கிறிஸ்தவக் கதை | அன்பு | மன்னிப்பு | நற்செயல்
“அன்பு செலுத்துவதற்குப் பெரிய காரியங்களைச் செய்ய வேண்டியதில்லை. சிறிய செயல்கள்கூட ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்தை ஏற்படுத்தும்.”
பயமுறுத்திய அண்டை வீட்டுக்காரர்!
அமெரிக்காவின் விஸ்கான்சின் பகுதியில் ஜோயி என்ற 12 வயது சிறுவன் தனது குடும்பத்துடன் வசித்து வந்தான். அவன் நண்பர்களுடன் சேர்ந்து தெருவில் கால்பந்து விளையாடுவது வழக்கம்.
அவர்கள் விளையாடுவதற்குச் சில விதிமுறைகளை வைத்திருந்தனர். அதில் மிகவும் முக்கியமான விதி ஒன்று இருந்தது.
“பந்து திரு. ராட்கேவின் வீட்டுத் தோட்டத்திற்குள் சென்றுவிட்டால், அதை எடுக்க யாரும் உள்ளே செல்லக்கூடாது!”
அந்தப் பகுதியிலிருந்த அனைவரும் திரு. ராட்கேவைக் கண்டு பயந்தனர். அவர் மிகவும் கோபக்காரர் என்றும், யாரிடமும் அன்பாகப் பேசுவதில்லை என்றும் சிறுவர்கள் பேசிக்கொண்டனர்.
“அவர் மிகவும் உயரமானவர். முகத்தில் தழும்புகள் இருக்கின்றன. அவருடைய கண்கள் பச்சை நிறத்தில் இருக்கும். அவருடைய வீட்டிற்குள் யாராவது சென்றால் அவ்வளவுதான்!” என்று ஜோயியின் நண்பன் பென் பயமுறுத்தினான்.
அதுமட்டுமல்லாமல், அவர் தன்னுடைய வீட்டின் அருகே வரும் விலங்குகளைக்கூடத் துன்புறுத்துவார் என்றும் பல வதந்திகள் பரவியிருந்தன.
ஒருநாள் ஜோயி தன் தாயிடம், “அம்மா, நம்ம வீட்டுக்கு அருகில் இருக்கும் திரு. ராட்கே உண்மையிலேயே அவ்வளவு மோசமானவரா?” என்று கேட்டான்.
அதற்குத் தாய், “மகனே, மற்றவர்கள் சொல்வதைக் கேட்டு ஒருவரைப் பற்றி முடிவு செய்யாதே. அவரைப் பற்றி உனக்கு முழுமையாகத் தெரியாது” என்றார்.
ஆனால் ஜோயியின் மனதில் அவரைப் பற்றிய பயம் மட்டும் குறையவில்லை.
ஒரு பந்து… ஒரு பயங்கரமான அனுபவம்!
ஒருநாள் நண்பர்கள் கால்பந்து விளையாடிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜானி என்ற சிறுவன் மிக வேகமாகப் பந்தை அடித்தான். அந்தப் பந்து அனைவரும் பயந்த திரு. ராட்கேவின் தோட்டத்திற்குள் சென்று விழுந்தது.
“அடடா! இப்போது என்ன செய்வது?” என்று நண்பர்கள் பதற்றமடைந்தனர்.
“வேறொரு பந்தை வாங்கிக்கொள்ளலாம். ஆனால் அந்த வீட்டிற்குள் மட்டும் போகாதே!” என்று பென் எச்சரித்தான்.
ஆனால் ஜோயி தைரியமாக, “அது நம்முடைய பந்துதானே! நான் போய் எடுத்துக்கொண்டு வருகிறேன்” என்றான்.
பயத்துடன் அந்த வீட்டின் கதவைத் திறந்து தோட்டத்திற்குள் ஓடினான். அவன் பந்தை எடுக்க முயன்றபோது, திடீரென்று வீட்டின் கதவு திறந்தது.
“யார் நீ? என் தோட்டத்திற்குள் என்ன செய்கிறாய்? உடனே வெளியே போ!” என்று திரு. ராட்கே கோபமாகக் கத்தினார்.
ஜோயி பயத்தில் நடுங்கினான். பந்தைக்கூட எடுத்துக்கொள்ளாமல் அங்கிருந்து ஓடிவந்தான். திரு. ராட்கே அந்தப் பந்தை எடுத்துக் குப்பைத்தொட்டியில் போட்டுவிட்டார்.
அன்று முதல் ஜோயியின் மனதில் அவர் மீதான கோபமும் வெறுப்பும் அதிகரித்தன.
கோபத்திற்குப் பின்னால் இருந்த சோகம்!
ஒருநாள் நண்பர்களுடன் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது, ஜோயிக்கு திரு. ராட்கேவின் கடந்தகாலத்தைப் பற்றிய ஒரு செய்தி தெரியவந்தது.
பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு நடந்த ஒரு விபத்தில் அவருடைய மனைவியும் பன்னிரண்டு வயது மகனும் உயிரிழந்திருந்தனர்.
அந்தத் துயரத்திற்குப் பிறகு அவர் தனிமையில் வாழத் தொடங்கினார். உறவினர்களும் நண்பர்களும் அவருக்கு உதவ முயன்றிருந்தாலும், நாளடைவில் அனைவரிடமிருந்தும் விலகி வாழ்ந்தார்.
அவருடைய வாழ்க்கையில் ஏற்பட்ட இழப்பும் தனிமையும் அவரை மிகவும் கடுமையான மனிதராக மாற்றியிருந்தன.
இதைக் கேட்ட ஜோயியின் மனம் மாறத் தொடங்கியது.
“அப்படியானால், அவர் இவ்வளவு கோபமாக இருப்பதற்குப் பின்னால் இத்தனை பெரிய துயரம் இருக்கிறதா?” என்று அவன் சிந்தித்தான்.
இதுவரை அவரை ஒரு மோசமான மனிதராக மட்டுமே பார்த்திருந்த ஜோயி, இப்போது அவருடைய தனிமையையும் வேதனையையும் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினான்.
ஒருவருடைய வெளிப்புற நடத்தையைப் பார்ப்பது எளிது. ஆனால் அவருடைய உள்ளத்தில் இருக்கும் காயங்களைப் புரிந்துகொள்வதுதான் உண்மையான அன்பு என்பதை அவன் உணர ஆரம்பித்தான்.
இயேசுவின் வார்த்தைகள் ஜோயியின் மனதில் ஒலித்தன!
ஒருநாள் ஜோயி தேவாலயத்திற்குச் சென்றிருந்தான். அங்கு வேதாகமத்திலிருந்து ஒரு வார்த்தை வாசிக்கப்பட்டது:
“உன்னிடத்தில் நீ அன்புகூருவதுபோலப் பிறனிடத்திலும் அன்புகூருவாயாக.”
— மாற்கு 12:31
இந்த வார்த்தைகளைக் கேட்டதும் ஜோயியின் மனதில் திரு. ராட்கேவின் முகம் தோன்றியது.
“எல்லோரிடமும் அன்பு செலுத்த வேண்டும் என்றால், திரு. ராட்கேவிடமும் அன்பு செலுத்த வேண்டுமா? அவர் என்னைப் பயமுறுத்தினார். என்னுடைய பந்தைக்கூடத் தூக்கி எறிந்துவிட்டார். அப்படிப்பட்டவரை எப்படி நேசிப்பது?” என்று அவன் தனக்குள் கேட்டுக்கொண்டான்.
அடுத்ததாக, ஒரு நல்ல செயலைச் செய்யும்போது அதற்குப் பதிலாக எதையும் எதிர்பார்க்க வேண்டாம் என்றும், பிறருக்குத் தெரியாமல் செய்யப்படும் நற்செயல்களும் மதிப்புடையவை என்றும் போதிக்கப்பட்டது.
அந்த வார்த்தைகள் ஜோயியின் இதயத்தில் ஆழமாகப் பதிந்தன.
பனியில் தொடங்கிய அன்பின் பயணம்!
குளிர்காலம் வந்தது. அந்தப் பகுதியில் அதிகமாகப் பனிப்பொழிவு ஏற்பட்டது. வீடுகளின் முன்பும் நடைபாதைகளிலும் பனி குவிந்திருந்தது.
ஜோயி தன்னுடைய வீட்டின் முன்பிருந்த பனியை அகற்றுவதற்காக மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு வெளியே வந்தான். கடுமையான குளிரிலும் பல மணி நேரம் உழைத்தான்.
தன்னுடைய வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டிற்குத் திரும்பும்போது, தெருவிலிருந்த மற்ற வீடுகளின் நடைபாதைகள் சுத்தமாக இருப்பதைப் பார்த்தான். ஆனால் திரு. ராட்கேவின் வீட்டின் முன்பு மட்டும் பனி குவிந்திருந்தது.
ஜோயி அங்கேயே நின்றான்.
அவனுக்கு வீட்டிற்குச் சென்று சூடான சாக்லேட் குடிக்க வேண்டும். தொலைக்காட்சியில் தனக்குப் பிடித்த கால்பந்து போட்டியையும் பார்க்க வேண்டும்.
ஆனால் அவனுடைய மனதில் ஒரு கேள்வி எழுந்தது:
“நான் மற்றவர்களுக்கு உதவ வேண்டும் என்றால், இந்த மனிதருக்கு ஏன் உதவக்கூடாது?”
உடனே மண்வெட்டியை எடுத்துக்கொண்டு திரு. ராட்கேவின் வீட்டை நோக்கிச் சென்றான்.
முதலில் நடைபாதையில் இருந்த பனியை அகற்றினான். பிறகு வீட்டின் வாசலுக்குச் செல்லும் பாதையையும் படிக்கட்டுகளையும் சுத்தம் செய்தான். அங்கிருந்த அஞ்சல் பெட்டியின் மீதிருந்த பனியைக்கூடத் தன் கையால் துடைத்தான்.
அந்த நேரத்தில் திரு. ராட்கே வீட்டிற்குள் இருந்தார். ஜோயி செய்த உதவியை அவர் கவனித்தாரா என்பது சிறுவனுக்குத் தெரியாது.
எந்தப் பாராட்டையும் எதிர்பார்க்காமல், எந்தப் பிரதிபலனையும் கேட்காமல், ஜோயி தன் வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.
அவன் செய்தது ஒரு சிறிய வேலைதான். ஆனால் அந்தச் செயலுக்குப் பின்னால் இருந்தது பெரிய மனமாற்றம்!
அன்பு எதிர்பார்ப்பதில்லை!
வீட்டிற்குத் திரும்பிய ஜோயி தன் தாயிடம், “அம்மா, இன்று நான் ஒரு நல்ல காரியம் செய்தேன் என்று நினைக்கிறேன்” என்றான்.
அவனுடைய தந்தையும் அவன் செய்த செயலைப் பார்த்திருந்தார். அவர் மகனைப் பாராட்டினார்.
“நீ செய்தது நல்ல காரியம், மகனே. அதுவும் யாரும் பார்க்க வேண்டும் என்று எதிர்பார்க்காமல் செய்திருக்கிறாய்” என்றார்.
ஜோயி மகிழ்ச்சியடைந்தான். ஆனால் அவனுடைய நண்பர்களுக்கு இந்தச் செய்தி தெரியவந்தபோது, அவர்கள் அவனை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தனர்.
“நீயா திரு. ராட்கேவின் வீட்டில் பனியை அகற்றினாய்?” என்று கேட்டார்கள்.
ஜோயி சிரித்துக்கொண்டே, “அது வேறு யாரோ செய்திருப்பார்கள்!” என்று பதிலளித்தான்.
அவன் செய்த நற்செயலைத் தன்னைப் பற்றிய பெருமையாக மாற்றிக்கொள்ள விரும்பவில்லை.
அன்பு என்பது மற்றவர்களை மாற்றுவதற்காக நாம் செய்யும் வியாபாரம் அல்ல. அது நாம் செய்ய வேண்டிய நன்மை என்பதைக் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அவன் புரிந்துகொண்டான்.
கிறிஸ்துமஸ் அன்று கிடைத்த ஆச்சரியம்!
காலம் கடந்தது. கிறிஸ்துமஸ் வந்தது.
தேவாலயத்தில் நடைபெற்ற நள்ளிரவுத் திருப்பலியில் ஜோயி கலந்துகொண்டான். வழக்கமாக தேவாலயத்தில் சலிப்படைந்து அமர்ந்திருக்கும் அவனுக்கு அன்று ஒரு புதிய மகிழ்ச்சி இருந்தது.
இயேசுவின் பிறப்பை நினைவுகூர்ந்தபோது, அன்பு, சமாதானம், மன்னிப்பு ஆகியவற்றின் உண்மையான அர்த்தத்தை அவன் சிந்தித்தான்.
தேவாலயத்திலிருந்து குடும்பத்துடன் வீடு திரும்பியபோது, வீட்டின் வாசலில் சிறிய பொட்டலம் ஒன்று கிடந்தது.
பழைய செய்தித்தாளில் எளிமையாகச் சுற்றப்பட்டிருந்த அந்தப் பொட்டலத்தை ஜோயி ஆர்வத்துடன் பிரித்துப் பார்த்தான்.
அதற்குள் ஒரு புதிய பந்து இருந்தது!
அதைப் பார்த்ததும் அவனுடைய கண்களில் கண்ணீர் துளிர்த்தது. அது அவன் முன்பு இழந்த பந்தைப் போன்ற ஒரு பந்து.
அதை யார் கொடுத்தார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனால் அந்தப் பரிசு அவனுடைய இதயத்தைத் தொட்டது.
ஒருகாலத்தில் தன்னைப் பயமுறுத்திய திரு. ராட்கேவின் தோட்டத்தில் பந்தை இழந்திருந்தான். இப்போது கிறிஸ்துமஸ் நாளில், அவனுடைய வீட்டின் வாசலில் ஒரு புதிய பந்து கிடைத்திருந்தது.
ஒரு சிறிய நற்செயல் ஒருவருடைய இதயத்தில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தியிருக்கக்கூடும் என்ற நம்பிக்கையுடன் ஜோயி அந்தப் பரிசைப் பார்த்தான்.
அந்தக் கிறிஸ்துமஸ் அவனுக்கு ஒரு புதிய பாடத்தைக் கற்றுக்கொடுத்தது: அன்பு என்பது வார்த்தைகளில் மட்டும் இருக்க வேண்டியதில்லை; அது நம்முடைய செயல்களிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
இந்தக் கதையிலிருந்து நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டிய பாடங்கள்
1. மற்றவர்களை உடனே நியாயந்தீர்க்காதீர்கள்.
ஒருவருடைய கோபத்திற்குப் பின்னால் ஆழமான காயங்களும் துயரங்களும் இருக்கலாம். அவர்களுடைய வாழ்க்கையை முழுமையாக அறியாமல் அவர்களைப் பற்றி முடிவெடுக்க வேண்டாம்.
2. அன்பு செலுத்தத் தகுதியானவர்கள் என்று நாம் நினைப்பவர்களிடம் மட்டுமல்ல, கடினமான மனிதர்களிடமும் அன்பு செலுத்த வேண்டும்.
இயேசு நமக்குக் கற்றுக்கொடுத்த அன்பு, நம்மை நேசிப்பவர்களிடம் மட்டும் காட்டப்பட வேண்டியதல்ல.
3. நற்செயல் செய்யும்போது பிரதிபலனை எதிர்பார்க்காதீர்கள்.
மற்றவர்கள் பாராட்ட வேண்டும் என்பதற்காக அல்ல; அது சரியான செயல் என்பதற்காக நன்மை செய்யுங்கள்.
4. சிறிய செயல்களையும் குறைத்து மதிப்பிடாதீர்கள்.
ஒருவருடைய வீட்டின் முன் பனியை அகற்றுவது ஒரு சாதாரண வேலையாகத் தோன்றலாம். ஆனால் தனிமையில் வாழும் ஒருவருக்கு அது அக்கறையின் அடையாளமாக இருக்கலாம்.
5. நம்முடைய செயல்கள் இயேசுவின் அன்பை வெளிப்படுத்தட்டும்.
நாம் பேசும் வார்த்தைகளைக் காட்டிலும் நாம் செய்யும் செயல்கள் பிறருடைய இதயத்தில் ஆழமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தக்கூடும்.
முடிவுரை
ஜோயி செய்தது மிகப்பெரிய அற்புதமல்ல. அவன் யாருக்கும் பிரசங்கம் செய்யவில்லை. திரு. ராட்கேவை மாற்ற வேண்டும் என்று அவரிடம் வாதாடவும் இல்லை.
அவன் செய்ததெல்லாம் ஒரு சிறிய நற்செயல் மட்டுமே.
ஆனால் அந்தச் செயலில் அன்பு இருந்தது. இரக்கம் இருந்தது. இயேசுவின் போதனைக்குக் கீழ்ப்படிய வேண்டும் என்ற விருப்பம் இருந்தது.
நம்மைச் சுற்றிலும் தனிமையில் வாழ்பவர்கள் இருக்கலாம். கோபமாகப் பேசுபவர்கள் இருக்கலாம். மற்றவர்களால் புறக்கணிக்கப்பட்டவர்கள் இருக்கலாம். அவர்களுக்குத் தேவையானது சில நேரங்களில் ஒரு நல்ல வார்த்தையாகவோ, சிறிய உதவியாகவோ, அக்கறையுடன் செய்யப்படும் ஒரு செயலாகவோ இருக்கலாம்.
இன்று உங்களால் யாருக்கு ஒரு சிறிய நன்மை செய்ய முடியும்?
அதைச் செய்வதற்கான வாய்ப்பைத் தவறவிடாதீர்கள். நீங்கள் செய்யும் அந்தச் சிறிய நற்செயல் இன்னொருவருடைய வாழ்க்கையில் பெரிய மாற்றத்திற்கான தொடக்கமாக இருக்கலாம்.
“நன்மைசெய்கிறதில் சோர்ந்துபோகாமல் இருப்போமாக.”
— கலாத்தியர் 6:9
