“ஒருவனும் தேவனுடைய கிருபையை இழந்துபோகாதபடிக்கும், யாதொரு கசப்பான வேர் முளைத்தெழும்பிக் கலக்கமுண்டாக்குகிறதினால் அநேகர் தீட்டுப்படாதபடிக்கும் எச்சரிக்கையாயிருங்கள்.”
— Epistle to the Hebrews 12:15
கசப்பு என்பது ஒரு உணர்ச்சி மட்டுமல்ல; அது இதயத்தில் வேரூன்றினால், ஒருவரை மட்டுமல்ல, ஒரு குடும்பத்தையும், ஒரு சபையையும், ஒரு சமூகத்தையும் பாதிக்கும். ஆனால் கிறிஸ்துவின் சிலுவை அன்பு அந்தக் கசப்பான வேரை வேரோடு பிடுங்கும் வல்லமை உடையது.
அதை விளக்கும் ஒரு வரலாற்றுச் சம்பவத்தைப் பார்ப்போம்.
கொரியாவில் நடந்த கொடுமை
16-ஆம் நூற்றாண்டின் இறுதியில் (1592–1598), ஜப்பானிய படைகள் கொரியாவை ஆக்கிரமித்தன. அந்தக் காலத்தில் பொதுமக்கள் பலர் கொடுமைகளுக்கு ஆளானார்கள். பெண்கள், குழந்தைகள் மற்றும் பொதுமக்கள் மீது கடுமையான வன்முறைகள் நிகழ்ந்ததாக வரலாறு பதிவு செய்கிறது.
கிறிஸ்தவ விசுவாசிகளும் துன்புறுத்தப்பட்டனர். சில இடங்களில் ஆராதனைகள் தடைசெய்யப்பட்டன; சில போதகர்கள் சிறையில் அடைக்கப்பட்டனர்.
ஒரு ஆராதனையின் கடைசி நாள்
ஒரு போதகர், அதிகாரிகளிடம் மீண்டும் மீண்டும் விண்ணப்பித்து, குறைந்தபட்சம் ஒரு ஞாயிற்றுக்கிழமை ஆராதனை நடத்த அனுமதி பெற்றார்.
அந்தச் செய்தி பரவியதும், விசுவாசிகள் அதிகாலையிலேயே குடும்பங்களோடு ஆலயத்திற்கு வந்து, கதவுகளை மூடி ஆராதனை செய்யத் தொடங்கினர்.
கொரிய விசுவாசிகள் தங்கள் இதயமெல்லாம் உருகிப் பாடிக்கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் வெளியில், அவர்களை அழிக்கத் திட்டமிட்டிருந்த படையினர், ஆலயத்தைச் சுற்றி மண்ணெண்ணெய் ஊற்றி தீ வைத்தனர்.
உள்ளிருந்தவர்கள் தப்பிக்க முயன்றபோது, வெளியே ஆயுதம் ஏந்திய வீரர்கள் அவர்களைத் தடுத்தனர்.
அப்போது அந்தப் போதகர், தப்பிக்க முடியாது என்பதை உணர்ந்தார்.
அவர் தன் சபையினருடன் சேர்ந்து, இறுதி நிமிடங்களிலும் ஆண்டவரைத் துதித்துப் பாடினார்.
அவர்களுடைய கடைசி பாடல்களில் ஒன்று ஆங்கிலக் கீர்த்தனையான:
“At the Cross, at the Cross, where I first saw the light…”
என்ற பாடல் என்று கூறப்படுகிறது.
பாடிக்கொண்டே அவர்கள் ஆண்டவருடைய சந்நிதிக்குள் சென்றார்கள்.
அணையாத கசப்பு
இந்தச் சம்பவம் கொரிய மக்களின் இதயத்தில் ஆழமான காயத்தை ஏற்படுத்தியது.
பின்னர் அந்த இடத்தில் ஒரு நினைவுமண்டபம் அமைக்கப்பட்டது.
ஆனால் அந்த நினைவிடம், கிறிஸ்துவின் அன்பை நினைவூட்டுவதற்குப் பதிலாக, பலருக்கு ஜப்பானியர்கள்மீது இருந்த கசப்பையும் வெறுப்பையும் மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டியது.
ஆண்டுகள் கடந்தும் அந்தக் காயம் ஆறவில்லை.
மன்னிப்பை நாடி வந்தவர்கள்
1972-ஆம் ஆண்டு, ஜப்பானிலிருந்து ஒரு கிறிஸ்தவ போதகர் குழு அந்த நினைவிடத்தைப் பார்வையிட்டது.
அவர்கள் தங்கள் முன்னோர்கள் செய்த கொடுமைகளை அறிந்து மிகவும் மனவேதனை அடைந்தனர்.
அந்தச் செயல்களில் தங்களுக்கு எந்தத் தனிப்பட்ட பங்கும் இல்லாவிட்டாலும், தங்கள் நாட்டின் வரலாற்றுக்காக வருந்தினர்.
அவர்கள் ஜப்பானுக்குத் திரும்பிச் சென்று, விசுவாசிகளிடமிருந்து நிதி திரட்டி, கிறிஸ்தவர்கள் எரிக்கப்பட்ட அதே இடத்தில் ஒரு புதிய ஆலயத்தை கட்ட உதவினர்.
கண்ணீரில் பிறந்த சமாதானம்
அந்த ஆலயம் அர்ப்பணிக்கப்பட்ட நாளில், அனைவரும் சேர்ந்து ஆராதனை செய்தனர்.
ஆராதனையின் இறுதியில், தியாகிகளின் நினைவாக அவர்கள் பாடிய அதே கீர்த்தனைகள் மீண்டும் பாடப்பட்டன.
“At the Cross” என்ற பாடல் ஒலிக்கும்போது, ஜப்பானிய போதகர்களின் கண்களில் கண்ணீர் பெருகியது.
அவர்கள் கொரிய விசுவாசிகளின் கைகளைப் பிடித்து,
“எங்களை மன்னியுங்கள்.”
என்று கதறினர்.
முதலில் கொரியர்களின் இதயம் அமைதியாக இருந்தது.
ஆனால் கிறிஸ்துவின் சிலுவை அன்பை நினைவூட்டிய அந்த ஆராதனையின் நடுவில், பரிசுத்த ஆவியானவர் அவர்களுடைய இதயங்களில் கிரியை செய்தார்.
ஒரு கொரிய விசுவாசி மெதுவாக ஒரு ஜப்பானிய சகோதரனின் கையைப் பிடித்தார்.
அதைத் தொடர்ந்து, மற்றவர்களும் ஒருவரையொருவர் அணைத்துக்கொண்டு அழுதனர்.
பல ஆண்டுகளாக இருந்த வெறுப்பு, மன்னிப்பின் கண்ணீரில் கரைந்து போனது.
அந்த இடத்தில் மனித வெறுப்பு தோற்றது; கிறிஸ்துவின் அன்பு வென்றது.
நமக்கான பாடம்
நம்முடைய வாழ்க்கையிலும் யார்மீது கசப்பு, விரோதம், மன்னிக்காத மனநிலை இருக்கிறதா?
கிறிஸ்து சிலுவையில் அறையப்பட்டபோதும்,
“பிதாவே, இவர்களுக்கு மன்னியும்; தாங்கள் செய்வது இன்னதென்று அறியாதிருக்கிறார்களே.”
— Gospel of Luke 23:34
என்று ஜெபித்தார்.
அவரைப் பின்பற்றுகிற நாம், மன்னிப்பில் நடக்க அழைக்கப்பட்டிருக்கிறோம்.
மன்னிப்பது நடந்த தவறை நியாயப்படுத்துவது அல்ல; அந்தக் கசப்பின் அடிமைத்தனத்திலிருந்து நம்மை விடுவிப்பதாகும்.
முடிவுரை
கசப்பான வேர் வளரத் தொடங்கினால், அது நமது சமாதானத்தையும், ஜெப வாழ்க்கையையும், உறவுகளையும், ஆவிக்குரிய வளர்ச்சியையும் பாதிக்கும்.
ஆனால் கிறிஸ்துவின் சிலுவையை நோக்கிப் பார்க்கும்போது, மன்னிக்க முடியாதவர்களையும் மன்னிக்க கிருபை கிடைக்கிறது.
எனவே, நம் இதயத்தில் எந்தக் கசப்பான வேரும் முளைக்க இடம் கொடுக்காமல், தேவனுடைய கிருபையில் நிலைத்திருந்து, ஒருவரையொருவர் மன்னித்து வாழ்வோம்.
அப்போது சாத்தான் வெட்கப்படுவான்; கிறிஸ்துவின் அன்பே வெற்றி பெறும்.
“ஒருவருக்கொருவர் இரக்கமுள்ளவர்களாயும், மனஉருக்கமுள்ளவர்களாயும் இருந்து, தேவன் கிறிஸ்துவுக்குள் உங்களுக்கு மன்னித்ததுபோல, நீங்களும் ஒருவருக்கொருவர் மன்னியுங்கள்.”
— Epistle to the Ephesians 4:32
