ஒரு காலத்தில், பெத்லகேம் என்ற சிறிய ஊரில், யாராலும் பெரிதாகக் கவனிக்கப்படாத ஒரு சிறுவன் இருந்தான். அவன் பெயர் தாவீது. அவன் அரண்மனையில் இல்லை. அவனிடம் பெரிய படை இல்லை. அவனுடைய கையில் இருந்தது ஒரு மேய்ப்பனின் கோலும், கவணும் மட்டுமே. ஆனால், தேவனுடைய பார்வையில் அந்தச் சிறுவனுக்காக ஒரு மிகப்பெரிய திட்டம் இருந்தது.
மேய்ப்பனாக இருந்த தாவீது
தாவீது தன் தந்தையான ஈசாயின் ஆடுகளை மேய்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவனுடைய மற்ற சகோதரர்கள் போருக்குச் சென்றபோது, தாவீது மட்டும் ஆடுகளோடு வயலில் இருந்தான். ஆனால், அந்தத் தனிமையான நாட்கள் வீணாகவில்லை.
ஆடுகளைப் பாதுகாக்கும்போது சிங்கமும் கரடியும் வந்தால், அவற்றை எதிர்த்து நின்றான். அந்த அனுபவங்களின் மூலமாக தாவீது ஒரு முக்கியமான விஷயத்தைக் கற்றுக்கொண்டான்:
“என்னுடன் தேவன் இருக்கிறார் என்றால், நான் பயப்பட வேண்டியதில்லை.”
அவனுக்குத் தெரியாது… ஒருநாள் அவன் எதிர்கொள்ளப்போகும் எதிரி, சிங்கத்தையும் கரடியையும் விட பல மடங்கு பயங்கரமானவன் என்று.
எண்ணெயால் அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட நாள்
ஒருநாள் தேவன் சாமுவேல் தீர்க்கதரிசியிடம், “ஈசாயின் மகன்களில் ஒருவனை நான் ராஜாவாகத் தேர்ந்தெடுத்திருக்கிறேன்” என்று கூறினார்.
சாமுவேல் ஈசாயின் மூத்த மகன்களைப் பார்த்தார். ஒவ்வொருவரும் வலிமையானவர்களாக இருந்தனர். ஆனால் தேவன் அவர்களைத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை. அப்போது தேவன் கூறிய வார்த்தைகள் மிகவும் முக்கியமானவை:
“மனுஷன் முகத்தைப் பார்க்கிறான்; கர்த்தரோ இருதயத்தைப் பார்க்கிறார்.”
கடைசியில், வயலில் ஆடுகளை மேய்த்துக்கொண்டிருந்த அந்தச் சிறுவன் அழைக்கப்பட்டான். அவன் வந்தவுடன் தேவன், “இவன்தான்” என்று கூறினார். சாமுவேல் அவன் தலையில் எண்ணெய் ஊற்றி அபிஷேகம் செய்தார்.
அந்த நாளிலிருந்து தாவீதின் வாழ்க்கை மாறத் தொடங்கியது. ஆனால், ஒரு விசித்திரமான விஷயம் நடந்தது. அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட உடனேயே அவன் ராஜாவாகவில்லை. மீண்டும் ஆடுகளை மேய்க்கச் சென்றான்.
தேவன் முதலில் அவனை ராஜாவாக அறிவிக்கவில்லை; ராஜாவாக உருவாக்கினார்.
கோலியாத்தை எதிர்கொண்ட நாள்
ஒருநாள் தாவீது தன் சகோதரர்களுக்காக உணவு கொண்டு போர்க்களத்திற்குச் சென்றான். அங்கே அவன் பார்த்த காட்சி அவனை அதிர்ச்சியடையச் செய்தது. பெலிஸ்தியர்களின் மிகப்பெரிய வீரனான கோலியாத், இஸ்ரவேல் வீரர்களை சவால் செய்துகொண்டிருந்தான்.
அவனுடைய உடல் மிகப்பெரியது. கவசமும் ஆயுதங்களும் பிரமாண்டமாக இருந்தன. அவன், “என்னை எதிர்த்து போரிட ஒருவன் வரட்டும்!” என்று சவால் விடுத்தான். இஸ்ரவேலின் வீரர்கள் அனைவரும் பயந்து பின்னால் சென்றனர்.
ஆனால் தாவீது அந்தக் காட்சியைப் பார்த்து, “உயிருள்ள தேவனுடைய சேனையை இவன் எப்படி அவமதிக்கிறான்?” என்று கேட்டான்.
தாவீதுக்கு ராஜாவின் கவசம் கொடுக்கப்பட்டது. ஆனால், அவனால் அதில் போராட முடியவில்லை. எனவே, அவன் எடுத்தது ஐந்து மென்மையான கற்களையும் ஒரு கவணையும் மட்டுமே.
கோலியாத் தாவீதைப் பார்த்து சிரித்தான். ஆனால் தாவீது அவனைப் பார்த்து:
“நீ பட்டயத்தோடும் ஈட்டியோடும் என்னிடத்தில் வருகிறாய்; நானோ சேனைகளின் கர்த்தருடைய நாமத்தில் உன்னிடத்தில் வருகிறேன்.”
என்று கூறினான்.
அதன்பிறகு, கவணிலிருந்து பறந்த ஒரே ஒரு கல் கோலியாத்தைத் தாக்கியது. கோலியாத் தரையில் விழுந்தான். அந்த நாளில் இஸ்ரவேல் மக்கள் ஒரு முக்கியமான உண்மையைப் புரிந்துகொண்டார்கள்:
வெற்றி ஆயுதத்தின் அளவில் இல்லை; நம்பிக்கையின் அளவில் இருக்கிறது.
ஆனால் வெற்றி வந்த பிறகு பிரச்சனை தொடங்கியது!
தாவீது வெற்றி பெற்றான். மக்கள் அவனைப் புகழத் தொடங்கினர். ஆனால் அது சவுல் ராஜாவுக்கு பிடிக்கவில்லை. சவுலின் மனதில் பொறாமை உருவானது.
ஒருகாலத்தில் சவுல் நேசித்த தாவீது, இப்போது சவுலின் எதிரியாக மாறினான். தாவீது ராஜாவாகும் முன்பே, ஒரு ராஜாவால் துரத்தப்பட்டான்.
அவன் குகைகளில் ஒளிந்தான். பாலைவனங்களில் அலைந்தான். தன் உயிரைக் காப்பாற்ற ஓடினான். ஆனால், ஒரு கட்டத்தில் தாவீதுக்கு சவுலை கொன்றுவிடும் வாய்ப்பு கிடைத்தது.
அவன் விரும்பியிருந்தால், அந்த நாளிலேயே ராஜாவாகும் பாதையைத் திறந்திருக்க முடியும். ஆனால் தாவீது பழிவாங்கவில்லை. அவன் கூறியது:
“கர்த்தர் அபிஷேகம் செய்தவருக்கு விரோதமாக என் கையை நீட்டமாட்டேன்.”
தாவீது தனது சொந்த பலத்தால் ராஜ்யத்தைப் பிடிக்க முயற்சிக்கவில்லை. தேவன் கொடுக்கும் நேரத்திற்காக காத்திருந்தான்.
இறுதியில்… தாவீது ராஜாவானான்
பல வருடங்களுக்குப் பிறகு, ஆடுகளை மேய்த்த அந்தச் சிறுவன், பெத்லகேமின் சாதாரண மேய்ப்பன், குகைகளில் ஓடியவன் — இஸ்ரவேலின் ராஜாவானான்.
ஆனால் தாவீதின் வாழ்க்கை அங்கே முடிவடையவில்லை. அவன் மிகப்பெரிய வெற்றிகளையும் பெற்றான்; அதே நேரத்தில் மிகப்பெரிய தவறுகளையும் செய்தான்.
தாவீது ஒரு பரிபூரண மனிதன் அல்ல. அவன் பாவம் செய்தான். ஆனால் அவனுடைய மிகப்பெரிய சிறப்பு என்ன தெரியுமா?
அவன் தவறு செய்தபோது தேவனிடமிருந்து ஓடவில்லை; தேவனிடம் திரும்பி வந்தான்.
அதனால்தான் வேதாகமம் தாவீதைப் பற்றி “தேவனுடைய இருதயத்திற்கு ஏற்ற மனிதன்” என்று குறிப்பிடுகிறது.
தாவீதின் வாழ்க்கை நமக்கு சொல்லும் மிகப்பெரிய பாடம்
தாவீதின் வாழ்க்கை நமக்கு ஒரு முக்கியமான உண்மையைத் தெளிவாகச் சொல்கிறது: நீங்கள் இன்று எங்கே இருக்கிறீர்கள் என்பதல்ல முக்கியம்; தேவன் உங்களை எங்கே கொண்டு செல்லப் போகிறார் என்பதுதான் முக்கியம்.
இன்று நீங்கள் யாராலும் கவனிக்கப்படாத ஒரு இடத்தில் இருக்கலாம். தாவீது ஆடுகளோடு தனியாக இருந்தது போல, உங்கள் வாழ்க்கையிலும் ஒரு தனிமையான காலம் இருக்கலாம்.
இன்று நீங்கள் காத்திருக்க வேண்டிய சூழ்நிலையில் இருக்கலாம். தாவீது ராஜாவாக அபிஷேகம் செய்யப்பட்ட பிறகும் பல வருடங்கள் காத்திருந்தது போல, உங்கள் வாழ்க்கையிலும் தேவனுடைய நேரத்திற்காக காத்திருக்க வேண்டிய காலம் இருக்கலாம்.
இன்று உங்களை எதிர்ப்பவர்கள் இருக்கலாம். தாவீதை சவுல் துரத்தியது போல, உங்கள் பாதையிலும் தடைகளும் எதிர்ப்புகளும் இருக்கலாம்.
ஆனால் ஒன்றை நினைவில் வைத்துக்கொள்ளுங்கள்:
தேவன் தேர்ந்தெடுத்த மனிதனை, சூழ்நிலைகள் தடுக்க முடியாது.
தாவீது ஒரு சிறுவனாக ஆரம்பித்தான். ஆனால் தேவனுடைய கையில் இருந்த அந்தச் சிறுவன், ஒரு மேய்ப்பனிலிருந்து போர்வீரனாகவும், போர்வீரனிலிருந்து ராஜாவாகவும், ராஜாவிலிருந்து தலைமுறைகளுக்கு சாட்சியாகவும் மாறினான்.
ஐந்து கற்களுடன் கோலியாத்தை எதிர்கொண்ட தாவீதின் கதை, உண்மையில் ஒரு கல்லின் கதை அல்ல; தேவனை நம்பிய ஒரு இருதயத்தின் கதை.
