இப்போதெல்லாம் கிறிஸ்துவோடு நான் நடந்து செல்லும் பயணம் மெதுவாகிவிட்டது. என்னுடைய ஜெப வாழ்க்கை குறைந்து வருகிறது. அன்பு என்பது என்னிடத்தில் கிட்டத்தட்ட இல்லாமல் போய்விட்டது. பல நாட்களாக நான் வேதாகமத்தைத் திறந்து வாசிக்கவில்லை. தேவனைத் தேடுவதற்கான ஆர்வமோ, அவரை நோக்கிச் செல்லும் நம்பிக்கையோ என்னிடம் இல்லை.
நான் எப்படி இந்த நிலைக்கு வந்தேன்?
இதற்குப் பல காரணங்களைச் சொல்ல முடியும். ஆனால், அவற்றையெல்லாம் பட்டியலிடுவதைவிட ஒன்றைச் சொல்ல விரும்புகிறேன்.
தேவனை நிராகரிப்பதற்காக என்னிடம் சொல்லக்கூடிய காரணங்கள் ஒருபுறம் இருக்கின்றன. அதே நேரத்தில், தேவனையும் அவருடைய வார்த்தையையும் ஆதரிப்பதற்காக என்னிடம் சொல்ல முடியாத பல விஷயங்களும் இருக்கின்றன. இந்த உலகத்தில் காணப்படும் தீமைகளைப் பற்றி என்னால் நீண்ட நேரம் வாதிட முடியும்.
நான் சொல்ல வருவது என்னவென்றால், “தீமை என்று ஒன்று இல்லை” என்று யாரும் சொல்வதில்லை. தீமை இருக்கிறது என்பதை நாம் அனைவரும் ஏற்றுக்கொள்கிறோம். தீமையை மையமாகக் கொண்டு ஒரு தனி திரைப்பட வகையே உருவாகியுள்ளது. தீமையான செயல்களால் நாம் சூழப்பட்டிருக்கிறோம். அவற்றிலிருந்து நம்மால் முழுமையாகத் தப்பிக்கவே முடியாததுபோல் தோன்றுகிறது. தீமை, அதாவது அடுத்த பலியைத் தேடி அலைவதாக நாம் கருதும் பிசாசுகளும் தீய சக்திகளும், தங்களுடைய அடுத்த செயலுக்காகக் காத்திருப்பதுபோல் இந்த உலகம் காணப்படுகிறது.
ஆனால், “நன்மை” என்று வரும்போது, முழுமையான நன்மை என்று சொல்லக்கூடிய ஒன்றை நினைத்துப் பார்க்கவே எனக்குச் சிறிது நேரம் தேவைப்படுகிறது.
ஒரு மோசமான சூழ்நிலையின் காரணமாக நல்லது நடந்துவிட்டது என்பதல்ல நான் சொல்வது. எந்தத் தீமையும் காரணமாக இல்லாமல், தானாகவே நிகழ்ந்த ஒரு நல்ல காரியம். தீமையின் பாரத்தைவிட அதிகமான நன்மையைக் கொண்ட ஏதாவது ஒன்று.
அப்படிப்பட்ட ஒன்றை என்னால் நினைத்துப் பார்க்க முடியுமா?
தேவன் இருக்கிறார் என்பதை நம்புவது மட்டுமே போதுமா?
தேவன் இருக்கிறாரா, இல்லையா என்பதைப் பற்றி வாதிடுவது என்னுடைய நோக்கம் அல்ல. தேவன் இருக்கிறார் என்று நான் நம்புகிறேன்.
தேவன் இருக்கிறார் என்பதை நம்புவதுதான் அடிப்படை. அதுவே முதல் படி. என்னிடம் அந்த அஸ்திபாரம் இருக்கிறது. ஆனால், ஒவ்வொரு முறையும் அந்த அஸ்திபாரத்தின் மீது ஒரு வீட்டைக் கட்ட முயற்சிக்கும்போது, அந்த வீடு இடிந்து விழுந்துவிடுகிறது.
இங்கே நான் குறிப்பிடும் “வீடு” என்பது என்னுடைய விசுவாசம், அன்பு, நம்பிக்கை, தேவன் யார் என்பதைப் பற்றிய அறிவு ஆகியவற்றைக் குறிக்கிறது.
தேவன் யார் என்பதைப் பற்றிய ஒரு புரிதலை நான் பெற்றுக்கொள்ளும்போதெல்லாம், அது உடைந்துபோகிறது. அவரைப் பற்றி எல்லாவற்றையும் புரிந்துகொண்டுவிட்டேன் என்று நினைக்கும்போதெல்லாம், அந்தப் புரிதல் சிதறிப்போகிறது.
எனக்கு நெருக்கமானவர்கள், “நீ எல்லாவற்றையும் உன் கட்டுப்பாட்டுக்குள் வைத்திருக்க வேண்டும் என்று நினைக்கிறாய். தேவனையும் உன்னால் முழுமையாகப் புரிந்துகொள்ள முடியும் என்று எண்ணுகிறாய். தேவன் எல்லோரிடமும் ஒரே விதமாகச் செயல்படுகிறார் என்பதை நீ கண்டுபிடித்துவிட்டால், உன் வாழ்க்கையில் அவர் எப்படிச் செயல்படுவார் என்பதையும் உன்னால் கட்டுப்படுத்த முடியும் என்று நினைக்கிறாய்” என்று சொல்லலாம்.
அவர்கள் சொல்வதில் உண்மை இருக்கலாம். ஆனால், என்னுடைய விசுவாசம் என்ற வீட்டைக் கட்ட முடியாமல் போனதற்கு அதுமட்டுமே காரணம் என்று நான் நினைக்கவில்லை. அது பல காரணங்களில் ஒரு சிறிய பகுதி மட்டுமே.
ஒருவேளை நான் என்னுடைய அஸ்திபாரத்தை இன்னும் ஆழமாக ஆராய வேண்டியிருக்கலாம்.
தேவன் இருக்கிறார் என்பதை மட்டும் அடிப்படையாகக் கொண்டு நான் கட்டும் விசுவாசம் என்ற வீடு நிலைத்து நிற்க முடியாத அளவுக்கு என்னுடைய அஸ்திபாரம் பலவீனமாக இருக்கிறதோ?
தேவன் இருக்கிறார் என்பதை அறிவது மட்டுமல்ல, அவர் யார் என்பதையும் அவருடைய குணாதிசயங்கள் என்ன என்பதையும் அறிந்துகொள்ள வேண்டியிருக்கிறது.
தேவன் அன்புள்ளவராக இருந்தால், ஏன் எல்லோரிடமும் ஒரே விதமாகச் செயல்படுவதில்லை?
இப்போது நான் சொல்ல வந்த விஷயத்தை மீண்டும் தொடங்க விரும்புகிறேன்.
வேதாகமத்தை வாசித்ததிலிருந்து நான் புரிந்துகொண்ட சில விஷயங்கள் இருக்கின்றன. தேவன் பொறுமையுள்ளவர், மன்னிக்கிறவர், ஏற்றுக்கொள்கிறவர். நம்முடைய பாவங்கள் நிறைந்த வாழ்க்கையிலும், இந்தப் பாவ உலகத்திலும் அவர் தொடர்ந்து செயல்பட்டுக்கொண்டிருக்கிறார்.
இந்த உண்மைகளை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடிகிறது. இவற்றின் மீது என்னால் நம்பிக்கையோடு நிற்கவும் முடிகிறது.
ஆனால், தாவீது போன்றவர்கள் தேவனைப் பற்றி கூறிய சில விஷயங்களை என்னால் அவ்வளவு எளிதாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
தேவன் மாறாத அன்புள்ளவர், அவர் அக்கறையுள்ளவர், அன்பானவர், தன்னுடைய மக்களை எதிரிகளிடமிருந்து விடுவிப்பவர் என்று தாவீது கூறியிருக்கிறார்.
தேவன் தாவீதின் வாழ்க்கையில் அப்படிச் செயல்பட்டிருக்கலாம். ஆனால், அதனால் அவர் எனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் அதே விதமாகச் செயல்படுவார் என்று எப்படிச் சொல்ல முடியும்?
இங்கேதான் எனக்குக் குழப்பம் ஏற்படுகிறது.
தேவன் அன்புள்ளவராகவும் அக்கறையுள்ளவராகவும் இருந்தால், ஏன் எல்லோருடைய வாழ்க்கையிலும் அந்த அன்பும் அக்கறையும் ஒரே விதமாக வெளிப்படுவதில்லை?
ஒருவர் விரும்பும்போது, விரும்பிய இடத்தில் மட்டுமே அன்பாகவும் அக்கறையுடனும் செயல்பட்டால், அவரை எப்போதும் அன்பானவர் என்று சொல்ல முடியுமா?
தேவன் பரிபூரணமானவர் என்று நாம் நம்புகிறோம், இல்லையா? அப்படியானால், பரிபூரணமான அன்பும் அக்கறையும் கொண்ட ஒருவர் எல்லா நேரங்களிலும் அப்படிப்பட்டவராக இருக்க வேண்டாமா?
இதைக் கொஞ்சம் சிந்தித்துப் பாருங்கள்.
தேவன் சிலருடைய நோய்களைக் குணமாக்குகிறார் என்றால், தங்களுடைய நோய்கள் குணமாகும் என்று விசுவாசிக்கிற உலகத்திலுள்ள அனைவரையும் ஏன் ஒரே நேரத்தில் குணமாக்கக்கூடாது?
கடுகு விதையளவு விசுவாசம் இருந்தாலும் மலைகளைப் பெயர்க்க முடியும் என்று வேதாகமம் சொல்கிறது.
ஆனால், தங்கள் வாழ்நாள் முழுவதும் தேவனை நம்புகிற சிலர், தங்களுடைய உடல் உபாதைகளிலிருந்து ஒருபோதும் குணமடைவதில்லை.
அப்படியானால், தேவன் ஏன் சிலரை மட்டும் குணமாக்குகிறார்? ஏன் சிலருடைய ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைக்கிறது, மற்றவர்களுடைய ஜெபங்களுக்குப் பதில் கிடைப்பதில்லை?
தேவன் அற்புதங்களைச் செய்வதிலும், அந்த அற்புதங்களைப் பெறுகிறவர்களைத் தேர்ந்தெடுப்பதிலும் காணப்படும் இந்த வேறுபாடு ஒவ்வொரு முறையும் என்னுடைய விசுவாசத்தைக் கேள்விக்குள்ளாக்குகிறது.
அற்புதங்கள் தேவனால் நிகழ்கின்றன என்று நான் நம்புகிறேன். ஆனால், இங்கே நான் கேள்வி எழுப்புவது அற்புதங்களைப் பற்றியல்ல; தேவனுடைய குணாதிசயத்தைப் பற்றித்தான்.
நம்முடைய விசுவாசம் இருந்தால் தேவன் நம்முடைய ஜெபங்களுக்குப் பதிலளிப்பார் என்று நாம் தவறாக வழிநடத்தப்படுகிறோமா?
ஏனென்றால், நடைமுறையில் மீண்டும் மீண்டும் நாம் வேறொன்றைத்தான் பார்க்கிறோம். விசுவாசமுள்ளவர்கள் என்று அறியப்படுகிற பலருடைய வாழ்க்கையிலும் அவர்கள் எதிர்பார்த்த பதில்கள் கிடைப்பதில்லை. இதன் மூலம், விசுவாசம் இருந்தால் நாம் கேட்பதெல்லாம் கிடைத்துவிடும் என்ற கருத்து உண்மையல்ல என்பது வெளிப்படுகிறது.
இதை நான் ஏன் சொல்கிறேன் என்றால், ஒரு நாளைக்கு மூன்று வேளை உணவு கிடைப்பது, தலைசாய்க்க ஒரு வீடு இருப்பது, என்னை நேசிக்கும் குடும்பம் இருப்பது போன்ற பல நன்மைகளை நான் அனுபவிக்கிறேன்.
ஆனால், என்னுடைய விசுவாசம் மற்றவர்களைவிட அதிகமாக இருப்பதாலோ, நான் மற்றவர்களைவிட அதிகமாகக் கீழ்ப்படிவதாலோ இவை எனக்குக் கிடைத்திருக்கின்றன என்று என்னால் சொல்ல முடியாது.
அப்படிச் சொன்னால் அது பொய்யாகிவிடும்.
அப்படியானால், என்னைவிட நல்லவர்களாகவும், பல விஷயங்களில் என்னைவிடச் சிறந்தவர்களாகவும் இருக்கும் மக்கள் ஏன் என்னைவிட அதிகமாகத் துன்பப்படுகிறார்கள்?
அவர்கள் என்னைவிட அதிகமாகத் துன்பப்படும்போது, நான் ஏன் அவர்களைவிட அதிகமான ஆசீர்வாதங்களை அனுபவிக்கிறேன்?
இதுதான் கிறிஸ்துவோடு நான் மேற்கொள்ளும் பயணத்தில் என்னை ஒரே இடத்தில் நிறுத்திவிட்ட கேள்வி.
தீமை என்பது நன்மை இல்லாத நிலைதானா?
கருணை, கிருபை, அக்கறை போன்ற நல்ல பண்புகள் இல்லாத நிலைதான் தீமையா?
அப்படியானால், தேவன் கருணையையும் கிருபையையும் அக்கறையையும் வெளிப்படுத்துவதால் மட்டுமே அவர் நல்லவர் என்று சொல்லப்படுகிறாரா?
தேவன் என்னைக் கேட்டதைக் கொடுப்பார் என்றும், என்னுடைய எதிரிகளிடமிருந்து என்னை விடுவிப்பார் என்றும் நான் நம்ப விரும்பவில்லை என்று சொல்லவில்லை. ஆனால், அவர் அப்படிச் செய்வார் என்று நான் ஏன் நம்ப வேண்டும் என்பதுதான் என்னுடைய கேள்வி.
நான் தாவீது அல்ல. எனவே, தாவீதின் வாழ்க்கையில் தேவன் செய்தவற்றை எல்லாம் என்னுடைய வாழ்க்கையிலும் செய்வார் என்று நான் ஏன் நம்ப வேண்டும்?
இந்த வாழ்க்கையில் நான் ஒருபோதும் அந்த அன்பையும் விடுதலையையும் அனுபவிக்காமல் போகலாம். என்னைப் போலவே பலரும் அவற்றை அனுபவிக்காமல் போகலாம்.
அப்படியானால், தேவன் அந்தக் காரியங்களை எனக்காகச் செய்வார் என்று நான் ஏன் நம்ப வேண்டும்?
தேவன் நல்லவர் என்பதை நான் மறுக்க விரும்பவில்லை. ஆனால், உண்மையல்லாத ஒன்றை நம்புவதற்கும் நான் விரும்பவில்லை.
சாலொமோன் ஞானத்தைக் கேட்டார். தேவன் அவருக்கு ஞானத்தைக் கொடுத்ததோடு, அவர் கேட்காத பலவற்றையும் கொடுத்தார்.
ஆனால், நான் ஒரு வீட்டைக் கேட்கிறேன். தேவன் என்னை ஒரு காட்டை நோக்கிச் செல்லும்படி காட்டுகிறார்.
நான் காட்டிற்குள் நடத்தப்படுவதில் எனக்கு எந்தப் பிரச்சினையும் இல்லை. தேவன் என்னை எங்கு நடத்திச் சென்றாலும் அதைப் பற்றி நான் சிந்திக்கத் தயாராக இருக்கிறேன்.
ஆனால், நான் கேட்டேன் என்பதற்காகவே தேவன் அதை ஒரு வெள்ளித் தட்டில் வைத்துக் கொடுத்துவிடுவார் என்ற எண்ணத்தை என்னால் ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.
அது உண்மையென்று நான் நம்பவில்லை.
இந்தப் புரிதல் மாறாதவரை, வேதாகமத்தை வாசித்து நான் கற்றுக்கொள்ளும் ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் நான் தொடர்ந்து கேள்விக்குள்ளாக்கிக்கொண்டே இருப்பேன்.
வேதாகமத்தைப் புரிந்துகொள்வதில் எனக்கிருக்கும் போராட்டம்
இந்த உலகம் எனக்குக் கற்றுக்கொடுத்த விதத்தில் வேதாகமத்தைப் புரிந்துகொள்வதிலும் எனக்குச் சிரமம் இருக்கிறது.
அதேபோல், நான் அனுபவித்த வசதியான வாழ்க்கையும் தேவனையும் என்னையும் பற்றிய என்னுடைய பார்வையைத் தவறாக மாற்றியிருக்கலாம்.
என்னுடைய எல்லா வேண்டுதல்களும் நிறைவேற்றப்படுவதற்குத் தகுதியானவன் நான் என்ற எண்ணம் என்னுள் உருவாகியிருக்கலாம்.
நான் என்னை நேசிப்பதுபோல தேவன் என்னை நேசிக்கவில்லை என்றால், அவரை நான் ஏன் நேசிக்க வேண்டும் என்ற எண்ணமும் எனக்குள் இருக்கலாம்.
ஒருவர் என்னை நேசித்தால், எனக்கு வேதனை ஏற்பட அவர் அனுமதிக்க மாட்டார் என்று நான் நினைக்கிறேன். ஒருவர் என்னைத் துன்பப்பட அனுமதித்தால், அவர் உண்மையில் என்னை நேசிக்கவில்லை என்று முடிவு செய்துவிடுகிறேன்.
இங்கேதான் என்னுடைய சிந்தனையில் ஒரு முரண்பாடு இருப்பதை நான் உணர்கிறேன்.
மனித அன்பையும், நம்மீது நாம் வைத்திருக்கும் அன்பையும் கொண்டு தேவன் நம்மீது வைத்திருக்கும் அன்பை அளவிட முயற்சிக்கிறேன்.
ஆனால், தேவன் கொடுக்கும் அன்பு என்னுடைய அன்பைப் பற்றிய வரையறைக்குள் பொருந்துவதில்லை.
அதுதான் எனக்குச் சிரிப்பாகவும் சிந்திக்க வேண்டியதாகவும் இருக்கிறது.
தேவனுடைய அன்பை என்னுடைய புரிதலுக்குள் அடக்க முயற்சிக்கிறேன். ஆனால், என்னுடைய புரிதலைத் தாண்டியதாக அவருடைய அன்பு இருக்கலாம் என்பதை ஏற்றுக்கொள்ள நான் போராடுகிறேன்.
ஒரு வருடத்திற்குப் பிறகு: என் மனித இயல்பைப் புரிந்துகொள்ளுதல்
இப்போது நான் எழுதத் தொடங்கிய காலத்திலிருந்து ஒரு வருடம் கடந்துவிட்டது.
நான் முன்பு எழுதிய எதையும் அழிக்க விரும்பவில்லை. ஏனென்றால், இந்த எழுத்துக்கள் என்னுடைய மனித இயல்பை வெளிப்படுத்துகின்றன.
கிறிஸ்துவைப் பின்பற்றுவதிலிருந்து நம்மையே நாம் எவ்வாறு தடுத்துக்கொள்கிறோம் என்பதை இவை காட்டுகின்றன. அதற்கான காரணங்களில் ஒன்று, நம்மையே நாம் உயர்த்திப் பார்ப்பதும், நம்முடைய சிந்தனைகளுக்கும் புரிதல்களுக்கும் அதிக முக்கியத்துவம் கொடுப்பதுமாகும்.
கிறிஸ்துவோடு நான் மேற்கொள்ளும் பயணம் எளிதானதாக இருக்கவில்லை. அது பல ஏற்றத்தாழ்வுகளைக் கொண்ட ஒரு பயணமாகவே இருந்திருக்கிறது.
எந்தவொரு முடிவையும் எடுப்பதற்கு முன்பு எல்லாவற்றையும் ஆழமாகச் சிந்தித்துப் புரிந்துகொள்ள வேண்டும் என்று நினைக்கிற ஒரு மனிதன் நான்.
என்னுடைய சிந்தனைகளின் மூலமாகவே ஒவ்வொரு சூழ்நிலையையும் புரிந்துகொண்டு, அதற்கான தீர்வைக் கண்டுபிடித்துவிட முடியும் என்று எண்ணுகிறேன்.
ஆனால், தேவனைப் பற்றிய எல்லாவற்றையும் என்னுடைய சிந்தனைகளால் புரிந்துகொள்ள முடியுமா?
துன்பங்களையும் அறிந்திருக்கிற தேவன்
தேவன் வானத்தையும் பூமியையும் படைத்தவர். அவர் உயிருள்ள அனைத்தையும் படைத்தார். உங்களையும் அவர் படைத்தார்.
அப்படியானால், சிந்திக்கும் திறனை நமக்குக் கொடுத்திருப்பவரும் அவர்தான்.
நாம் அவருடைய சாயலில் படைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.
துன்பம் என்பது தேவனுக்குத் தெரியாத ஒன்றல்ல. துன்பங்கள் ஏற்படும்போது அவர் அவற்றைப் பற்றித் தெரியாமல் இருப்பதில்லை. அதற்கு மாறாக, நாம் அனுபவிக்கும் துன்பங்களை அவர் அறிந்திருக்கிறார்; நம்முடைய வேதனைகளைக் கண்டு துக்கப்படுகிறார்.
பாவத்தினால் தன்னுடைய படைப்பு சீரழிவதையும், நாம் எவ்வாறு வாழ வேண்டும் என்று அவர் விரும்பினாரோ அந்த வாழ்க்கை முறையிலிருந்து நாம் எவ்வளவு தூரம் விலகிவிட்டோம் என்பதையும் அவர் காண்கிறார்.
தேவன் நம்மைப் படைத்தபோது நமக்காக வைத்திருந்த நோக்கத்திலிருந்து நாம் விலகிச் சென்றிருப்பதைக் கண்டு அவர் துக்கப்படுகிறார்.
நம்முடைய துன்பங்களிலிருந்து தேவன் விலகி நிற்பதில்லை. நாம் அனுபவிக்கும் வேதனைகளை அவர் அறிந்திருக்கிறார். அவருடைய படைப்பாகிய நாம் பாவத்தினால் பாதிக்கப்படுவதைக் கண்டு அவர் துக்கப்படுகிறார்.
கிறிஸ்துவோடு நடப்பது என்பது எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் உடனடியாகப் பதில்களைக் கண்டுபிடிப்பது மட்டுமல்ல. சில கேள்விகளுக்குப் பதில் கிடைக்காதபோதும், நம்முடைய புரிதலுக்கு அப்பாற்பட்ட தேவனைத் தொடர்ந்து தேடிக்கொண்டிருப்பதும் அந்தப் பயணத்தின் ஒரு பகுதியாக இருக்கலாம்.
என்னுடைய பயணம் இன்னும் முழுமையடையவில்லை. என்னுடைய கேள்விகளும் அனைத்தும் தீர்ந்துவிடவில்லை. ஆனால், என்னுடைய போராட்டங்களையும் கேள்விகளையும் மறைத்துவிடாமல், அவற்றை நேர்மையாக ஒப்புக்கொள்வதன் மூலமாக என்னுடைய விசுவாசப் பயணத்தைப் புரிந்துகொள்ள முயற்சிக்கிறேன்.
