ஒரு அமைதியான தெருவில் வாழ்ந்திருந்த ஒரு ஆசிரியர், ஒரு நாள் தனது எதிர்வீட்டு நண்பருடன் பேசிக் கொண்டிருந்தார். அவரது முகத்தில் சிறிய சோர்வு தெரிந்தது. அவர் மெதுவாகக் கூறினார்: “எனக்கு இரண்டு நாட்களாக உடல்நிலை சரியில்லை. நேற்று வாந்தி எடுத்தேன்; அப்போது சளி வெளியே வந்தது. இன்று மருத்துவரிடம் காட்ட வேண்டும் என்று நினைக்கிறேன்.”
இந்தப் பேச்சு மிகவும் சாதாரணமான ஒன்று. அது ஒரு உடல்நிலை குறைவு பற்றிய நேர்மையான பகிர்வு மட்டுமே. ஆனால் அந்தப் பேச்சைக் கேட்ட நண்பர், அதை அப்படியே வைத்துக்கொள்ளவில்லை. அவர் உடனே வீட்டிற்குள் சென்று தனது மனைவியிடம் கூறினார்: “எதிர்வீட்டு ஆசிரியருக்கு உடல்நிலை சரியில்லை. அவர் வாந்தி எடுக்கும்போது கருப்பு நிற சளி வந்ததாம்.” இங்கேயே சிறிய மாற்றம் ஆரம்பமாகிறது. “சளி” என்ற சொல் “கருப்பு நிற சளி” ஆக மாறுகிறது. உண்மை சிறிது மாற்றம் பெறுகிறது. அந்த மனைவி அந்த தகவலை மேலும் மாற்றினாள். அவள் பக்கத்து வீட்டுக்காரியிடம் சென்று, “இதை யாரிடமும் சொல்லாதே” என்று ஆரம்பித்தாள். ஆனால் அதற்குப் பிறகு, “எதிர்வீட்டு ஆசிரியர் வாந்தி எடுக்கும்போது, காகம் போல கருப்பு நிறத்தில் ஏதோ வந்ததாம்!” என்று கூறினாள்.
இப்போது, தகவல் மேலும் பெரிதாக மாறிவிட்டது. உண்மை மற்றும் கற்பனை கலந்துவிட்டது. அந்த பெண் அதை இன்னொருவரிடம் கூறும்போது, அது இன்னும் விசித்திரமாக மாறியது: “ஒரு ரகசியம் சொல்கிறேன், யாரிடமும் சொல்லாதே, அந்த ஆசிரியர் வாந்தி எடுக்கும்போது ஒரு காக்கை வெளியே விழுந்ததாம்!” என்று கூறினாள். இப்போது ஒரு சாதாரண உடல்நிலை குறைவு, ஒரு அதிசயக் கதையாக மாறிவிட்டது. சில மணி நேரங்களிலேயே, அந்த செய்தி கிராமம் முழுவதும் பரவியது.
இந்தச் சம்பவம் நமக்கு சிரிப்பைத் தரலாம். ஆனால் அதற்குள் மறைந்திருக்கும் உண்மை மிகவும் ஆழமானது. ஒரு தகவல் ஒருவரிடமிருந்து மற்றொருவரிடம் செல்லும்போது, அது அப்படியே இருக்காது. ஒவ்வொருவரும் அதில் தங்களுடைய கருத்தையும், கற்பனையையும் சேர்த்து விடுகிறார்கள். அதன் விளைவாக, உண்மை முற்றிலும் மாறிவிடுகிறது. இன்றைய உலகில் இந்த நிலைமை இன்னும் அதிகமாகியுள்ளது. சமூக ஊடகங்கள், மெசேஜ் பயன்பாடுகள், இணையம் இவை அனைத்தும் தகவல்களை வேகமாக பரப்புகின்றன. ஒரு செய்தி வந்தவுடன், அது உண்மையா என்று ஆராயாமல், உடனே அதை பகிர்கிறார்கள். சில நொடிகளில், ஒரு தவறான தகவல் ஆயிரக்கணக்கான மக்களிடம் சென்றுவிடுகிறது. இதனால் ஏற்படும் பாதிப்புகள் மிகப்பெரியது. ஒருவரின் கண்ணியம் காயப்படுகிறது. ஒரு குடும்பம் பாதிக்கப்படுகிறது. சமுதாயத்தில் குழப்பம் உருவாகிறது. சில நேரங்களில், ஒரு தவறான வதந்தி, ஒரு மனிதனின் வாழ்க்கையையே சீரழிக்கக் கூடும். வார்த்தைகள் சிறியவை; ஆனால் அவற்றின் தாக்கம் மிகவும் பெரியது. ஆகையால், நாம் மிகவும் கவனமாக இருக்க வேண்டும். ஒரு தகவல் நமக்கு கிடைத்தால், அதை உடனே நம்பவோ, அல்லது உணர்ச்சிவசப்பட வேண்டாம். அதை பகிர்வதற்கு முன், நாமே சில கேள்விகளை கேட்க வேண்டும். இது உண்மையா? இதற்கு ஆதாரம் உள்ளதா? நான் இதை பகிர்வதால் யாருக்காவது தீங்கு உண்டாகுமா? இந்தக் கேள்விகள் நம்மை தவறான செயல்களிலிருந்து காப்பாற்றும்.
நம் முன்னோர்கள் கூறிய ஒரு பழமொழி இங்கே மிகவும் பொருத்தமானது: “கண்ணால் காண்பதும் பொய், காதால் கேட்பதும் பொய், தீர விசாரிப்பதே மெய்.” இந்த ஒரு வரி நமக்கு வாழ்க்கை முழுவதும் வழிகாட்டியாக இருக்கும். நாம் பார்க்கிறதும், கேட்கிறதும் எல்லாம் உண்மையல்ல. உண்மையை அறிய நிதானமாக ஆராய முயல வேண்டும்.
இறைவேதமும் இதையே வலியுறுத்துகிறது. “உன் வார்த்தைகள் சுருக்கமாயிருப்பதாக” (பிர.5:2) அதாவது, தேவையற்ற வார்த்தைகளைப் பேசாமல் இருக்க வேண்டும். மேலும், “ஆவிக்குரியவன் எல்லாவற்றையும் ஆராய்ந்து நிதானிக்கிறான்” (1 கொரி.2:15) என்று சொல்லுகிறது. இது நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையை கற்றுக்கொடுக்கிறது. நிதானம் மற்றும் ஆராய்ச்சி இல்லாமல் பேசக்கூடாது. வாழ்க்கையில் நாம் மாற்ற முடியாத பல விஷயங்கள் இருக்கலாம். ஆனால் நம்முடைய வார்த்தைகளை நாம் கட்டுப் படுத்த முடியும். நாம் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும், ஒருவரின் மனதை காயப்படுத்தவோ, குணப்படுத்தவோ முடியும். ஆகையால், நாம் பேசுவதற்கு முன் சிந்திக்க வேண்டும். பகிர்வதற்கு முன் உறுதி செய்ய வேண்டும்.
முடிவாக, வதந்தி வேகமாக பரவும்; ஆனால் உண்மை நிலைத்திருக்கும். நாம் எந்தப் பக்கம் நிற்க வேண்டும் என்பது நம்முடைய தேர்வு. உண்மையை மதித்து வாழும் மனிதர்கள், சமுதாயத்தை பாதுகாக்கிறார்கள். ஆகையால், நாம் உண்மையின் பக்கம் நிற்போம். பேச வேண்டியதை மட்டும் பேசுவோம். பகிர வேண்டியதை மட்டும் பகிர்வோம். நமது வார்த்தைகள், நமது மனிதநேயத்தை வெளிப்படுத்தட்டும்.
– போதகர். பெ. பெவிஸ்டன்
