கிழக்கு இந்தியாவில் கத்தோலிக்க மறைக்கல்வி ஆசிரியராகப் பணியாற்றி வரும் கிறிஸ்டோதாஸ் பெஹேரா, கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான வன்முறைக் கலவரத்தையும் கடந்து, தனது 43 ஆண்டுகால பொதுநிலைத் திருச்சபை சேவையை நிறைவு செய்துள்ளார். 2008-ஆம் ஆண்டு ஒரு கும்பல் அவரைத் தாக்கியதையடுத்து, அவரும் அவரது மனைவியும் அரசின் நிவாரண முகாமில் தஞ்சம் அடைய வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது.
மறைக்கல்வி ஆசிரியர் என்பவர் குருத்துவப் பட்டம் பெற்ற அருட்தந்தை அல்ல. அவர் திருச்சபையின் பொதுநிலை ஊழியராக இருந்து, விசுவாசிகளைத் திருவருட்சாதனங்களுக்குத் தயார்படுத்துவதோடு, அவர்களுடைய ஆவிக்குரிய வாழ்க்கைக்கு வழிகாட்டுபவராகவும் பணியாற்றுகிறார்.
பெஹேரா 1959-ஆம் ஆண்டு சண்டகுபா கிராமத்தில் பிறந்தார். ஒடிசா மாநிலத்தின் கந்தமால் மாவட்டத்தில் உள்ள மொண்டாசோரோ பகுதியின் அதிசயப் பதக்க அன்னை ஆலயப் பங்கில் அவர் பணியாற்றி வருகிறார். இது மாநிலத் தலைநகர் புவனேஸ்வரிலிருந்து சுமார் 300 கிலோமீட்டர் தொலைவில் அமைந்துள்ளது.
கட்டக்-புவனேஸ்வர் மறைமாவட்டத்தின் ராய்கியா பகுதியில் உள்ள அன்னை கருணை ஆலயத்தின் அப்போதைய பங்குத்தந்தையான அருட்தந்தை மானுவல் ரிச்சர்ட், 1983-ஆம் ஆண்டு பெஹேராவுக்கும் பிலோமினாவுக்கும் திருமணம் செய்து வைத்தார். பின்னர், இந்தத் தம்பதியினர் பொதுநிலை மேய்ப்புப் பணியைத் தொடர்வதற்காக அருகிலுள்ள பிரிகடா கிராமத்தில் குடியேறினர்.
கந்தமால் ஒரு கிராமப்புற மாவட்டமாகும். இந்தியாவின் பூர்வகுடி மக்களைச் சேர்ந்த பழங்குடியின கிறிஸ்தவர்களும், சாதி அமைப்பில் அடித்தட்டு நிலையில் உள்ள தலித் கிறிஸ்தவர்களும் இங்கு மதச் சிறுபான்மையினராக வாழ்ந்து வருகின்றனர்.
இந்திய வரலாற்றில் கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிராக நடைபெற்ற மிக மோசமான வன்முறைகளில் ஒன்றாகக் கருதப்படும் சம்பவங்களின் மையமாக கந்தமால் மாவட்டம் மாறியது. சுமார் 40 ஆண்டுகளாக அப்பகுதியில் பணியாற்றி வந்த தீவிர இந்து மதத் தலைவரான சுவாமி லக்ஷ்மணானந்த சரஸ்வதி கொல்லப்பட்டதைத் தொடர்ந்து இந்த வன்முறைகள் வெடித்தன.
விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் (VHP) என்ற இந்து தேசியவாத அமைப்புடன் அவர் இணைந்து பணியாற்றினார். கிறிஸ்தவ மறைபரப்புப் பணிகளுக்கு எதிராகச் செயல்படவும், கிறிஸ்தவ மதத்திற்கு மாறிய பழங்குடியின மக்களை மீண்டும் இந்து மதத்திற்குக் கொண்டு வரவும் அந்த அமைப்பு அவரை அப்பகுதிக்கு அனுப்பியதாகக் கூறப்படுகிறது.
2007-ஆம் ஆண்டு கிறிஸ்துமஸ் காலத்தில் கிறிஸ்தவர்கள் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதல்களுக்கு அவரது ஆதரவாளர்கள் காரணமாக இருந்ததாக திருச்சபை அமைப்புகள் தெரிவித்தன. சாட்சிகளை மேற்கோள் காட்டி வெளியான செய்திகளின்படி, மூன்று நாட்களில் கும்பல்கள் 53 தேவாலயங்களையும் 67 விடுதிகளையும் அழித்தன. காவல்துறையினர் தலையிடாமல் இருந்ததாகவும், ஒரு பங்கில் ஐந்து பேர் உயிரிழந்ததோடு 400 வீடுகள் தீக்கிரையாகின என்றும் தெரிவிக்கப்பட்டது.
2008 ஆகஸ்ட் 23-ஆம் தேதி, துப்பாக்கிதாரிகள் சரஸ்வதியை சுட்டுக் கொன்றனர். சுவாமி மற்றும் அவரது ஆசிரமம் மீது நடத்தப்பட்ட தாக்குதலுக்கு மாவோயிஸ்டுகளே பொறுப்பு என மாநில நிர்வாகம் தெரிவித்தது. மாவோயிஸ்டுகளும் இந்தத் தாக்குதலுக்குப் பொறுப்பேற்றனர். இருப்பினும், இந்து தேசியவாத அமைப்புகள் கிறிஸ்தவர்கள் மீது குற்றம் சாட்டி, அவர்களுக்கு எதிராகத் தாக்குதல்களைத் தொடங்கின.
அடுத்த சில மாதங்களில், ஆயுதம் ஏந்திய கும்பல்கள் கிறிஸ்தவர்களின் வீடுகள், தேவாலயங்கள் மற்றும் நிறுவனங்களை அழித்தன. ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் அடர்ந்த காடுகளுக்குள் தப்பிச் செல்ல வேண்டிய நிலை ஏற்பட்டது. திருச்சபை மற்றும் மனித உரிமை அமைப்புகளின் கணக்குப்படி, சுமார் 100 பேர் உயிரிழந்தனர்; 56,000 பேர் இடம்பெயர்ந்தனர். இருப்பினும், அரசின் அதிகாரப்பூர்வ கணக்குகள் இதைவிடக் குறைவாக உள்ளன.
முன்னாள் டெல்லி உயர் நீதிமன்ற தலைமை நீதிபதி ஏ.பி. ஷா தலைமையிலான குடிமக்கள் விசாரணைக் குழு, 2010-ஆம் ஆண்டு வெளியிட்ட அறிக்கையில், ஆர்.எஸ்.எஸ். அமைப்பின் தன்னார்வப் பிரிவு, விஸ்வ ஹிந்து பரிஷத் மற்றும் பஜ்ரங் தள் இளைஞர் அமைப்பு ஆகியவை கிறிஸ்தவர்களுக்கு எதிரான திட்டமிட்ட நடவடிக்கைக்கு வழிவகுத்ததாகக் கண்டறிந்தது. ஒடிசாவின் அப்போதைய முதலமைச்சர், இந்த மூன்று அமைப்புகளைச் சேர்ந்த நூற்றுக்கணக்கான உறுப்பினர்களைக் காவல்துறையினர் கைது செய்ததாக சட்டப்பேரவையில் தெரிவித்தார்.
பிரிகடா கிராமத்தில், பெஹேராவையும் மற்ற கிறிஸ்தவர்களையும் மீண்டும் இந்து மதத்திற்கு மாற்ற கும்பல்கள் முயன்றன. தீவிரவாதிகள் அவரது தலையை வலுக்கட்டாயமாக மொட்டையடித்தனர். கிறிஸ்தவர்கள் இந்து தெய்வங்களுக்கு முன் தலைவணங்கும்படி கட்டாயப்படுத்தப்பட்டனர். மேலும், பசுஞ்சாணம் கலந்த தண்ணீரையும் குடிக்கும்படி அவர்கள் வற்புறுத்தப்பட்டனர்.
இந்துக்களில் பலர் பசுவைப் புனிதமாகக் கருதுகின்றனர். கிறிஸ்தவர்களைச் சுத்திகரித்து, அவர்களை மீண்டும் இந்து மதத்திற்கு மாற்றுவதற்காகவே இந்தச் சடங்கு மேற்கொள்ளப்பட்டதாகக் கூறப்படுகிறது. பாதுகாப்புப் படையினர் அந்தத் தம்பதியினரை ஒரு நிவாரண முகாமுக்கு அழைத்துச் சென்றனர். இதை பெஹேரா தேவனுடைய பராமரிப்பாகக் கருதுகிறார்.
இந்த வன்முறைகளில் பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கு நீதி கிடைப்பது மிகவும் குறைவாகவே இருந்துள்ளது. 2014-ஆம் ஆண்டுக்குள், இந்திய சுவிசேஷத் திருச்சபைகளின் தேசியக் கூட்டமைப்பான இந்திய எவாஞ்சலிக்கல் பெல்லோஷிப், பதிவு செய்யப்பட்ட 827 வழக்குகளில் 75 வழக்குகளில் மட்டுமே தண்டனை கிடைத்ததாகக் கூறியது. கொலை வழக்குகளில் வெறும் ஒன்பது வழக்குகளில் மட்டுமே தண்டனை வழங்கப்பட்டது.
பெஹேராவும் பிலோமினாவும் இன்றும் பிரிகடாவில் தங்களுடைய ஊழியத்தைத் தொடர்ந்து வருகின்றனர். இது அன்னை கருணை ஆலயத்தின் பரிசுத்த குடும்பம் மிஷன் துணை மையமாகும். இந்து பெரும்பான்மையினர் மத்தியில் வாழும் 14 கத்தோலிக்கக் குடும்பங்களுக்கு அவர்கள் சேவை செய்து வருகின்றனர்.
தாங்கள் சந்தித்த சோதனைகளை நினைவுகூர்ந்த பிலோமினா, “தேவனுடைய அபரிமிதமான கிருபையும் வல்லமையும்தான் எங்களை உயிரோடும், தொடர்ந்து சேவையில் ஈடுபட்டவர்களாகவும் வைத்திருக்கிறது” என்று கூறினார்.
பெஹேரா கூறுகையில், “கர்த்தருக்காக வேதனையையும், துன்பத்தையும், துன்புறுத்தலையும் சகித்துக்கொள்வதில் நான் மகிழ்ச்சி அடைகிறேன். அவர்கள் எங்கள் உடலைத் தாக்கலாம்; ஆனால் எங்கள் ஆத்துமாவைத் தாக்க முடியாது. கிறிஸ்துவின் மீதான எங்கள் விசுவாசத்தை யாராலும் அசைக்க முடியாது” என்றார்.
மத தேசியவாதத்தின் காரணமாக சிறுபான்மையினர் மீது அழுத்தங்கள் அதிகரித்து வரும் நிலையில், உள்ளூர் மூத்தவர்கள் மத சுதந்திரம் குறித்து தங்களுடைய கருத்துகளைத் தெரிவித்தனர். சமூகத்தின் மூத்த குடியிருப்பாளரான ஆபிரகாம் நாயக், வேதாகமத்தையும் குடிமக்களின் உரிமைகளையும் சுட்டிக்காட்டிப் பேசினார்.
“தேவன் நம்மோடு இருந்தால், நமக்கு விரோதமாக இருப்பவர் யார்?” என்று அவர் கேள்வி எழுப்பினார். மேலும், ஜனநாயகக் குடியரசின் எந்தக் குடிமகனும் தனது மதத்தை மாற்றும்படி கட்டாயப்படுத்தப்படக் கூடாது என்றும் அவர் கூறினார்.
இந்திய அரசியலமைப்பின் 25-வது பிரிவு, மனசாட்சியின் சுதந்திரத்தையும், ஒருவர் தனது மதத்தை ஏற்றுக்கொள்ளவும், கடைப்பிடிக்கவும், பரப்பவும் உள்ள உரிமையையும் உறுதி செய்கிறது.
தெற்காசியா முழுவதும் உள்ள பொதுநிலைத் திருச்சபைத் தலைவர்களும் குருமார்களும், கிராமப்புறங்களில் உள்ள சிறுபான்மை கிறிஸ்தவ சபைகள் பெஹேரா போன்ற மறைக்கல்வி ஆசிரியர்களின் அமைதியான உறுதியையும் அர்ப்பணிப்பையும் பெரிதும் சார்ந்திருப்பதாகக் கூறுகின்றனர்.
இந்தத் தம்பதியினருக்கு அருட்தந்தை ரிச்சர்ட் ஆரம்ப காலத்தில் வழங்கிய ஆசீர்வாதம், ஒடிசாவின் உள்பகுதிகளிலும் தொடர்ந்து பலனளித்து வருகிறது. பங்குமக்களைப் பொறுத்தவரை, பெஹேராவின் 43 ஆண்டுகால சேவை, கண்ணியம், சகிப்புத்தன்மை மற்றும் மேய்ப்புப் பணியின் மீதான அமைதியான அர்ப்பணிப்பிற்கு ஒரு சாட்சியாக விளங்குகிறது.
