திருப்பாதம் நம்பி வந்தேன் – கண்ணீரில் பிறந்த ஆறுதலின் கீர்த்தனை

திருப்பாதம் நம்பி வந்தேன்,
கிருபை நிறை இயேசுவே;
தமதன்பை கண்டடைந்தேன்,
தேவ சமூகத்திலே.

தமிழ் கிறிஸ்தவத் திருச்சபைகளில் ஆழ்ந்த பக்தி உணர்வுடன் பாடப்படும் கீர்த்தனைகளில் “திருப்பாதம் நம்பி வந்தேன்” என்ற பாடல் தனித்துவமான இடத்தைப் பெற்றுள்ளது. இந்தப் பாடலின் ஒவ்வொரு வரியும், துன்பத்தின் நடுவில் தேவனை நம்பி நிற்கும் விசுவாசியின் இதயத் துடிப்பை வெளிப்படுத்துகிறது.

இன்றைய தலைமுறையினர் இந்தப் பாடலை மெதுவாகவும் உணர்ச்சியுடனும் பாடுவதைக் கேட்கும்போது, அதன் பின்னால் மறைந்திருக்கும் வேதனையின் வரலாற்றை அறியாமல் இருக்கலாம். ஆனால், இந்தக் கீர்த்தனை ஆழமான கண்ணீரின் அனுபவத்திலிருந்து பிறந்ததாக கிறிஸ்தவ உலகில் பரவலாகக் கூறப்படும் ஒரு மரபு உள்ளது.

அந்த மரபின்படி, இந்தப் பாடலை இயற்றிய சகோதரி ஆரம்ப காலங்களில் இலங்கையில் (அப்போதைய சிலோன்) பெந்தெகொஸ்தே ஊழியத்துடன் இணைந்து தேவ ஊழியம் செய்து வந்தார். ஒரு காலகட்டத்தில், ஆண்டவரின் சித்தத்தைத் தேடி நாற்பது நாட்கள் தனிமையில் இருந்து உபவாச ஜெபத்தில் ஈடுபட்டார்.

ஆனால், அவரது இந்த ஆவிக்குரிய அர்ப்பணிப்பை சிலர் தவறாகப் புரிந்துகொண்டனர். ஆதாரமற்ற வதந்திகள் பரவின. அவர் மீது பொய்யான குற்றச்சாட்டுகள் சுமத்தப்பட்டன. இதனால் அவர் கடுமையான அவமானத்தையும் மனவேதனையையும் அனுபவித்தார்.

மனிதர்களால் புரிந்துகொள்ளப்படாமல், நிந்தைக்குள்ளான அந்த நேரத்தில், அவர் ஆண்டவரின் சந்நிதியில் கண்ணீரோடு விழுந்து ஜெபித்தார். தனது இதயத்தின் பாரத்தையும் வேதனையையும் முழுவதுமாக தேவனிடம் ஒப்படைத்தார்.

அந்த ஜெப அனுபவத்தின் மத்தியில்தான் இந்த வரிகள் அவரது இதயத்தில் உதித்ததாகக் கூறப்படுகிறது:

என்னைக் கைவிடாதிரும் நாதா,
என்ன நிந்தை நேரிடினும்;
உமக்காக யாவும் சகிப்பேன்,
உமது பெலன் ஈந்திடுமே.

இந்த வரிகள் வெறும் பாடல் அல்ல; நிந்தை, தனிமை, தவறான குற்றச்சாட்டுகள், கண்ணீர் ஆகியவற்றின் நடுவில் தேவனைப் பற்றிக்கொண்ட விசுவாசியின் ஜெப அறிக்கையாகும்.

அந்த வேதனையான நேரத்தில் ஆண்டவர் அவரை ஆறுதல்படுத்தி, புதுப் பெலன் அளித்தார் என்று இந்த மரபுக் குறிப்புகள் தெரிவிக்கின்றன. அதன்பிறகு, இந்தக் கீர்த்தனை எண்ணற்ற விசுவாசிகளின் வாழ்க்கையிலும் ஆறுதலின் பாடலாக மாறியது.

இன்று சோதனைகளாலும், அவமானங்களாலும், மனவேதனைகளாலும் துவண்டு நிற்பவர்கள் இந்தப் பாடலைப் பாடும்போது, தங்களுடைய கண்ணீரையும் பாரங்களையும் ஆண்டவரின் பாதத்தில் இறக்கிவைக்கிறார்கள். அந்த அர்த்தத்தில், “திருப்பாதம் நம்பி வந்தேன்” என்பது ஒரு கீர்த்தனை மட்டுமல்ல; தேவனுடைய கிருபையில் அடைக்கலம் தேடும் ஒவ்வொரு விசுவாசியின் இதய ஜெபமாகும்.

இந்தப் பாடலை அடுத்த முறை பாடும்போது, அதன் பின்னால் இருக்கும் ஆழமான அர்ப்பணிப்பையும், தேவனை மட்டுமே நம்பிய விசுவாசத்தையும் நினைவுகூருங்கள். மனிதர்கள் தவறாகப் புரிந்துகொண்டாலும், தேவன் தமது பிள்ளைகளை ஒருபோதும் கைவிடமாட்டார் என்பதை இந்தக் கீர்த்தனை நமக்கு நினைவூட்டுகிறது.