ஒரு மாலை நேரத்தில், வயதான ஒருவர் சிறுவன் ஒருவனுடன் ஒரு பூங்காவிற்கு வந்தார். இருவரும் ஒரே இருக்கையில் அமர்ந்தனர். அந்தச் சிறுவன் புன்னகையுடன் தன்னிடமிருந்த சாக்லேட்டுகளை வயதானவருடன் பகிர்ந்துகொண்டான். வயதானவரும் தன்னிடமிருந்த தண்ணீர் பாட்டிலிலிருந்து தண்ணீரை மகிழ்ச்சியுடன் சிறுவனுக்குக் கொடுத்தார்.
இருவரும் பல்வேறு சிறிய விஷயங்களைப் பற்றிப் பேசத் தொடங்கினர். வயதானவர் சுவாரசியமான கதைகள் சிலவற்றைச் சொன்னார். சிறுவன் அவற்றை மிகவும் மகிழ்ச்சியுடன் கேட்டான். சிறுவனும் சில பாடல்களைப் பாடினான். வயதானவர் அவற்றைப் பாராட்டினார்.
சூரியன் மறையும் நேரம் வந்தது. இருவரும் ஒருவரையொருவர் அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டு விடைபெற்றனர். மறுநாளும் இதே இடத்தில் சந்திப்பதாக உறுதியளித்தனர்.
சிறுவன் சந்தித்த தேவன்
வீட்டிற்குத் திரும்பிய சிறுவன் தன் தாயிடம், “அம்மா, இன்று நான் தேவனைச் சந்தித்தேன். அவருடைய தலைமுடி வெள்ளி நிறத்தில் இருந்தது. அவர் மிகவும் வயதானவர். அவர் அன்பு நிறைந்தவராக இருந்தார். என்னிடம் பல அருமையான கதைகளைச் சொன்னார்” என்று மகிழ்ச்சியுடன் கூறினான்.
வயதானவர் சந்தித்த தேவன்
அதே நாளில், வயதானவரும் தன்னுடைய வீட்டிற்குச் சென்றார். தன் மகனிடம், “இன்று நான் பூங்காவில் தேவனைச் சந்தித்தேன்” என்று கூறினார்.
அவருடைய மகன் அதை நம்பவில்லை. அப்போது வயதானவர் தொடர்ந்து, “அவர் ஒரு சிறிய குழந்தைதான். என்னிடம் மிகவும் அன்பாகவும் கனிவாகவும் நடந்துகொண்டார். இன்று நாங்கள் இருவரும் மிகவும் மகிழ்ச்சியாகப் பொழுதைக் கழித்தோம்” என்று கூறினார்.
ஒரே சந்திப்பு! ஆனால் இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் தேவனுடைய அன்பை அனுபவித்தார்கள்.
பிள்ளைகளுக்குத் தேவை அன்பும் நேரமும்
பிள்ளைகளை வளர்ப்பதில் நாம் செலவிடும் பணத்தைவிட, அவர்களுடன் செலவிடும் நேரம் மிகவும் முக்கியமானது என்று கூறப்படுகிறது. பிள்ளைகளுக்காகச் செலவிடும் பணத்தில் பாதியைச் செலவிட்டு, அவர்களுடன் செலவிடும் நேரத்தை இருமடங்காக அதிகரிக்க வேண்டும் என்பதும் ஒரு நல்ல அறிவுரையாகும்.
ஜெஸ்ஸி ஜாக்சன் கூறுகிறார்:
“உங்கள் பிள்ளைகளுக்கு நீங்கள் கொடுக்கும் பரிசுகளைவிட, அவர்களுக்குத் தேவையானது உங்கள் உடனிருப்புதான்.”
எச். ஜாக்சன் பிரவுன் ஜூனியர் கூறுகிறார்:
“உங்கள் பிள்ளைகள் தூங்கிவிட்டிருந்தாலும், ஒவ்வொரு இரவும் அவர்களுக்கு முத்தமிட்டு உறங்கச் செய்யுங்கள்.”
பிள்ளைகளுக்குப் பொருட்களைக் கொடுப்பது மட்டும் அன்பல்ல. அவர்களுடன் நேரம் செலவிடுவதும், அவர்களுடைய உணர்வுகளைக் கேட்பதும், அவர்களுக்குத் தேவையான அன்பையும் பாதுகாப்பையும் வழங்குவதும் உண்மையான அன்பாகும்.
பிள்ளைகள் தேவன் கொடுத்த பரிசு
தாவீது ராஜா சங்கீதத்தில் இவ்வாறு பாடுகிறார்:
“பிள்ளைகள் கர்த்தரால் வரும் சுதந்தரம்; கர்ப்பத்தின் கனி அவரால் கிடைக்கும் பலன்.” — சங்கீதம் 127:3
இயேசு கூறினார்:
“சிறு பிள்ளைகள் என்னிடத்தில் வருகிறதற்கு இடங்கொடுங்கள்; அவர்களைத் தடைபண்ணாதிருங்கள்; பரலோகராஜ்யம் அப்படிப்பட்டவர்களுடையது.” — மத்தேயு 19:14
பிள்ளைகளின் கள்ளமற்ற உள்ளமும், எளிமையும், அன்பை வெளிப்படுத்தும் விதமும் நமக்கு ஓர் அழகான பாடத்தைக் கற்றுத்தருகின்றன. கிறிஸ்து விரும்பிய கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் உண்மையான அழகும் இதில்தான் வெளிப்படுகிறது.
இயேசு பிள்ளைகளை நேசித்தார்
இயேசுவின் சீடர்கள் தங்களுக்குள் யார் பெரியவர் என்று விவாதித்துக்கொண்டிருந்தார்கள். அப்போது இயேசு ஒரு சிறு பிள்ளையைத் தம்மிடம் அழைத்து, அவர்களுக்குப் போதித்தார்.
“நீங்கள் மனந்திரும்பிப் பிள்ளைகளைப்போல ஆகாவிட்டால், பரலோகராஜ்யத்தில் பிரவேசிக்கமாட்டீர்கள் என்று மெய்யாகவே உங்களுக்குச் சொல்லுகிறேன். ஆகையால், இந்தப் பிள்ளையைப்போலத் தன்னைத் தாழ்த்துகிறவன் எவனோ, அவனே பரலோகராஜ்யத்தில் பெரியவனாயிருப்பான். இப்படிப்பட்ட பிள்ளை ஒன்றை என் நாமத்தினிமித்தம் ஏற்றுக்கொள்ளுகிறவன் என்னை ஏற்றுக்கொள்ளுகிறான்.” — மத்தேயு 18:3–5
பிள்ளைகளைப் போலத் தாழ்மையுடனும் எளிமையுடனும் இருக்க வேண்டும் என்று இயேசு கற்றுக்கொடுத்தார். பிறரை மதிப்பதிலும், அன்பு செலுத்துவதிலும், தாழ்மையுடன் நடந்துகொள்வதிலும் நாம் பிள்ளைகளிடமிருந்து கற்றுக்கொள்ள வேண்டியவை பல உள்ளன.
வயதானவர்களை மதித்துப் பராமரிப்போம்
நம்முடைய வயதான உறவினர்களுக்கு நன்றி, அன்பு, மரியாதை, உதவி மற்றும் ஆதரவு அளிப்பது நமது கடமையாகும். குறிப்பாக, அவர்கள் முதுமையடைந்திருக்கும்போதும், நோய்வாய்ப்பட்டிருக்கும்போதும், உதவி தேவைப்படும் காலங்களிலும் அவர்களை அன்புடன் கவனித்துக்கொள்ள வேண்டும்.
நம்முடைய அன்பும் பராமரிப்பும் அவர்களுடைய வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியையும் நிம்மதியையும் ஏற்படுத்தும். அவர்களுடைய வாழ்நாளில் நாட்களைச் சேர்ப்பதோடு மட்டுமல்லாமல், அவர்கள் வாழும் ஒவ்வொரு நாளையும் அர்த்தமுள்ளதாக்கவும் நம்மால் முடியும்.
அன்பே கிறிஸ்தவ வாழ்க்கையின் அடையாளம்
கொரிந்து சபையிலிருந்த மக்களிடையே அன்பு குறைந்திருப்பதைக் குறித்து அப்போஸ்தலனாகிய பவுல் கவலைப்பட்டார். எனவே, உண்மையான அன்பின் முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி அவர்களுக்கு எழுதினார்.
“நான் மனுஷர் பாஷைகளையும் தூதர் பாஷைகளையும் பேசினாலும், அன்பு எனக்கிராவிட்டால், சத்தமிடுகிற வெண்கலம்போலவும், ஓசையிடுகிற கைத்தாளம்போலவும் இருப்பேன்.” — 1 கொரிந்தியர் 13:1
அன்பு இல்லாத பேச்சுக்கும் செயலுக்கும் உண்மையான மதிப்பு இல்லை. நம்முடைய அறிவு, திறமை, பேச்சு மற்றும் ஊழியம் அனைத்திலும் அன்பு இருக்க வேண்டும்.
இயேசு தம்முடைய சீடர்களுக்குக் கற்றுக்கொடுத்த பொதுவான மொழி அன்பாகும். செவிடர்களும் அன்பை உணர முடியும்; பார்வையற்றவர்களும் அன்பை அனுபவிக்க முடியும். பிறந்த குழந்தைகளும், அறிவாற்றல் குறைபாடுள்ளவர்களும் அன்பின் அரவணைப்பை உணர முடியும்.
அன்பு என்பது வார்த்தைகளால் மட்டும் வெளிப்படுத்தப்படுவதில்லை. நம்முடைய செயல்கள், கனிவான அணுகுமுறை, உதவும் மனப்பான்மை மற்றும் பிறருக்காகச் செய்யும் தியாகங்கள் மூலமாகவும் வெளிப்படுகிறது.
கொடுப்பதில் வெளிப்படும் அன்பு
“அன்பு இல்லாமலேயே நாம் பிறருக்குக் கொடுக்கலாம்; ஆனால் கொடுக்காமல் உண்மையாக அன்பு செலுத்த முடியாது.”
அன்பு என்பது நம்மால் முடிந்த அனைத்தையும் பிறருக்காக வழங்குவதாகும். புன்னகையைப் போலவே அன்பும் பிறருடன் பகிர்ந்துகொள்ளப்படும்போதுதான் அதன் உண்மையான மதிப்பு வெளிப்படுகிறது.
கார்ல் மெனிங்கர் கூறுகிறார்:
“அன்பு மனிதர்களைக் குணப்படுத்துகிறது; அன்பைக் கொடுப்பவர்களையும் அதைப் பெறுபவர்களையும் அது குணப்படுத்துகிறது.”
அன்னை தெரசா கூறுகிறார்:
“நீங்கள் எவ்வளவு செய்கிறீர்கள் என்பது முக்கியமல்ல; நீங்கள் செய்கிற காரியத்தில் எவ்வளவு அன்பைச் செலுத்துகிறீர்கள் என்பதே முக்கியம்.”
நீதிக்கதை தரும் பாடம்
தேவனைச் சந்திப்பது என்பது எப்போதும் ஓர் அற்புதமான காட்சியைக் காண்பது மட்டுமல்ல. நம்மைச் சுற்றியுள்ள மனிதர்களிடம் அன்பு காட்டுவதன் மூலமாகவும் தேவனுடைய அன்பை வெளிப்படுத்த முடியும்.
ஒரு சிறுவன் வயதானவருடன் சாக்லேட்டைப் பகிர்ந்துகொண்டான். வயதானவர் சிறுவனுடன் தண்ணீரைப் பகிர்ந்துகொண்டார். இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் நேரம் ஒதுக்கி, அன்பைப் பகிர்ந்துகொண்டார்கள். அந்தச் சிறிய சந்திப்பு இருவருக்கும் மறக்க முடியாத அனுபவமாக மாறியது.
நாமும் பிள்ளைகளை நேசிப்போம்; வயதானவர்களை மதிப்போம்; தேவையுள்ளவர்களுக்கு உதவுவோம். அன்பை வார்த்தைகளில் மட்டும் காட்டாமல், நம்முடைய செயல்களிலும் வெளிப்படுத்துவோம்.
