ஏன் காயீனின் காணிக்கை அங்கீகரிக்கப்படவில்லை?
வேத வசனம்: ஆதியாகமம் 4:3–7; எபிரெயர் 11:4
காயீனும் ஆபேலும் தேவனுக்கு காணிக்கை செலுத்தினார்கள். இருவரும் காணிக்கை கொண்டு வந்தார்கள். ஆனால் தேவன் ஆபேலின் காணிக்கையை அங்கீகரித்தார்; காயீனின் காணிக்கையை அங்கீகரிக்கவில்லை. ஏன்?
இது காணிக்கையின் அளவைப் பற்றிய கேள்வி அல்ல. காணிக்கை செலுத்தியவருடைய இருதயமும் விசுவாசமுமே முக்கியம்.
1. ஆபேல் விசுவாசத்தோடு கொடுத்தான்
“விசுவாசத்தினாலே ஆபேல் காயீனிலும் மேன்மையான பலியை தேவனுக்குச் செலுத்தினான்.”
— எபிரெயர் 11:4
ஆபேலின் காணிக்கையின் பின்னால் விசுவாசம் இருந்தது.
தேவனுக்கு எதையாவது கொடுத்துவிட்டால் போதும் என்று அவன் நினைக்கவில்லை. தேவனைப் பிரியப்படுத்தும் விதமாக கொடுத்தான்.
தேவன் நம்முடைய கையில் இருப்பதை மட்டும் பார்க்கவில்லை; நம்முடைய இருதயத்தில் இருப்பதையும் பார்க்கிறார்.
2. ஆபேல் “முதற்பேறானவற்றையும் கொழுமையானவற்றையும்” கொண்டு வந்தான்
“ஆபேலும் தன் ஆடுகளின் தலையீற்றுகளிலும் அவைகளின் கொழுமையானவைகளிலும் கொண்டுவந்தான்.”
— ஆதியாகமம் 4:4
ஆபேல் தேவனுக்கு சிறந்ததை கொண்டு வந்தான்.
காயீன் பூமியின் கனிகளில் காணிக்கை கொண்டு வந்தான். ஆனால் ஆபேல் தன்னிடம் இருந்தவற்றில் சிறந்ததை தேவனுக்காகப் பிரித்தெடுத்தான்.
இங்கே நமக்கு ஒரு முக்கியமான பாடம்:
தேவனுக்கு மீதமானதை அல்ல, முதலானதைக் கொடுக்கிறோமா?
நம்முடைய நேரம், பணம், திறமை, ஊழியம்—எதுவாக இருந்தாலும், தேவனுக்கு முதலிடம் கொடுக்க வேண்டும்.
3. பிரச்சினை காணிக்கையில் மட்டும் இல்லை; இருதயத்தில் இருந்தது
காயீனின் காணிக்கை அங்கீகரிக்கப்படாதபோது அவன் மனம் மாறவில்லை. மாறாக அவனுடைய முகம் வாடியது; அவனுக்குக் கோபம் வந்தது.
தேவன் காயீனிடம்:
“நீ நன்மை செய்தால் மேன்மை இல்லையோ?”
— ஆதியாகமம் 4:7
என்று கேட்டார்.
அதாவது, தேவன் காயீனை நிராகரித்துவிட்டு விட்டுவிடவில்லை. அவனுடைய இருதயத்தைச் சரிசெய்ய ஒரு வாய்ப்பைக் கொடுத்தார்.
ஆனால் காயீன் தன் சகோதரனாகிய ஆபேலைக் கொன்றான்.
இதிலிருந்து நாம் புரிந்துகொள்ள வேண்டியது:
தேவனுக்கு காணிக்கை கொடுப்பதைவிட, தேவனுக்கு ஏற்ற இருதயத்துடன் காணிக்கை கொடுப்பதே முக்கியம்.
இன்று நாம் எப்படி கொடுக்கிறோம்?
சில நேரங்களில் நாம்:
“நான் காணிக்கை கொடுக்கிறேன்; எனவே தேவன் அதை ஏற்றுக்கொள்ள வேண்டும்”
என்று நினைக்கலாம்.
ஆனால் தேவன் நம்முடைய கொடுக்கப்பட்ட பொருளை மட்டுமல்ல, கொடுக்கும் மனதையும் பார்க்கிறார்.
காணிக்கை கொடுக்கும்போது:
- விசுவாசத்தோடு கொடுக்க வேண்டும்.
- மகிழ்ச்சியோடு கொடுக்க வேண்டும்.
- தேவனுக்கு முதலிடத்தைக் கொடுக்க வேண்டும்.
- சிறந்ததை கொடுக்க வேண்டும்.
- பொறாமையில்லாமல் கொடுக்க வேண்டும்.
- பிறரைப் பார்த்து போட்டியாக கொடுக்கக்கூடாது.
**காயீன் கொடுத்தான்; ஆபேலும் கொடுத்தான்.
ஆனால் ஆபேல் விசுவாசத்தோடு கொடுத்தான்.**
அதனால்தான் எபிரெயர் 11:4 ஆபேலின் காணிக்கையைப் பற்றி பேசும்போது முதலில் “விசுவாசத்தினாலே” என்று சொல்கிறது.
முடிவுரை
இன்று தேவன் நம்மிடம் கேட்கும் கேள்வி:
“நீ என்ன கொடுக்கிறாய்?” என்பது மட்டும் அல்ல.
“எந்த இருதயத்தோடு கொடுக்கிறாய்?”
என்பதுதான்.
நம்முடைய காணிக்கை சிறியதாக இருக்கலாம். ஆனால் அது விசுவாசத்தோடும், உண்மையான இருதயத்தோடும், தேவனுக்கு முதலிடம் கொடுத்து செலுத்தப்பட்டால் அது தேவனுக்கு பிரியமானதாக இருக்கும்.
ஆபேலின் காணிக்கை அவனுடைய விசுவாசத்தை வெளிப்படுத்தியது.
