ஒரு நாட்டை ஆட்சி செய்து வந்த பேரரசருக்குப் பிள்ளைகள் இல்லை. எனவே, தனக்குப் பிறகு இந்தப் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தை ஆட்சி செய்வதற்குத் தகுதியான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க அவர் முடிவு செய்தார். இதற்காக, நாட்டிலுள்ள சிறுவர்களில் தகுதியான ஒருவரைத் தேர்ந்தெடுக்க விரும்பினார்.
ஒரு குறிப்பிட்ட நாளில் காலையில் அரண்மனைக்கு வரும்படி விருப்பமுள்ள சிறுவர்களுக்கு அறிவிப்பு வெளியிட்டார். அறிவிப்பின்படி சிறுவர்கள் அனைவரும் அரண்மனைக்கு வந்தனர்.
பேரரசர் அவர்களிடம், “உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் நான் ஒரு விதையைக் கொடுக்கப்போகிறேன். அதை வீட்டிற்குக் கொண்டு சென்று, ஒரு தொட்டியில் நட்டு, மிகுந்த கவனத்துடன் வளர்க்க வேண்டும். சரியாக ஓராண்டு கழித்து, இதே நாளில் நீங்கள் வளர்த்த செடியுடன் அரண்மனைக்கு வர வேண்டும். உங்கள் செடிகளை நான் பரிசோதிப்பேன். யார் சிறந்த செடியை வளர்த்திருக்கிறாரோ, அவரையே இந்தப் பெரிய சாம்ராஜ்யத்தின் வாரிசாகத் தேர்ந்தெடுத்து, எனது மகனாகத் தத்தெடுத்துக்கொள்வேன்” என்று கூறினார்.
ஒவ்வொரு சிறுவனுக்கும் ஒரு விதை வழங்கப்பட்டது.
விதை முளைக்கவில்லை!
சிறுவர்கள் அனைவரும் தங்களுக்குக் கொடுக்கப்பட்ட விதைகளை வீட்டிற்குக் கொண்டுசென்று, தொட்டிகளில் நட்டனர். அவற்றை மிகுந்த கவனத்துடன் பராமரிக்கத் தொடங்கினர்.
அவர்களில் ஒரு சிறுவன் மட்டும் ஒரு சிக்கலை எதிர்கொண்டான். அவன் விதையைத் தொட்டியில் நட்டு, தினமும் தண்ணீர் ஊற்றி, மிகுந்த அக்கறையுடன் பராமரித்தான். ஆனாலும், அந்த விதை முளைக்கவே இல்லை.
நாட்கள் கடந்தன. மற்ற சிறுவர்களின் தொட்டிகளில் விதைகள் முளைத்துச் செடிகளாக வளர்ந்தன. சில செடிகள் அழகாகவும் ஆரோக்கியமாகவும் வளர்ந்தன. இன்னும் சில செடிகளில் மொட்டுகளும் மலர்களும் தோன்றின.
ஆனால் அந்த ஏழைச் சிறுவனின் தொட்டியில் மட்டும் எந்த மாற்றமும் ஏற்படவில்லை.
அவன் தொடர்ந்து தண்ணீர் ஊற்றி, தொட்டியைப் பராமரித்தான். இருப்பினும், விதை முளைக்கவில்லை. என்னதான் முயற்சி செய்தாலும் எந்தப் பயனும் கிடைக்கவில்லை.
அரண்மனையில் நடந்த பரிசோதனை
ஓராண்டு முடிந்தது.
பேரரசர் அறிவித்த நாளில், சிறுவர்கள் அனைவரும் தாங்கள் வளர்த்த செடிகளை எடுத்துக்கொண்டு அரண்மனைக்கு வந்தனர். அழகான செடிகளைக் காட்டுவதில் அவர்கள் பெருமிதம் கொண்டனர்.
ஆனால் அந்த ஏழைச் சிறுவன் மட்டும் செடியில்லாத வெறும் தொட்டியுடன் வந்திருந்தான். மற்ற சிறுவர்கள் தங்களுடைய செடிகளைப் பெருமையாகக் காட்டிக்கொண்டிருந்தபோது, அவன் வெட்கத்துடன் ஒரு மூலையில் அமர்ந்திருந்தான்.
பேரரசர் ஒவ்வொரு சிறுவனின் தொட்டியையும் கவனமாகப் பார்த்தார். அழகாக வளர்ந்திருந்த செடிகளைப் பார்த்தார். பின்னர், செடி வளர்க்க முடியாமல் வெறும் தொட்டியுடன் அமர்ந்திருந்த சிறுவனைத் தம்மிடம் வரும்படி அழைத்தார்.
இதைக் கண்ட மற்ற சிறுவர்கள் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தனர். அவன் செடியை வளர்க்கத் தெரியாதவன் என்று கேலி செய்தனர்.
ஆனால் பேரரசர் அமைதியாக எழுந்து நின்று, அங்கிருந்த அனைவரிடமும் பேசத் தொடங்கினார்.
உண்மையான வெற்றியாளர் யார்?
“சிறுவர்களே! நான் உங்கள் ஒவ்வொருவருக்கும் கொடுத்த விதையை, அதன் முளைக்கும் தன்மை அழிந்துபோகும் அளவுக்கு நீண்ட நேரம் தண்ணீரில் கொதிக்க வைத்திருந்தேன். எனவே, அந்த விதைகள் முளைக்கவே முடியாது.
ஆனால், உங்களில் இந்த ஒரு சிறுவனைத் தவிர மற்ற அனைவரும் வேறு விதைகளைப் பயன்படுத்திச் செடிகளை வளர்த்து, என்னைக் கவர்ந்து, இந்த அரிய பதவியைப் பெறுவதற்காக ஏமாற்றியிருக்கிறீர்கள்.
எனது வாரிசிடம் நேர்மை, உண்மைத்தன்மை, தைரியம் மற்றும் நாணயமான குணம் ஆகியவற்றை எதிர்பார்த்தேன். நீங்கள் அனைவரும் அழகான செடிகளைக் கொண்டுவந்திருந்தாலும், உண்மையைப் பின்பற்றி நடந்த இந்தச் சிறுவன் மட்டுமே இந்தத் தேர்வில் வெற்றி பெற்றிருக்கிறான்.
எனவே, இவனையே எனது வாரிசாக அறிவிக்கிறேன்!” என்று பேரரசர் அறிவித்தார்.
பின்னர், அந்தச் சிறுவனை அன்புடன் அணைத்துக்கொண்டார். மற்ற சிறுவர்கள் தங்களுடைய தவறை உணர்ந்து வெட்கத்துடன் அங்கிருந்து சென்றனர்.
செடியை வளர்க்க முடியாதவன் என்று கேலி செய்யப்பட்ட அந்தச் சிறுவன், உண்மையில் தனது நேர்மையால் பேரரசரின் இதயத்தை வென்றிருந்தான்.
நீதிக்கதை தரும் பாடம்
நேர்மையே சிறந்த கொள்கை.
பெரிய காரியங்களிலும் சிறிய காரியங்களிலும் நாம் உண்மையுள்ளவர்களாகவும் நேர்மையானவர்களாகவும் இருக்க வேண்டும். உண்மையைச் சொல்வதால் நமக்கு இழப்போ, துன்பமோ, வேதனையோ ஏற்படலாம். ஆனாலும், ஒரு உண்மையான கிறிஸ்தவர் பொய் சொல்லக்கூடாது.
பொய் சொல்வதால் பணம், அதிகாரம் அல்லது மகிழ்ச்சி கிடைக்கும் என்றாலும், நாம் பொய்யைத் தேர்ந்தெடுக்கக்கூடாது. தேவன் நம்முடைய செயல்கள் அனைத்தையும் அறிந்திருக்கிறார். மனிதர்களை ஏமாற்றலாம்; ஆனால் தேவனை ஏமாற்ற முடியாது.
வேதாகம வசனம்:
“ஆகையால், பொய்யை களைந்து, அவனவன் பிறனுடனே சத்தியத்தைப் பேசக்கடவன்; ஏனெனில் நாம் ஒருவருக்கொருவர் அவயவங்களாயிருக்கிறோமே.” — எபேசியர் 4:25
இயேசு கூறினார்:
“சத்தியத்தையும் அறிவீர்கள், சத்தியம் உங்களை விடுதலையாக்கும்.” — யோவான் 8:32
மேலும், வேதாகமம் இவ்வாறு நினைவூட்டுகிறது:
“மனுஷனுடைய வழிகள் கர்த்தருடைய கண்களுக்கு முன்பாக இருக்கிறது; அவனுடைய நடைகளையெல்லாம் அவர் சீர்தூக்கிப் பார்க்கிறார்.” — நீதிமொழிகள் 5:21
“கர்த்தருடைய கண்கள் எவ்விடத்திலும் இருக்கிறது; அவைகள் நல்லோரையும் தீயோரையும் நோக்கிப்பார்க்கிறது.” — நீதிமொழிகள் 15:3
நாம் எதை நினைவில் கொள்ள வேண்டும்?
நேர்மையாக வாழ்வதால் உடனடியாக வெற்றி கிடைக்காமல் போகலாம். மற்றவர்கள் நம்மைக் கேலி செய்யலாம்; நாம் தோல்வியடைந்ததாகவும் தோன்றலாம். ஆனால், உண்மையைக் கைவிடாமல் இருப்பதே உண்மையான வெற்றி.
மனிதர்களின் பார்வையில் வெற்றி பெறுவதைவிட, தேவனுடைய பார்வையில் உண்மையுள்ளவர்களாக இருப்பதே மேலானது.
