் பௌத்த மதங்களைச் சேர்ந்த தலித் மக்களுக்கு மட்டுமே பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து வழங்கப்படுகிறது.
தலித் கிறிஸ்தவர்களும் இதேபோன்ற சமூக ஒடுக்குமுறைகளை எதிர்கொள்வதால், தங்களுக்கும் பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அவர்கள் பல தசாப்தங்களாகக் கோரிக்கை விடுத்து வருகின்றனர். இருப்பினும், இந்தக் கோரிக்கைக்கு இதுவரை தீர்வு கிடைக்கவில்லை.
பஞ்சாப் மாநில சிறுபான்மையினர் ஆணையத்தின் முன்னாள் தலைவரும் பேராசிரியருமான இமானுவேல் நஹார் கூறுகையில், “பிற மதங்களைச் சேர்ந்த தலித் மக்களைப் போலவே தலித் கிறிஸ்தவர்களும் சமூகப் புறக்கணிப்பையும் ஒடுக்குமுறையையும் எதிர்கொள்கிறார்கள் என்பதற்குப் போதுமான ஆதாரங்கள் உள்ளன. இது நீண்டகாலமாக நிலுவையில் உள்ள பிரச்சினை. அரசு மத வேறுபாடின்றி பட்டியல் சாதி அந்தஸ்து வழங்குவது குறித்து நடவடிக்கை எடுக்க வேண்டும்” என்று வலியுறுத்தினார்.
ராஜுவின் போராட்டம்: பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகும் தொடரும் பிரச்சினை
ராஜுவின் அடக்கம் தொடர்பான பிரச்சினை ஏற்படுவதற்கு முன்பே, தனது கிராமத்தில் உள்ள கத்தோலிக்கக் கல்லறையில் சாதி வேறுபாடின்றி அனைத்து கத்தோலிக்கர்களுக்கும் சமமான அடக்க உரிமை வழங்கப்பட வேண்டும் என்று அவர் போராடி வந்தார்.
இதற்காக 2014ஆம் ஆண்டு ராஜுவும் மேலும் நான்கு பேரும் இணைந்து சட்டப் போராட்டத்தைத் தொடங்கினர். சுமார் பத்து ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர்களுக்குச் சாதகமாகத் தமிழ்நாட்டின் உயர் நீதிமன்றம் தீர்ப்பளித்தது.
ஆனால், 2026 ஜூலையில் அந்தத் தீர்ப்பை மீற முயன்றதாக ஆதிக்கச் சாதியினர் மீது குற்றச்சாட்டு எழுந்தது. இதனால், நீதிமன்றத் தீர்ப்பு இருந்தபோதிலும் தலித் கிறிஸ்தவர்களின் அடக்க உரிமையை நடைமுறையில் உறுதிசெய்வதில் சிக்கல்கள் தொடர்வது வெளிப்பட்டது.
தலித் உரிமை ஆர்வலர்கள், ராஜுவின் சம்பவம் திருச்சபைகளுக்குள் நிலவும் சாதியப் பாகுபாட்டை முடிவுக்குக் கொண்டுவருவதற்கான புதிய முயற்சிகளுக்கு வழிவகுக்கும் என்று நம்பிக்கை தெரிவித்துள்ளனர்.
இந்தியாவில் உள்ள சில சுவிசேஷ மற்றும் பெந்தெகொஸ்தே போதகர்கள் அடிக்கடி “ஊழியத் தலைமை என்பது பணிவுடன் சேவை செய்வதாகும்” என்று போதிப்பதாகக் குறிப்பிட்ட சாகர், அந்தக் கருத்தின் நடைமுறை குறித்து வேதனையுடன் கூறினார்:
“அதன் உண்மையான பொருள் என்னவென்றால், நாங்கள் சேவகர்களாக இருக்க வேண்டும்; அவர்கள் தலைவர்களாக இருக்க வேண்டும் என்பதுதான்.”
கிறிஸ்துவின் போதனைகளுக்கு முரணான சாதியப் பாகுபாடு
இயேசு கிறிஸ்து அன்பு, சமத்துவம், தாழ்மை மற்றும் பிறருக்குச் சேவை செய்வதைப் போதித்தார். ஆனால், சாதி அடிப்படையில் ஒருவர் திருச்சபையில் எந்தப் பொறுப்பைப் பெறலாம், யாருடன் ஆராதிக்கலாம், எங்கு அடக்கம் செய்யப்படலாம் என்பதைத் தீர்மானிக்கும் நடைமுறைகள் கிறிஸ்தவத்தின் அடிப்படைப் போதனைகளுக்கு முரணானவை என்ற கேள்வியை இந்தச் சம்பவம் எழுப்புகிறது.
திருச்சபைகளில் சாதியப் பாகுபாட்டை ஒழிப்பது என்பது தலைமைப் பொறுப்புகளைப் பகிர்ந்தளிப்பதோடு முடிந்துவிடாது. ஆராதனை, ஐக்கியம், ஊழியம் மற்றும் இறுதிச்சடங்கு உள்ளிட்ட அனைத்திலும் ஒவ்வொரு விசுவாசிக்கும் சமமான கண்ணியமும் உரிமையும் உறுதிசெய்யப்பட வேண்டும்.
ஒருவர் கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொண்டதாகச் சொல்வது மட்டுமல்ல; சாதி வேறுபாடுகளைத் தாண்டி மற்றவர்களை அன்புடனும் சமத்துவத்துடனும் நடத்துவதிலும் கிறிஸ்தவ விசுவாசம் வெளிப்பட வேண்டும் என்பதையே இந்தச் சம்பவம் நினைவூட்டுகிறது.
