ஒரு சிறிய கிராமத்தில், வாழ்க்கையின் பல சிரமங்களை யும் சுமந்து வாழ்ந்து வந்த ஒரு ஏழை விதவைத் தாய் இருந்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கையில் இருந்த ஒரே பொக்கிஷம் அவளுடைய மகன் தான். கணவனை இழந்த பின், வாழ்க்கை அவளுக்கு எளிதாக அமையவில்லை. இருப்பினும், “என் மகன் உயர வேண்டும்” என்ற ஒரு எண்ணமே அவளுடைய உள்ளத்தை நிரப்பி இருந்தது. தன்னுடைய தேவைகளைப் பற்றி சிந்திக்காமல், அவள் தன் மகனின் எதிர்காலத்தை மட்டுமே முன்னிலைப்படுத்தி வாழ்ந்தாள். அவனுக்காக உணவைத் தியாகம் செய்தாள்; அவனுக்காக உடலை சோர்வடையச் செய்தாள்; அவனுக்காக வாழ்க்கை யை முழுவதும் அர்ப்பணித்தாள்.
அந்த மகன் வளர்ந்தபோது, அவன் சுற்றியிருந்த உலகம் அவனின் மனதில் மாற்றத்தை ஏற்படுத்தத் தொடங் கியது. பள்ளியில் அவன் பார்த்த மற்ற குழந்தைகள் நல்ல உடைகள் அணிந்திருந்தனர்; சத்தான உணவுகளை உண்ட னர்; வசதியான வாழ்க்கையை வாழ்ந்தனர். இதையெல்லாம் பார்த்த அந்த மகனின் மனதில் ஒரு ஏக்கம் எழுந்தது. “என்னிடம் ஏன் இவை இல்லை?” என்ற கேள்வி அவனை வாட்டியது. அவன் மெதுவாக தன் தாயின் தியாகத்தை புரியாமல், அவளின் குறைகளை மட்டும் காணத் தொடங்கி னான். அவனுடைய மனதில் நன்றியுணர்வு குறைந்து, குறை கூறும் எண்ணம் அதிகரித்தது.
ஒருநாள் அவன் தன் தாயிடம் தன் வருத்தங்களை வெளிப்படுத்தினான். அவன் எதிர்பார்த்தது விளக்கம் அல்லது ஆறுதல். ஆனால் அந்தத் தாய் அமைதியாக ஒரு வார்த்தை மட்டுமே சொன்னாள்: “கர்த்தருடைய கிருபை எல்லாவற்றை யும் பார்த்துக்கொள்ளும்.” அந்த வார்த்தை எளிமையானதாக இருந்தாலும், அதன் ஆழம் அந்தப் பையனுக்கு புரியவில்லை. அவன் அதை சாதாரணமாக எடுத்துக்கொண்டான். ஆனால் அந்த வார்த்தையின் பின்னால் இருந்த உண்மை அவனுக்குத் தெரியாதது.
அந்தத் தாய், தன் மகனைப் படிக்க வைக்க தன்னு டைய உடல்நலத்தையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அவள் போதுமான உணவின்றி வாழ்ந்தாள். பல நாட்களில் தானே சாப்பிடாமல், மகனுக்காக உணவை வைத்தாள். அவளுடைய உடல் பலவீனமடைந்தாலும், அவள் மனம் பலமாக இருந் தது. சில சமயங்களில் அவள் தன் இரத்தத்தைக் கூட கொடுத்து, அதன் மூலம் கிடைத்த பணத்தை மகனின் கல்விக்காக செலவழித்தாள். அவளுடைய வாழ்க்கை முழுவதும் ஒரு மௌன தியாகமாக மாறியது.
காலம் நகர்ந்தது. அந்த மகன் தனது கல்வியை முடித்து, ஒரு நல்ல வேலையைப் பெற்றான். வாழ்க்கையில் முன்னேறினான். சமூகத்தில் மதிப்பும் நிலையும் பெற்றான். ஆனால் அவன் வெற்றியின் பின்னால் இருந்த தாயின் தியாகத்தை அவன் இன்னும் முழுமையாக உணரவில்லை. அவன் வாழ்க்கை உயர்ந்தபோதிலும், அவன் உள்ளம் அந்த உண்மையை புரிந்துகொள்ளாமல் இருந்தது.
ஒருநாள், அவன் வேலைக்காக வெளியூருக்கு செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. தன் தாயை அண்டை வீட்டாரி டம் ஒப்படைத்து, அவன் பயணமானான். சில நாட்கள் கழித்து திரும்பி வந்தபோது, அவன் கண்முன் இருந்த காட்சி அவனை உலுக்கியது. அவன் தாய் படுக்கையிலேயே இருந்தாள்; உடல் மிகவும் பலவீனமாகி இருந்தது. அவளுடைய நிலை மிக மோசமாக இருந்தது. அந்தநேரத்தில், அக்கம் பக்கத்தினர் அவனிடம் ஒரு உண்மையை வெளிப்படுத்தினர். “உன்னைப் படிக்க வைக்க, உன் தாய் எவ்வளவு தியாகம் செய்தார் தெரியுமா? அவள் தன்னுடைய இரத்தத்தைக் கொடுத்து, உன் கல்விக்கு செலவழித்தார்” என்று கூறினார்கள். ஐயோ, அந்த வார்த்தைகள் அவன் இதயத்தை கிழித்தன. இதுவரை அவன் புரிந்து கொள்ளாத உண்மை, அந்த நொடியில் அவனுக்கு தெளிவாகியது.
அவன் தன் தாயின் அருகில் மண்டியிட்டு கதறி அழுதான். அவன் மனம் உடைந்தது. அவன் நினைத்தான்: “நான் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்தேன்! இவ்வளவு அன்பை நான் கவனிக்கவில்லை.” அந்த நேரத்தில் தான், அவன் தாய் கூறிய “கர்த்தருடைய கிருபை” என்ற வார்த்தை யின் உண்மையான அர்த்தம் அவனுக்கு புரிந்தது. அது ஒரு வார்த்தை அல்ல; அது அவளுடைய வாழ்க்கையே.
அவன் உடனே ஒரு முடிவை எடுத்தான். “இந்தத் தாயை நான் இழக்கக் கூடாது” என்று உறுதி செய்தான். அவளை உடனடியாக நல்ல மருத்துவ சிகிச்சைக்கு கொண்டு சென்றான். அவளுக்கு தேவையான அனைத்தையும் செய்து கொடுத்தான். அவன் அன்பும் பராமரிப்பும், அவளுடைய உடல்நிலையை மெதுவாக மாற்றியது. சில நாட்களில் அவள் குணமடையத் தொடங்கினாள். அந்த மகனின் மனம் நன்றியாலும் அன்பாலும் நிரம்பியது.
இறைமக்களே, இந்தக்கதை ஒரு தாய் மற்றும் மகன் பற்றியது மட்டுமல்ல; அது கிருபையின் அர்த்தத்தை விளக்கும் ஒரு உயிருள்ள எடுத்துக்காட்டு. ஒரு தாய் தன் மகனுக்காக தன் இரத்தத்தை கொடுத்தாள். ஆனால் அதைவிட அதிக மான தியாகத்தை, இயேசு கிறிஸ்து நமக்காக செய்துள்ளார். அவர் தமது விலைமதிப்பற்ற இரத்தத்தை நமக்காக சிந்தினார். நாம் அறியாமலிருந்தபோதும், அவர் நம்மை நேசித்தார். நாம் தகுதியற்றவர்களாக இருந்தபோதும், அவர் நமக்கு கிருபையை அளித்தார்.
“என் கிருபை உனக்குப் போதும்” என்ற இறைவனின் வார்த்தை, நம் வாழ்க்கையின் மிகப்பெரிய நம்பிக்கையாகும். நம்முடைய குறைகளும் பலவீனங்களும் இருந்தாலும், தேவனுடைய கிருபை போதுமானது. அந்த கிருபையை உணர்ந்தால், நம் வாழ்க்கை மாறும்; நம் பார்வை மாறும்; நம் இதயம் நன்றியால் நிரம்பும். ஆகையால், நாம் பெற்றிருக் கும் அன்பையும் கிருபையையும் அலட்சியம் செய்யாமல், அதை உணர்ந்து வாழ கற்றுக்கொள்ள வேண்டும். தாயின் அன்பு அளவற்றது; ஆனால் தேவனுடைய கிருபை அதைவிட அளவற்றது. அந்த கிருபையை ஏற்றுக்கொண்டு வாழ்வோம்; நன்றியுள்ள இதயத்துடன் முன்னேறுவோம்.
– போதகர். பெ. பெவிஸ்டன்
