ஆஷ்லே அந்த அழகான வைரக்கல்லைத் தன் கையில் மீண்டும் மீண்டும் திருப்பிப் பார்த்தாள்.
“அப்பா, உண்மையாகவே இதை எனக்குக் கொடுக்கிறீர்களா?” என்று வியப்புடனும் ஆச்சரியத்துடனும் மெதுவாகக் கேட்டாள்.
விலைமதிப்பற்ற இந்த வைரத்தைத் தன் தந்தை தனக்குப் பரிசாகக் கொடுக்கிறார் என்பதை அவளால் நம்பவே முடியவில்லை.
“ஆம், என் அன்பு மகளே! இந்த வைரத்தை உனக்குத்தான் கொடுக்கிறேன். இதை அன்போடு போற்றிப் பாதுகாத்து, எப்போதும் உன் நினைவில் வைத்துக்கொள்” என்று அவளுடைய தந்தை கூறினார்.
உடனே ஆஷ்லே தன் தந்தையின் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டாள். அவள் தன் தந்தையை எவ்வளவு நேசித்தாள் தெரியுமா! அவருடைய அன்பு இல்லாமல் தன்னால் வாழவே முடியாது என்று அவள் நினைத்தாள்.
தன் தந்தை அந்த வைரத்தைப் பரிசாகக் கொடுத்த முதல் சில மாதங்கள், ஆஷ்லே தன் உயிரைப் பாதுகாப்பதுபோல அந்த வைரத்தையும் மிகவும் கவனமாகப் பாதுகாத்தாள்.
பல மணி நேரம் அந்த வைரத்தையே பார்த்துக்கொண்டிருப்பாள். பின்னர் தனக்குத் தெரிந்த அனைவரிடமும் சென்று, தன் தந்தை தனக்குக் காட்டிய அற்புதமான அன்பைப் பற்றிச் சொல்லுவாள்.
அவளுடைய நன்றியுள்ள இருதயம் அவள் செய்யும் ஒவ்வொரு செயலிலும் வெளிப்பட்டது. தன் தந்தை தன்மீது காட்டிய அன்பையும் இரக்கத்தையும் எப்போதும் நினைத்துக்கொண்டிருந்ததால், மற்றவர்களிடமும் அன்பாகவும் கருணையுடனும் நடந்துகொண்டாள்.
தன் தந்தையைச் சேவிக்கவும் அவரைப் புகழ்ந்து பேசவும் எப்போதும் ஆர்வமாக இருந்தாள். ஏனெனில் அவளுடைய எண்ணங்கள் முழுவதும் தன் தந்தையைப் பற்றியே நிறைந்திருந்தன.
இங்கேயே இந்தக் கதையை நிறுத்திவிட்டு, ஆஷ்லே தன் வாழ்நாள் முழுவதும் அந்த வைரத்தை உண்மையுடன் போற்றிப் பாதுகாத்தாள் என்றும், ஆரம்ப நாட்களில் அனுபவித்த அதே மகிழ்ச்சியுடன் தொடர்ந்து வாழ்ந்தாள் என்றும் கூற விரும்புகிறேன்.
ஆனால், வருத்தத்திற்குரிய உண்மை என்னவென்றால், அது அப்படி நடக்கவில்லை.
மிக மெதுவாக, ஆஷ்லே அந்த வைரத்திற்குப் பழகிவிட்டாள். அந்த வைரத்தின் மதிப்பு கொஞ்சம்கூடக் குறையவில்லை. ஆனால், அவள் நாள் முழுவதும் அதைப் பற்றி நினைப்பதைப் படிப்படியாகக் குறைத்துக்கொண்டாள்.
மற்றவர்களிடம் அவள் தொடர்ந்து அன்பாக நடந்துகொண்டாள். தன் தந்தையின் அன்பைப் பற்றியும் மற்றவர்களிடம் சொல்லிக்கொண்டுதான் இருந்தாள். ஆனால் முன்புபோல நன்றியுணர்வுடனும் மகிழ்ச்சியுடனும் அவற்றைச் செய்யவில்லை. பழக்கத்திற்காகவும் கடமைக்காகவும் அவற்றைச் செய்தாள்.
அவளுடைய வார்த்தைகள் இருதயத்திலிருந்து வரும் உண்மையான உணர்வுகளாக இல்லாமல், வெறும் மனப்பாடம் செய்த வார்த்தைகளைப் போல ஒலித்தன.
ஒருநாள் பிற்பகலில், ஆஷ்லேயின் தோழி எலிசா அவளிடம் வந்து,
“ஆஷ்லே, உன்னிடம் நான் கொஞ்சம் பேசலாமா?” என்று கேட்டாள்.
“நிச்சயமாக, பேசலாம்” என்று ஆஷ்லே பதிலளித்தாள். எலிசா எதைப் பற்றிப் பேச விரும்புகிறாள் என்று அவள் யோசித்தாள்.
“உன் தந்தை உனக்குக் கொடுத்த அந்த வைரத்தைப் பற்றி உன்னிடம் கேட்க விரும்புகிறேன். அந்த வைரம் எப்படி இருக்கிறது என்று என்னால் அறிந்துகொள்ள முடியுமா? மேலும், அந்த வைரம் உனக்கு எவ்வளவு முக்கியமானது என்பதையும் சொல்ல முடியுமா?” என்று எலிசா கேட்டாள்.
“ஓ! நிச்சயமாகச் சொல்ல முடியும்” என்று ஆஷ்லே பதிலளித்தாள்.
ஆனால் அந்த வைரத்தைப் பற்றிச் சொல்லத் தொடங்கியபோது, அவளுடைய விளக்கம் தெளிவற்றதாகவும் குழப்பமாகவும் இருந்தது. அவளுக்கே தன் வார்த்தைகள் விசித்திரமாகத் தோன்றின.
எலிசாவுடன் நடந்த அந்த உரையாடல், ஆஷ்லேயின் உறங்கிக்கொண்டிருந்த மனசாட்சியைத் தட்டி எழுப்பியது.
என் தந்தை எனக்குக் கொடுத்த அந்த வைரத்தைப் பார்த்து மகிழ்வதையே நான் மறந்துவிட்டேனே! அந்த வைரத்தைப் பார்த்து அது எனக்குக் கொடுத்த மகிழ்ச்சியை அனுபவிக்கவும் மறந்துவிட்டேனே! என்று அவள் தனக்குள் நினைத்தாள்.
தன்னுடைய முட்டாள்தனத்தை நினைத்து வருத்தமடைந்த ஆஷ்லே, மெதுவாக மாடிப்படிகளில் ஏறி, தன் தந்தையின் படிப்பறைக்குச் சென்று கதவைத் தட்டினாள்.
தன் மகள் தான் கொடுத்த பொக்கிஷத்தைப் புறக்கணித்து வந்ததை அவளுடைய தந்தை ஏற்கனவே அறிந்திருந்தார் என்பதை, அவருடைய முகத்தைப் பார்த்தவுடனேயே ஆஷ்லே புரிந்துகொண்டாள்.
“வா, என் அன்பு மகளே! நாம் இருவரும் மீண்டும் அந்த வைரத்தைச் சேர்ந்து பார்க்கலாம்” என்று கூறியபடியே, அவளுடைய கண்ணீரை மென்மையாகத் துடைத்தார்.
பின்னர், ஆஷ்லே அந்த வைரத்தைப் பாதுகாப்பாக வைத்திருந்த சிறப்புப் பெட்டியிடம் அவளுடைய தந்தை அழைத்துச் சென்றார்.
அந்த வைரத்தை மீண்டும் பார்த்ததும் ஆஷ்லே மீண்டும் கண்ணீர் சிந்தத் தொடங்கினாள்.
அந்த வைரம் எவ்வளவு அழகாகப் பிரகாசித்தது என்பதை அவள் முற்றிலும் மறந்துவிட்டிருந்தாள்! அது ஒளிவீசி மின்னிய அழகைக் கண்டபோது, தன் தந்தை தனக்குக் கொடுத்த வியக்கத்தக்க பரிசைப் பற்றிய நன்றியுணர்வு மீண்டும் அவளுடைய இருதயத்தை நிரப்பியது.
“அப்பா, தயவுசெய்து இதை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதபடி எனக்கு உதவி செய்யுங்கள்!” என்று தன் தந்தையின் முகத்தை அன்புடனும் மதிப்புடனும் பார்த்தவாறு மெதுவாகக் கூறினாள்.
வேதாகம வசனம்
“பரலோகராஜ்யம் வயலில் புதைத்திருக்கிற பொக்கிஷத்துக்கு ஒப்பாயிருக்கிறது; அதை ஒரு மனுஷன் கண்டு, மறைத்து, அதைப்பற்றி உண்டான சந்தோஷத்தினாலே போய், தனக்குண்டான எல்லாவற்றையும் விற்று, அந்த வயலைக் கொள்ளுகிறான்.”
மத்தேயு 13:44
சிந்தனை
தேவன் நமக்குக் கொடுத்த இரட்சிப்பு, அவருடைய அன்பு, கிருபை ஆகியவை விலைமதிப்பற்ற பொக்கிஷங்கள். ஆரம்பத்தில் அவற்றை மிகுந்த மகிழ்ச்சியுடனும் நன்றியுடனும் ஏற்றுக்கொண்ட நாம், காலப்போக்கில் அவற்றைப் பற்றிய நினைவையும் ஆர்வத்தையும் இழந்துவிடக்கூடாது.
தேவனுடைய அன்பின் மதிப்பு ஒருபோதும் குறைவதில்லை. ஆனால் அந்த அன்பை நினைத்து மகிழும் நமது இருதயத்தின் ஆர்வம் குறைந்துவிடலாம்.
எனவே, நாம் பெற்ற இரட்சிப்பின் மகத்துவத்தையும், தேவன் நமக்குச் செய்த நன்மைகளையும் தினமும் நினைவுகூர்ந்து, அவரோடு உள்ள உறவைப் புதுப்பித்துக்கொள்ள வேண்டும்.
தேவன் நமக்குக் கொடுத்த பொக்கிஷத்தை ஒருபோதும் மறந்துவிடாதிருப்போம்!
