சவூதி அரேபியாவில் ஒரு தீவிர இஸ்லாமியக் குடும்பத்தில் பிறந்து வளர்ந்தேன். சிறுவயது முதலே இஸ்லாத்தின் போதனைகளைத் தன்னுடைய வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு பகுதியிலும் கடைப்பிடிக்கும் உண்மையான முஸ்லிமாக என்னைக் கருதினேன். இஸ்லாம் மட்டுமே உண்மையான மதம் என்றும், அல்லாஹ்வைத் தங்கள் கடவுளாகவும் முகமதுவை அவருடைய தூதராகவும் ஏற்றுக்கொள்ளாதவர்கள் நரகத்திற்குச் செல்வார்கள் என்றும் நம்பினேன்.
கிறிஸ்தவத்தின் மீது எனக்கு மிகுந்த வெறுப்பு இருந்தது. முஸ்லிம்கள் மற்றவர்களைவிட உயர்ந்தவர்கள் என்றும், முஸ்லிமல்லாத அனைவரும் இறைநம்பிக்கையற்றவர்கள் என்றும் கருதினேன். இயேசு அல்லாஹ்வால் அனுப்பப்பட்ட ஒரு தீர்க்கதரிசி மட்டுமே என்றும், அவர் தேவனுடைய தெய்வீகக் குமாரன் அல்ல என்றும் நம்பினேன்.
இயேசு சிலுவையில் அறையப்படவில்லை, சிலுவையில் மரிக்கவில்லை, உயிர்த்தெழவும் இல்லை என்பதே என்னுடைய நம்பிக்கையாக இருந்தது. தம்மைப் பின்தொடர்ந்தவர்களிடமிருந்து தப்பிக்க அவர் பரலோகத்திற்கு எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டார் என்றும், கடைசிக் காலத்தில் மீண்டும் வந்து அல்லாஹ்வின் உண்மையான மதமாக இஸ்லாத்தை நிலைநாட்டுவார் என்றும் நம்பினேன்.
மொத்தத்தில், கிறிஸ்தவர்கள், யூதர்கள் மற்றும் இஸ்லாத்தை ஏற்றுக்கொள்ளாத அனைவரிடமும் தீவிரமான வெறுப்புடன் வளர்ந்தேன்.
எனக்கு 12 வயதாக இருந்தபோது, குர்ஆனின் பாதிப் பகுதிகளை மனப்பாடம் செய்திருந்தேன். அதன் 114 அத்தியாயங்களையும், 6,236 வசனங்களையும் முழுமையாக மனப்பாடம் செய்வதே என்னுடைய இலக்காக இருந்தது.
எனக்கு 15 வயதானபோது, அல்லாஹ்வுக்காக உயிரைக் கொடுக்கத் தயாராக இருந்தேன். அக்காலத்தில் ஒசாமா பின் லேடனுடன் இணைந்து சோவியத் யூனியனுக்கு எதிராகப் போரிடுவதற்காக ஆப்கானிஸ்தானுக்குச் சென்றுகொண்டிருந்த பல இளைஞர்களைப் போலவே நானும் செல்ல விரும்பினேன். அப்போது ஒசாமா பின் லேடன் எங்களுக்கு ஒரு கதாநாயகனாக இருந்தார்.
என்னை அங்கே செல்ல வேண்டாம் என்று கெஞ்சிக் கேட்டுக்கொண்ட என் தாயார் மட்டும் தடுத்திருக்காவிட்டால், அந்தப் புனிதப் போரில் நானும் இணைந்திருப்பேன். அல்லாஹ்வின் பெயரால் உயிரிழக்கும் முஸ்லிம்களுக்குக் கிடைக்கும் வெகுமதிகள், ஒரு முஸ்லிம் பெறக்கூடிய மற்ற எல்லா வெகுமதிகளையும் விடப் பெரியவை என்று நம்பினேன். இவ்வாறு என் உயிரைத் தியாகம் செய்தால், என்னுடைய எல்லாப் பாவங்களும் மன்னிக்கப்பட்டு, நான் நிச்சயமாகப் பரதீசை அடைவேன் என்று உறுதியாக நம்பினேன்.
கிறிஸ்தவர்களுடன் ஏற்பட்ட சந்திப்பு
ஆனால், நான் வளர வளர என் மனதில் சந்தேகங்கள் தோன்றத் தொடங்கின. குர்ஆனின் மொழியை இன்னும் ஆழமாகப் புரிந்துகொண்டபோது, அதில் வெறுப்பை வெளிப்படுத்தும் சில செய்திகள் இருப்பதை உணர்ந்தேன். அவற்றைப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை; அவற்றை நான் விரும்பவும் இல்லை.
“தம்முடைய படைப்புகள் தன்னை ஏற்றுக்கொள்ளவில்லை என்பதற்காக தேவன் ஏன் அவர்களை வெறுக்க வேண்டும்?” என்று என்னை நானே கேட்டுக்கொண்டேன்.
ஒரு வகையில், இத்தகைய சிறுமையான பழிவாங்கும் மனப்பான்மைக்கு அப்பாற்பட்டவராகவே தேவன் இருக்க வேண்டும் என்று நினைத்தேன்.
ஆனால், என்னுடைய சந்தேகங்களையும் எண்ணங்களையும் மற்றவர்களிடம் பகிர்ந்துகொள்ள முடியவில்லை. அப்படிச் செய்திருந்தால் நான் பல பிரச்சினைகளைச் சந்தித்திருப்பேன்; என் பாதுகாப்பிற்கே ஆபத்து ஏற்பட்டிருக்கலாம். ஏனெனில், அல்லாஹ்வைத் தூஷிப்பதற்கும் இஸ்லாத்தை விட்டு வெளியேறுவதற்கும் மரண தண்டனை விதிக்கப்படும் என்ற நம்பிக்கை அப்போது நிலவியது.
சவூதி அரேபியாவில் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்த பிறகு, பொறியியல் துறையில் முதுகலைப் படிப்பைத் தொடர அமெரிக்காவுக்குச் சென்றேன்.
ஆனால், அங்கு எனக்கு ஒரு சிக்கல் இருந்தது. கிறிஸ்தவர்களுடன் நட்பு கொள்ளக்கூடாது என்று இஸ்லாம் கற்பிப்பதாக நான் நம்பினேன். மேலும், முஸ்லிம் உலகில் அமெரிக்கா ஒரு கிறிஸ்தவ நாடு என்ற எண்ணம் பரவலாக இருந்தது. அதாவது, அமெரிக்காவில் பிறக்கும் ஒவ்வொருவரும் கிறிஸ்தவர்களாகவே பிறக்கிறார்கள் என்று நம்பினோம்.
உண்மையான விசுவாசத்தைக் குறிக்கும் “மறுபடியும் பிறந்த கிறிஸ்தவர்” என்ற கருத்து எனக்குப் புதிதாக இருந்தது.
1989ஆம் ஆண்டு கோடைக்காலத்தில், அச்சத்துடனும் மனக்கலக்கத்துடனும் அமெரிக்காவை அடைந்தேன். சிறந்த கல்வியைப் பெற அமெரிக்கப் பல்கலைக்கழகத்தில் படிப்பது அவசியம் என்பதை அறிந்திருந்தேன். ஆனால், அதற்காகக் கிறிஸ்தவர்களுடன் பழக வேண்டியிருக்குமே என்ற தயக்கம் எனக்குள் இருந்தது.
சுமார் ஒரு மாதம் மாணவர் விடுதியில் தங்கியிருந்த பிறகு, அமெரிக்கக் கலாசாரத்தைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ளவும், எனது ஆங்கில மொழித் திறனை மேம்படுத்தவும் விரும்பினேன்.
அந்தச் சமயத்தில், “சர்வதேச நட்புறவுத் திட்டம்” (International Friendship Program) என்ற ஒன்றைப் பற்றிக் கேள்விப்பட்டேன். என்னைப் போன்ற வெளிநாட்டு மாணவர்களுக்கு உள்ளூர் தன்னார்வலர்களை அறிமுகப்படுத்தி, அவர்களின் உதவியையும் விருந்தோம்பலையும் பெறுவதற்கு இந்தத் திட்டம் ஏற்பாடு செய்தது.
அது ஒரு கிறிஸ்தவ ஊழியம் என்பதை அறியாமல் அந்தத் திட்டத்தில் இணைந்தேன்.
சுமார் இரண்டு வாரங்களுக்குப் பிறகு, அந்தத் திட்டத்தைச் சேர்ந்த ஓர் இளம் தம்பதியினர் என்னைத் தொடர்புகொண்டனர். எனக்கு உதவுவதற்காகத் தங்களையே நியமித்திருப்பதாக அவர்கள் தெரிவித்தனர்.
அடுத்த ஏழு மாதங்களாக அந்தக் குடும்பத்தினர் எனக்குக் காட்டிய அன்பு, நான் எதிர்பார்த்ததைவிடப் பல மடங்கு அதிகமாக இருந்தது. என்னுடைய சக முஸ்லிம்களிடையேகூட நான் அனுபவித்திராத அன்பை அவர்களிடம் கண்டேன்.
நவம்பர் மாதத்தில், நன்றி செலுத்தும் நாளான (Thanksgiving) விருந்தில் கலந்துகொள்ள அவர்கள் என்னைத் தங்கள் வீட்டிற்கு அழைத்தனர்.
உணவுக்கு முன்பாக ஜெபிக்கலாமா என்று அவர்கள் கேட்டபோதுதான், அவர்கள் கிறிஸ்தவக் குடும்பத்தினர் என்பதை உணர்ந்தேன்.
அந்த நிமிடத்தில் என் மனம் சோர்ந்துபோனது என்பதை ஒப்புக்கொள்கிறேன். ஆனால், நான் வளர்ந்த சூழல் எனக்குக் கற்பித்ததற்கு முற்றிலும் மாறாக, கிறிஸ்தவர்கள் வெறுப்பால் அல்ல, அன்பால் நிறைந்திருக்கிறார்கள் என்பதை அப்போதுதான் உணர்ந்தேன்.
அந்தக் குடும்பத்தினர் என்னிடம் ஒருபோதும் சுவிசேஷத்தைப் பிரசங்கிக்கவில்லை. ஆனால், சுவிசேஷம் என்றால் என்ன என்பதைத் தங்கள் வாழ்க்கையின் மூலம் எனக்குக் காட்டினார்கள்.
அன்றைய தினம் அவர்களுடைய வீட்டிலிருந்து வெளியேறியபோது, என்னுடைய விசுவாசத்தையும் அதன் போதனைகளையும் குறித்து எனக்குள் ஆழமான சந்தேகங்கள் எழுந்திருந்தன.
இயேசு ஒருவருடைய வாழ்க்கையில் இவ்வளவு பெரிய மாற்றத்தை எவ்வாறு ஏற்படுத்த முடியும் என்பதை அறிந்துகொள்ள கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றி ஆராய்ந்து படிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தேன். நான் அதுவரை பார்த்திராத சமாதானத்தையும் மகிழ்ச்சியையும் இயேசு எவ்வாறு வழங்குகிறார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ள விரும்பினேன்.
ஒளியைக் கண்டேன்
சில ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, முதுகலைப் பட்டத்தைப் பெற்றேன். பின்னர் ஓர் உள்ளூர் பொறியியல் நிறுவனத்தில் வேலைக்குச் சேர்ந்தேன்.
அங்கே மறுபடியும் பிறந்த ஒரு கிறிஸ்தவரைச் சந்தித்தேன். அவருடைய விசுவாசம் என்னைக் கவர்ந்தது. அவருடைய மகிழ்ச்சி, சமாதானம் மற்றும் அவரிடமிருந்து வெளிப்படுவது போன்ற ஓர் உள்ளார்ந்த ஒளி ஆகியவை என்னை ஆச்சரியப்படுத்தின.
ஒருநாள் அவர் என்னைத் தன்னுடைய வீட்டில் கிறிஸ்துமஸ் விருந்தில் கலந்துகொள்ள அழைத்தார். அப்போது அவருடைய மனைவிக்கும் பிள்ளைகளுக்கும் அதே மகிழ்ச்சியும் சமாதானமும் இருப்பதைக் கவனித்தேன். கல்லூரியில் நான் சந்தித்த குடும்பத்தினரைப் போலவே அவர்களும் இருந்தனர்.
இனி என்னுடைய ஆர்வத்தைக் கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அவரைச் சுற்றியிருந்த மற்றவர்களிடமிருந்து அவர் ஏன் இவ்வளவு வித்தியாசமாக இருக்கிறார் என்று கேட்டேன்.
தான் மறுபடியும் பிறந்த கிறிஸ்தவர் என்று கூறிய அவர், தனது வாழ்க்கையில் இயேசு செய்த மாற்றத்தைப் பற்றிய சாட்சியைப் பகிர்ந்துகொண்டார்.
மீண்டும் ஒருமுறை, இயேசுவைப் பற்றி மேலும் அறிந்துகொள்ள வேண்டும் என்ற ஆவல் என்னைப் பற்றிக்கொண்டது.
அதன்பிறகு, தேவன் என் வாழ்க்கையில் பல சோதனைகளையும் கடினமான சூழ்நிலைகளையும் அனுமதித்தார். அவை ஒவ்வொன்றும் கிறிஸ்தவ விசுவாசத்தைப் பற்றிய எனது ஆர்வத்தை அதிகரித்தன.
2001ஆம் ஆண்டு மே மாதத்தில், எனது இஸ்லாமிய நம்பிக்கை எனக்குக் கற்பித்த அனைத்திற்கும் எதிராக, முதல்முறையாக ஒரு கிறிஸ்தவத் திருச்சபைக்குச் சென்றேன்.
அடுத்த ஆறு மாதங்களில், அந்தத் திருச்சபையில் யோவான் எழுதிய சுவிசேஷத்தைப் படித்தபோது, கிறிஸ்து உண்மையில் யார் என்பதைப் புரிந்துகொள்ளத் தொடங்கினேன்.
2001ஆம் ஆண்டு நவம்பர் மாதத்தில், எவ்விதச் சந்தேகமுமின்றி இயேசு கிறிஸ்துவை என் ஆண்டவராகவும் இரட்சகராகவும் ஏற்றுக்கொண்டேன்.
விசுவாசப் பயணத்தில் வந்த சோதனைகள்
ஆனால், ஆரம்பத்தில் இந்தப் புதிய வாழ்க்கை எளிதாக இருக்கவில்லை.
சில மாதங்களுக்குள்ளாகவே, என் வாழ்க்கையில் இரண்டு பெரிய இழப்புகளைச் சந்தித்தேன். என் துணையின் துரோகம் காரணமாக என் திருமண வாழ்க்கையை இழந்தேன். அதே சமயத்தில், என் வேலையையும் இழந்தேன்.
சாத்தான் என் விசுவாசத்தை அழிக்கத் தீவிரமாகச் செயல்படுவதைப் போல உணர்ந்தேன்.
ஆனால், அந்த மாதங்கள் எனக்கு விலைமதிப்பற்ற பாடங்களைக் கற்றுக்கொடுத்தன. இயேசுவுடன் தனிப்பட்ட உறவைக் கொண்டிருப்பதன் முக்கியத்துவத்தையும், எந்தச் சூழ்நிலையிலும் அவரையே சார்ந்து வாழ்வதையும் கற்றுக்கொண்டேன்.
அந்தக் கடினமான காலத்தில், மறுக்கவோ சந்தேகிக்கவோ முடியாத விதத்தில் தேவன் தமது மகத்தான மகிமையை எனக்கு வெளிப்படுத்தினார்.
அதன்பிறகு என் வாழ்க்கை முற்றிலும் மாறிவிட்டது. முன்பு இருந்த மனிதனாக நான் இப்போது இல்லை.
இப்போது முஸ்லிம்களுக்கு இயேசுவை அறிவிக்கும் ஊழியம்
2010ஆம் ஆண்டு, தேவனுடைய கிருபையால் CIRA International என்ற உலகளாவிய ஊழியத்தைத் தொடங்கினேன். இன்று அந்த ஊழியத்தை வழிநடத்தி வருகிறேன்.
முஸ்லிம்கள் கிறிஸ்துவை அறிந்துகொள்ள உதவுவது, முஸ்லிம்களிடம் சுவிசேஷத்தைத் திறம்படப் பகிர்ந்துகொள்வதற்கான நடைமுறை வழிமுறைகளை விசுவாசிகளுக்குக் கற்றுக்கொடுப்பது, குறிப்பாக இஸ்லாமியப் பின்னணியிலிருந்து கிறிஸ்துவை ஏற்றுக்கொள்ளும் புதிய விசுவாசிகளை ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் வளர்ப்பது ஆகியவை எங்கள் ஊழியத்தின் முக்கிய நோக்கங்களாகும்.
மேலும், பல்வேறு திருச்சபைகளில் இஸ்லாம் குறித்த வகுப்புகளையும் கருத்தரங்குகளையும் நடத்துகிறேன். இதன் மூலம், முஸ்லிம் அண்டை வீட்டாரிடம் கிறிஸ்துவை எவ்வாறு அன்புடனும் ஞானத்துடனும் அறிமுகப்படுத்துவது என்பதை என் சகோதர சகோதரிகள் கற்றுக்கொள்ள உதவுகிறேன்.
எனது சொந்தத் திருச்சபையிலும், “சர்வதேச நட்புறவுத் திட்டத்தின்” புதிய பிரிவொன்றை வழிநடத்துகிறேன். சுமார் 16 ஆண்டுகளுக்கு முன்பு என் இருதயத்தில் சுவிசேஷ நம்பிக்கையின் முதல் விதைகளை விதைத்த அதே ஊழியம்தான் இது.
அன்பின் மூலம் இயேசுவை அறிந்துகொண்டேன்
எளிய அன்பின் செயல்கள் மூலமாகவே என் அன்பான இயேசுவை அறிந்துகொண்டேன்.
என்னை அன்புடன் ஏற்றுக்கொண்ட அந்தக் குடும்பத்தினர், வார்த்தைகளால் மட்டுமல்லாமல் தங்கள் வாழ்க்கையின் மூலமாகவும் இயேசுவின் அன்பை எனக்குக் காட்டினார்கள்.
அதேபோல், நானும் பிறரிடம் காட்டும் எளிய அன்பின் செயல்கள் மூலம் தேவன் மகிமைப்படவும், மற்றவர்கள் அவரை அறிந்து இரட்சிப்பளிக்கும் விசுவாசத்திற்குள் வரவும் அவர் என்னைப் பயன்படுத்த வேண்டும் என்று ஜெபிக்கிறேன்.
ஒருகாலத்தில் அல்லாஹ்வுக்காக உயிரைக் கொடுக்க விரும்பிய நான், இன்று இயேசு கிறிஸ்துவுக்காக வாழ்கிறேன். என் வாழ்க்கையை மாற்றிய தேவனுடைய அன்பு, இன்னும் பலருடைய வாழ்க்கையையும் மாற்ற வேண்டும் என்பதே என் ஜெபம்.
(Al Fadi)
