ஒரு அமைதியான கிராமத்தில் வாழ்ந்த ஒரு குடியானவன், தனது வாழ்க்கையில் ஒரு பெரிய ஏக்கத்துடன் இருந்தான். அவனுக்கு குழந்தை இல்லை. அந்த குறைபாடு அவனுடைய உள்ளத்தில் எப்போதும் ஒரு வெறுமையை ஏற்படுத்திக் கொண்டே இருந்தது. அந்த வெறுமையை நிரப்புவதற்காக, அவன் ஒரு கீரிப்பிள்ளையை கொண்டு வந்து வளர்க்கத் தொடங்கினான். அது ஒரு செல்லப்பிராணி என்ற அளவிற்கு மட்டும் இல்லாமல், அவனுடைய மனதில் அது ஒரு பிள்ளை போலவே இடம்பிடித்தது. அவன் அதை அன்போடு வளர்த் தான், பேசிக் கொண்டான், தனது தனிமையை அதனுடன் பகிர்ந்து கொண்டான். அந்த கீரிப்பிள்ளையும் அவனிடம் அன்புடன் பழகியது.
காலம் மெதுவாக நகர்ந்தது. இறுதியாக, அவனுடைய வாழ்க்கையில் எதிர்பாராத மகிழ்ச்சி வந்தது. அவனுக்கு ஒரு குழந்தை பிறந்தது. அந்த மகிழ்ச்சியை வார்த்தைகளால் விவரிக்க முடியாது. நீண்ட நாட்களாக இருந்த ஏக்கம் நிறைவேறியது. ஆனால் அந்த மகிழ்ச்சியில் கூட, அவன் கீரிப்பிள்ளையை மறக்கவில்லை. அது அவனுடைய வாழ்க்கை யின் ஒரு பகுதியாகவே தொடர்ந்தது. இப்போது அவன் இரண்டையும் சமமான அன்புடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
ஒருநாள், அவன் வீட்டில் தண்ணீர் இல்லாததால் வெளியே சென்று தண்ணீர் எடுக்க வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. தனது சிறு குழந்தையை வீட்டில் விட்டுவிட்டு செல்ல வேண்டிய அவசரம் ஏற்பட்டது. அந்த நேரத்தில் அவன் கீரிப்பிள்ளையை பார்த்து, “வீட்டை கவனித்துக்கொள்” என்று சொன்னான். அது ஒரு வார்த்தை மட்டுமல்ல; அது ஒரு நம்பிக்கை. அந்த நம்பிக்கையுடன் அவன் வெளியே சென்றான்.
சில நேரம் கழித்து, தண்ணீர் எடுத்து வீட்டிற்கு திரும்பி வந்தான். ஆனால் அவன் வீட்டின் வாசலில் கண்ட காட்சி அவனை அதிர்ச்சியில் ஆழ்த்தியது. கீரிப்பிள்ளை வாயில் ரத்தம் சொட்டியபடி அவனை நோக்கி வந்தது. அந்த ஒரு காட்சி அவனுடைய மனதை கலங்கச் செய்தது.
ஒரு கணத்தில் அவன் மனதில் ஒரு எண்ணம் மட்டும் எழுந்தது “இது என் குழந்தையை கொன்றுவிட்டது!” என்று. அந்த எண்ணம் அவனை முழுவதுமாக ஆட்கொண்டது. அவன் உண்மையை அறிய முயற்சிக்கவில்லை. ஒரு நொடிக்கு கூட யோசிக்கவில்லை. கோபம் அவனுடைய அறிவை மூடியது. அவன் கையில் இருந்த தண்ணீர் குடத்தை எடுத்துப் போட்டான். அந்த ஒரு கணக் கோபத்தில், அவன் அன்போடு வளர்த்த கீரிப்பிள்ளையை கொன்று விட்டான்.
அதற்குப் பிறகு அவன் அவசரமாக வீட்டிற்குள் ஓடினான். அங்கே அவன் கண்ட காட்சி அவனை உறைய வைத்தது. அவன் குழந்தை அமைதியாக விளையாடிக்கொண் டிருந்தது. அதன் அருகில் ஒரு பெரிய பாம்பு துண்டுகளாக கிழிந்த நிலையில் கிடந்தது. அப்போது தான் அவனுக்கு உண்மை புரிந்தது. கீரிப்பிள்ளை அவன் குழந்தையை காப்பாற்ற, தன் உயிரையே பணயம் வைத்து அந்தப் பாம்புடன் போராடியுள்ளது. அது ஒரு விசுவாசமான பாதுகாவலனாக செயல்பட்டது.
ஆனால் அந்த உண்மையை அறியும் நேரம் மிகவும் தாமதமாகிவிட்டது. அவன் தனது கோபத்தின் காரணமாக, தன்னுடைய நம்பிக்கைக்குரிய உயிரையே கொன்று விட்டான். அவன் கதறி அழுதான். மனம் உடைந்தது. ஆனால் அவன் செய்த தவறை திருத்த முடியவில்லை. ஒரு கணத்தின் அவசர மான முடிவு, அவனுக்கு ஆயுள் முழுவதும் வருத்தத்தைத் தந்தது.
இந்தச் சம்பவம் நமக்கு மிகவும் ஆழமான ஒரு உண்மையை கற்றுக்கொடுக்கிறது. கோபம் என்பது ஒரு இயல்பான உணர்ச்சி தான். ஆனால் அதை கட்டுப்படுத்தாமல் விட்டால், அது அழிவை ஏற்படுத்தும். கோபம் வந்தால் நாம் சிந்திக்க முடியாது. உண்மையை புரிந்து கொள்ள முடியாது. அது நம்மை தவறான முடிவுகளை எடுக்க வைக்கிறது.
பல நேரங்களில் நாம் பார்த்ததை மட்டுமே உண்மை என்று நினைத்து செயல்படுகிறோம். ஆனால் நாம் காணாத பல உண்மைகள் பின்னால் இருக்கலாம். ஒரு நிமிடம் நின்று சிந்தித்தால், பல பிரச்சினைகளை தவிர்க்கலாம். ஆனால் அந்த ஒரு நிமிடத்தை நாம் எடுத்துக் கொள்ளாமல் விடுகிறோம். அதுவே பெரிய தவறுகளுக்கு காரணமாகிறது.
கோபத்தின் விளைவுகள் மிகவும் தீவிரமானவை. அது உறவுகளை உடைக்கிறது. நம்மை நேசிப்பவர்களை காயப் படுத்துகிறது. நம்முடைய மன அமைதியை குலைக்கிறது. உடல்நலத்தையும் பாதிக்கிறது. ஒரு கணக்கோபம், பல ஆண்டுகள் கட்டிய உறவுகளை ஒரு நொடியில் அழித்து விட முடியும்.
இறைவேதம் கோபத்தைப் பற்றி தெளிவாக எச்சரிக் கிறது: “உன் மனதில் சீக்கிரமாய்க் கோபங்கொள்ளாதே” என்று சொல்லுகிறது. மேலும், “முற்கோபி மதிகேட்டைச் செய்வான்” என்று அறிவுறுத்துகிறது. இந்த வசனங்கள் நமக்கு ஒரு முக்கியமான வழிகாட்டுதலை தருகின்றன கோபத்தை அடக்கு வது அறிவின் அடையாளம்.
வாழ்க்கையில் நாம் கற்றுக்கொள்ள வேண்டியது இது தான்: பதிலளிப்பதற்கு முன் சிந்திக்க வேண்டும். தீர்மானம் எடுப்பதற்கு முன் உண்மையை அறிய வேண்டும். உணர்ச்சியில் அல்ல, அறிவில் செயல்பட வேண்டும். ஒரு நிமிடம் பொறுமை யாக இருந்தால், ஒரு பெரிய இழப்பைத் தவிர்க்கலாம்.
முடிவாக, கோபம் ஒரு கணம் மட்டுமே இருக்கும்; ஆனால் அதன் விளைவுகள் ஆயுள் முழுவதும் இருக்கும். ஆகையால், கோபத்தை அடக்க கற்றுக்கொள்ளுங்கள். ஒரு கணம் பொறுமை காக்கும் வாழ்க்கையை காப்பாற்றும். சிந்தித்து செயல்படுகிறவன் வாழ்வை காப்பாற்றுவான்; அவசர மாக செயல்படுகிறவன் அதை இழந்து விடுவான்.
– போதகர். பெ. பெவிஸ்டன்
