தனது படுக்கையறை ஜன்னல் வழியாக ரெபேக்கா வெளியே பார்த்தாள். பனியில் விளையாடிக்கொண்டிருந்த குழந்தைகளைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குப் பொறாமையாக இருந்தது. அவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாட அவள் எவ்வளவோ ஆசைப்பட்டாள்!
அன்று காலை தன் தந்தை கூறிய வார்த்தைகள் அவளுடைய நினைவுக்கு வந்தன.
“ரெபேக்கா, இன்று நீ பனியில் விளையாடச் செல்லக்கூடாது,” என்று அவர் கூறியிருந்தார்.
“ஏன், அப்பா?” என்று ரெபேக்கா கேட்டாள். ஒவ்வொரு நாளும், ரெபேக்காவின் வீட்டிற்குப் பின்புறம் இருந்த பூங்காவில் அக்கம்பக்கத்துக் குழந்தைகள் ஒன்று கூடி விளையாடுவார்கள்.
“என்னை நம்பு, ரெபேக்கா. இன்று அது உனக்கு நல்லதல்ல,” என்று அவளுடைய தந்தை பதிலளித்தார்.
அப்போது ரெபேக்கா தன் தந்தையின் கன்னத்தில் முத்தமிட்டு, வீட்டிலேயே இருந்து புத்தகம் படிப்பதாக உறுதியளித்தாள். ஆனால் இப்போது அவளுடைய மனம் மாறத் தொடங்கியது.
வெளியே எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது! என்று அவள் தனக்குள் நினைத்தாள்.
அது உண்மைதான். சூரியன் மிகவும் பிரகாசமாக ஒளிர்ந்துகொண்டிருந்தது. அப்படியிருக்க, தன் தந்தை ஏன் அவளை விளையாடச் செல்ல அனுமதிக்கவில்லை?
மற்ற குழந்தைகள் மகிழ்ச்சியாக விளையாடும்போது, அவள் மட்டும் ஏன் அந்த மகிழ்ச்சியை இழக்க வேண்டும்?
அப்போது ஒரு பனிப்பந்து அவளுடைய ஜன்னலுக்கு வெளியே வெடித்துச் சிதறியது. இனி அவளால் வீட்டிற்குள் இருக்க முடியவில்லை. மற்றவர்களுடன் சேர்ந்து விளையாடியே ஆக வேண்டும் என்று தீர்மானித்தாள்.
தான் படித்துக்கொண்டிருந்த புத்தகத்தை மேசையின் மீது வைத்துவிட்டு, ரெபேக்கா வெளியே சென்றாள். தான் மகிழ்ச்சியாக இருப்பதாகத் தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொள்ள முயன்றாள். ஆனால் அவளுடைய மனம் முழுவதும் ஒருவித அசௌகரியமாகவே இருந்தது. தன் தந்தை தன்னைப் பார்த்துவிடுவாரோ என்ற பயத்தில் அவள் அடிக்கடி சுற்றிலும் பார்த்துக்கொண்டிருந்தாள்.
சில மணி நேரங்களுக்குப் பிறகு, ரெபேக்கா தனது நண்பர்களிடம் விடைபெற்று வீட்டை நோக்கி நடந்தாள். தன் தந்தை வீட்டிற்கு வருவதற்கு முன்பு பாதுகாப்பாகத் தனது அறைக்குள் சென்றுவிட வேண்டும் என்று அவள் விரும்பினாள்.
விரைவாகத் தனது அறைக்குச் செல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணத்தில் இருந்த ரெபேக்கா, படிக்கட்டில் யாரோ விட்டுச் சென்றிருந்த ஒரு கையுறையை கவனிக்கவில்லை. அவளுடைய கால் அதில் சறுக்கியது. அடுத்த கணமே அவள் பல படிக்கட்டுகளில் கீழே விழுந்தாள்.
அப்போது தன் தந்தைக்கு மிகவும் பிடித்திருந்த ஒரு படத்தின் மீது விழுந்துவிட்டதைப் பார்த்து அவள் திகிலடைந்தாள்! அந்தப் படத்தின் முன்பகுதியில் பெரிய கீறல் ஏற்பட்டிருந்தது.
வழக்கமாக, இப்படிப்பட்ட விபத்து ஏற்பட்டால் ரெபேக்கா உடனே தன் தந்தையிடம் ஓடிச் செல்வாள். அவர் அவளுடைய காயங்களுக்கு மருந்திட்டு, அவளை ஆறுதல்படுத்துவார். ஆனால் இந்த முறை அப்படி இல்லை.
இப்போது அவள் எப்படி தன் தந்தையின் முகத்தைப் பார்ப்பாள்? அவர் சொன்னதற்குக் கீழ்ப்படியவில்லை. அதுமட்டுமல்ல, அவருக்கு மிகவும் பிடித்த படத்தையும் சேதப்படுத்திவிட்டாள்!
அழுகையை அடக்கிக்கொள்ள உதடுகளைக் கடித்துக்கொண்டு, ரெபேக்கா சேதமடைந்த அந்தப் படத்தை எடுத்துக்கொண்டு, நொண்டியபடியே தனது அறைக்குச் சென்றாள்.
அன்றைய நாள் முழுவதும் அவள் வேதனையுடன் படுத்திருந்தாள். கீழே விழுந்ததால் ஏற்பட்ட காயங்கள் அவளுடைய உடலை வலிக்கச் செய்தன. ஆனால் அவளுடைய இருதயம் அதைவிட அதிகமாக வலித்தது!
தன் தந்தை இனிமேல் தன்னை நேசிக்கமாட்டார் என்று அவள் உறுதியாக நம்பினாள். இதற்கு முன்பும் அவள் தவறு செய்திருக்கிறாள். ஆனால் இந்த முறை எல்லை மீறிவிட்டதாக அவள் நினைத்தாள். இனிமேல் அவர் தன்னுடன் பேசக்கூட விரும்பமாட்டார் என்று அவள் எண்ணினாள்.
அவர் இன்னும் என்னை எப்படி நேசிக்க முடியும்?
தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு அவள் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அழுதாள்.
அவள் எப்போதும் தன் தந்தையுடன் நெருக்கமாக இருந்தாள். அவர்கள் ஒன்றாக விளையாடியிருக்கிறார்கள். ஒன்றாகப் படித்திருக்கிறார்கள். ஒன்றாகச் சிரித்திருக்கிறார்கள்; ஒன்றாக அழுதிருக்கிறார்கள்.
ஆனால் இனி அப்படி இருக்காது என்று அவள் நினைத்தாள். அந்த அற்புதமான நாட்கள் அனைத்தும் முடிந்துவிட்டதாக அவள் உறுதியாக நம்பினாள்.
அவளுடைய பராமரிப்பாளர் வந்து அவளைப் பார்க்காமல் இருந்திருந்தால், ரெபேக்கா எவ்வளவு நேரம் அப்படியே படுத்திருந்திருப்பாளோ யாருக்குத் தெரியும்!
ரெபேக்காவின் பராமரிப்பாளருக்கு, என்ன தவறு நடந்திருக்கிறது என்பதைக் கண்டுபிடித்து, சரியான மற்றும் ஞானமான ஆலோசனையை வழங்கும் ஒரு தனித்திறமை இருந்தது. அந்த இரவும் அதற்கு விதிவிலக்கல்ல.
“அன்பான ரெபேக்கா,” என்று அவர் உறுதியான குரலில், ஆனால் மென்மையாகக் கூறினார். “நீ மிகவும் தவறு செய்திருக்கிறாய். ஆனால் இங்கே உட்கார்ந்துகொண்டு அந்தத் தவறைத் தொடர்ந்து செய்யக்கூடாது. உடைந்த அந்தப் படத்தை உன் கையில் எடுத்துக்கொண்டு, உன் தந்தையிடம் சென்று நடந்த அனைத்தையும் சொல்ல வேண்டும்.”
“ஓ, என்னால் முடியாது! அவருடைய அன்பைப் பெற நான் தகுதியற்றவள்!” என்று ரெபேக்கா கதறி அழுதாள்.
அவளுடைய பராமரிப்பாளர் பொறுமையாகப் பெருமூச்சுவிட்டார்.
“குழந்தையே, நேற்று நீ அவருடைய அன்பைப் பெற எந்த அளவுக்கு தகுதியற்றவளாக இருந்தாயோ, இன்றும் அதே அளவுக்குத்தான் இருக்கிறாய். உன் தந்தை உன்னை நேசிப்பது நீ அவருடைய மகள் என்பதற்காகத்தான்; நீ என்ன செய்கிறாய் அல்லது என்ன செய்யவில்லை என்பதற்காக அல்ல.
நீ சிறுமியாக இருந்த நாட்களிலிருந்தே அவர் ஒவ்வொரு நாளும் உன்னிடம், ‘நான் உன்னை நேசிக்கிறேன்’ என்று சொல்லவில்லையா? அவருடைய வார்த்தையை நீ சந்தேகிக்கிறாயா? உன் தந்தையின் அன்பு உன் செயல்களைப் பொறுத்ததுதான் என்று உண்மையாகவே நினைக்கிறாயா?”
அவருடைய வார்த்தையைச் சந்தேகிப்பதா?
அந்தக் கோணத்தில் ரெபேக்கா இதற்கு முன்பு ஒருபோதும் சிந்தித்ததில்லை.
ஒருவேளை தான் தன் தந்தையிடம் செல்ல வேண்டுமோ என்று அவள் நினைத்தாள். ஆம், அவள் அவரிடம் செல்ல வேண்டும். இல்லையென்றால் அவளால் ஒருபோதும் மன அமைதியைப் பெற முடியாது.
எனவே, இன்னும் பயத்தில் நடுங்கிக்கொண்டிருந்த ரெபேக்கா, நொண்டியபடியே வரவேற்பறையை நோக்கிச் சென்றாள்.
வாசலின் அருகில் அவள் சிறிது நேரம் நின்றாள்.
அவளுடைய தந்தை ஒவ்வொரு இரவும் அமர்ந்திருக்கும் தனது விருப்பமான நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார். ரெபேக்கா உள்ளே வந்ததும் அவர் அவளைப் பார்த்தார். அன்பு நிறைந்த ஒரு புன்னகை அவரது முகத்தில் மலர்ந்தது.
“ஆஹா, கடைசியாக வந்துவிட்டாயே! நான் உனக்காகக் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். வா, என் மடியில் வந்து உட்கார்.”
அவர் அவ்வாறு கூறிக்கொண்டே தன் கைகளை அகலமாக விரித்தார்.
ரெபேக்காவால் அதைத் தாங்கிக்கொள்ள முடியவில்லை.
“ஓ, அப்பா! உங்களுக்கு புரியவில்லை. உங்களால் இனிமேல் என்னை நேசிக்க முடியாது. நான் மிகவும் மோசமாக நடந்துகொண்டேன்…” என்று கூறியபடியே, அந்தப் படச்சட்டத்தைத் தன் தந்தைக்குக் காட்டினாள்.
“எனக்குத் தெரியும், ரெபேக்கா — நீ நினைப்பதைவிட அதிகமாக எனக்குத் தெரியும். நீ வெளியே சென்றதை நான் பார்த்தேன். நீ கீழே விழுந்ததையும், அந்தப் படச்சட்டத்தில் மோதியதையும் பார்த்தேன். நடந்த அனைத்தையும் நான் பார்த்தேன்.”
“நீங்கள் பார்த்தீர்களா?” என்று ரெபேக்கா அதிர்ச்சியடைந்தாள். “ஆனால்… ஆனால் நீங்கள் வேலைக்குச் சென்றிருந்தீர்களே?”
அவளுடைய தந்தை தலையசைத்தார்.
“இல்லை. உன்னுடன் சிறப்பான நேரம் செலவிடுவதற்காக இன்று நான் விடுமுறை எடுத்திருந்தேன். அதனால்தான் வெளியே விளையாடச் செல்ல வேண்டாம் என்று உன்னிடம் கூறினேன். நீ கீழே விழுந்ததிலிருந்து, உன் காயங்களுக்குக் கட்டுப்போட்டு உனக்கு உதவுவதற்காக நீ என்னிடம் வர வேண்டும் என்று நான் ஆவலுடன் காத்துக்கொண்டிருந்தேன். இப்போது என்னிடம் வரமாட்டாயா?”
ரெபேக்கா தன் காதுகளை நம்பவே முடியவில்லை.
அவளுடைய தந்தை அந்தப் பிற்பகலை முழுவதும் அவளுடன் செலவிடத் திட்டமிட்டிருந்தார். ஆனால் அவள் அதை இழந்துவிட்டாள்!
எவ்வளவு முட்டாள்தனம்!
ஆனாலும், தன் தந்தைக்கு எல்லாம் தெரியும். இருந்தும் அவர் அவளை நேசித்தார்.
இது உண்மையாக இருக்க முடியுமா?
“ஆனால் அப்பா, இப்போது நீங்கள் என்னை எப்படி நேசிக்க முடியும்?” என்று அவள் கேட்டாள்.
ரெபேக்காவின் தந்தை அவள் வாழ்நாள் முழுவதும் மறக்க முடியாத ஒரு புன்னகையைப் புன்னகைத்தார்.
“அன்பான ரெபேக்கா, நீ பிறப்பதற்கு முன்பே நான் உன்னை நேசித்தேன். நீ என் மகள். நான் எப்போதும் உன்னை நேசிப்பேன்.
சில நேரங்களில் உன் செயல்களால் நீ தவிர்த்திருக்கக்கூடிய விளைவுகளைச் சந்திக்க நேரிடலாம். ஆனால் எதுவும் உன்னை என் அன்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.
இப்போது வா, உன் காயங்களுக்கு நான் உதவி செய்யட்டும்.”
வேதாகம வசனம்
“கிறிஸ்துவினுடைய அன்பைவிட்டு நம்மைப் பிரிப்பவன் யார்? உபத்திரவமோ, இடுக்கணோ, துன்புறுத்தலோ, பஞ்சமோ, நிர்வாணமோ, ஆபத்தோ, பட்டயமோ? … இவைகளெல்லாவற்றிலும் நம்மை அன்புகூருகிறவராலே நாம் முற்றிலும் ஜெயங்கொள்ளுகிறவர்களாயிருக்கிறோம்.”
ரோமர் 8:35–37
சிந்தனை
இந்தக் கதை தேவனுடைய அன்பைப் பற்றிய ஒரு அழகான உண்மையை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது. நாம் தவறு செய்யும்போது, குற்ற உணர்வினால் தேவனை விட்டு விலகிச் செல்ல விரும்பலாம். ஆனால் நம்முடைய பரலோகப் பிதா நாம் அவரிடம் திரும்பி வருவதற்காகக் காத்திருக்கிறார்.
நமது தவறுகளுக்கான விளைவுகள் இருக்கலாம். ஆனால் மனந்திரும்பி அவரிடம் வருகிறவர்களை தேவன் தள்ளிவிடுவதில்லை.
எதுவும் நம்மை தேவனுடைய அன்பிலிருந்து பிரிக்க முடியாது.
