வேதப்பகுதி: நீதிமொழிகள் 30:1, 7–9
நீதிமொழிகள் 30-ஆம் அதிகாரத்தில் ஒரு அழகான ஜெபத்தை நாம் பார்க்கிறோம். இந்த வார்த்தைகளைச் சொன்னவர் சாலொமோன் அல்ல. யாக்கேயின் குமாரனாகிய ஆகூர் என்பவருடைய வார்த்தைகளே என்று நீதிமொழிகள் 30:1 தெளிவாகக் கூறுகிறது.
ஆகூர் தேவனிடம் இரண்டு மனுக்களை மட்டும் கேட்கிறார்.
அவர் அதிகமான செல்வத்தையும் கேட்கவில்லை. பெரிய பதவியையும் கேட்கவில்லை. நீண்ட ஆயுளையும் கேட்கவில்லை. தன்னுடைய வாழ்க்கை தேவனுக்கு உண்மையாக இருக்க வேண்டும் என்பதையே அவர் விரும்பினார்.
1. மாயையையும் பொய்யையும் என்னைவிட்டு அகற்றும்
“மாயையையும் பொய்வசனிப்பையும் எனக்குத் தூரப்படுத்தும்.”
— நீதிமொழிகள் 30:8
ஆகூரின் முதல் மனு மிகவும் முக்கியமானது.
அவர் முதலில் பணத்தைப் பற்றி கேட்கவில்லை. தன்னுடைய வாழ்க்கையிலிருந்து மாயையையும் பொய்யையும் அகற்றும்படி தேவனிடம் கேட்கிறார்.
மனிதர்கள் நம்மைப் பற்றி என்ன நினைக்கிறார்கள் என்பது ஒருபுறம் இருக்கட்டும். தேவனுடைய பார்வையில் நம்முடைய வாழ்க்கை உண்மையாக இருக்கிறதா என்பதுதான் முக்கியம்.
நாம் வெளியே பரிசுத்தமானவர்களாகத் தெரிந்தாலும், உள்ளத்தில் பொய் இருந்தால் அது தேவனுக்கு முன்பாக மறைக்கப்படாது.
எனவே நம்முடைய ஜெபமும் இப்படியாக இருக்க வேண்டும்:
“கர்த்தாவே, என் வாழ்க்கையில் இருக்கும் பொய்யையும் மாயையையும் அகற்றும். நான் உண்மையோடு உமக்கு முன்பாக வாழ உதவும்.”
ஆகூரின் முதல் மனு நமக்கு சொல்லும் பாடம்:
தேவனிடம் ஆசீர்வாதத்தை கேட்பதற்கு முன், சுத்தமான இருதயத்தைக் கேட்போம்.
2. தரித்திரமும் ஐசுவரியமும் அல்ல — தேவையானதை அளந்து தாரும்
ஆகூரின் இரண்டாவது மனு:
“தரித்திரத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் எனக்குக் கொடாதிருப்பீராக.”
— நீதிமொழிகள் 30:8
ஏன் அவர் இப்படிக் கேட்கிறார்?
அதற்கான காரணத்தை அடுத்த வசனம் விளக்குகிறது.
ஐசுவரியம் அதிகமாகிவிட்டால், “கர்த்தர் யார்?” என்று சொல்லி தேவனை மறந்துவிடக்கூடாது என்று ஆகூர் பயப்படுகிறார்.
அதே நேரத்தில் தரித்திரம் வந்தால் திருடி, தேவனுடைய நாமத்திற்கு அவமானம் ஏற்படுத்திவிடக்கூடாது என்றும் அவர் பயப்படுகிறார்.
அதனால் அவர்:
“என் படியை எனக்கு அளந்து என்னைப் போஷித்தருளும்” என்று கேட்கிறார்.
அதாவது,
“கர்த்தாவே, எனக்கு ஏற்றதை நீர் அறிந்திருக்கிறீர். எனக்குத் தேவையானதை அளந்து தாரும். உம்மை மறக்கச் செய்யும் அளவுக்கு செல்வமும் வேண்டாம்; தவறான வழியில் செல்லச் செய்யும் அளவுக்கு வறுமையும் வேண்டாம்.”
இது மிகவும் அழகான ஜெபம்.
நமக்கு அதிகமாக இருப்பதுதான் ஆசீர்வாதம் என்று நினைக்கிறோம். ஆனால் ஆகூர் சொல்லும் பாடம் வேறு.
தேவனை இழக்காமல் இருப்பதே மிகப்பெரிய ஆசீர்வாதம்.
செல்வம் வந்தாலும் தேவனை மறக்கக்கூடாது.
வறுமை வந்தாலும் நேர்மையை விட்டுவிடக்கூடாது.
எந்த நிலையிலும் தேவனோடு உண்மையாக வாழ வேண்டும்.
முடிவு
ஆகூரின் இரண்டு மனுக்களும் நம்முடைய வாழ்க்கைக்கும் மிகவும் பொருத்தமானவை.
முதல் மனு:
“கர்த்தாவே, மாயையையும் பொய்யையும் என்னைவிட்டு அகற்றும்.”
இரண்டாவது மனு:
“கர்த்தாவே, தரித்திரத்தையும் ஐசுவரியத்தையும் அல்ல; எனக்குத் தேவையானதை அளந்து தாரும்.”
இன்று நாமும் இப்படியாக ஜெபிப்போம்:
“கர்த்தாவே, என்னுடைய இருதயத்தைச் சுத்தமாக்கும். பொய்யையும் மாயையையும் என்னைவிட்டு அகற்றும். எனக்கு தேவையானதை அளந்து தாரும். ஆசீர்வாதம் வந்தாலும் உம்மை மறக்காதபடி காத்தருளும். கஷ்டம் வந்தாலும் தவறான வழியில் செல்லாதபடி காத்தருளும்.”
ஆகூரின் இரண்டு மனுக்கள் — நம்முடைய வாழ்க்கைக்கும் தேவையான இரண்டு ஜெபங்கள்.
ஆமென்.
