நாம் ஏன் பாடுகிறோம்? — இசை, ஆன்மிகம் மற்றும் அர்த்தத்தைத் தேடும் பயணம்

கிறிஸ்தவ ஆராதனையில் பாடுவது மிகவும் ஆழமாகப் பதிந்துள்ள ஒரு நடைமுறையாக இருப்பதால், அதன் முக்கியத்துவத்தை நாம் எளிதில் சாதாரணமாக எடுத்துக்கொள்ளலாம். ஆனால் திருச்சபையின் வாழ்க்கையில் பாடலுக்கு ஒரு தனித்துவமான இடம் உள்ளது. கிறிஸ்தவர்கள் மகிழ்ச்சியிலும் துக்கத்திலும், திருமணங்களிலும் இறுதிச்சடங்குகளிலும், தனியாகவும் ஒன்றுகூடியும் பாடுகிறார்கள். பழமையான சங்கீதங்கள் முதல் சமகால ஆராதனைப் பாடல்கள் வரை பல்வேறு வார்த்தைகளில் அவர்கள் பாடுகின்றனர்.

அப்படியானால், வெறும் பேச்சால் சாத்தியமில்லாத எதைப் பாடுவது சாத்தியமாக்குகிறது?

இந்தக் கேள்வியே பர்மிங்காம் பல்கலைக்கழகத்தில் நடைபெற்ற “Reasons to Sing: Singing, Spirituality and the Search for Meaning” என்ற இரண்டு நாள் மாநாட்டின் மையக் கேள்வியாக இருந்தது. பாடலின் உடல், சமூக மற்றும் ஆன்மிக பரிமாணங்களை ஆராய்வதற்காக இறையியலாளர்கள், இசைக்கலைஞர்கள் மற்றும் ஆய்வாளர்கள் இதில் ஒன்றுகூடினர்.

மாநாட்டைத் தொடங்கி வைத்த பர்மிங்காம் பல்கலைக்கழக ஆய்வாளர்களான டாக்டர் கேட்டி பேங்க் மற்றும் டாக்டர் ரெபெக்கா வாலஸ், 16ஆம் நூற்றாண்டின் கத்தோலிக்க இசையமைப்பாளர் வில்லியம் பைர்டை எடுத்துக்காட்டாகக் குறிப்பிட்டனர். பாடுவது உடலுக்கும் ஆவிக்கும் நன்மை தருகிறது என்றும், அது “தேவனை மகிமைப்படுத்துவதற்கான சிறந்த வழி” என்றும் அவர் கூறியிருந்தார்.

“பாடுவது மிகவும் நல்ல ஒன்றாக இருப்பதால், எல்லா மனிதர்களும் பாடக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும் என்று நான் விரும்புகிறேன்” என்று பைர்ட் 1588ஆம் ஆண்டு எழுதியிருந்தார்.

பல நூற்றாண்டுகளுக்குப் பிறகும், இந்த மாநாடு அதே கேள்விகளை மீண்டும் எழுப்பியது: மனிதர்கள் பாடும்போது என்ன நடக்கிறது? கிறிஸ்தவம் ஏன் பாடலுக்கு இவ்வளவு முக்கியத்துவம் அளித்துள்ளது? பாடல் எவ்வாறு ஜெபம், விசுவாசம் மற்றும் சமூகத்தை வடிவமைக்க முடியும்?

கத்தோலிக்க பல்கலைக்கழகமான அமெரிக்கன் பல்கலைக்கழகத்தின் பாரம்பரிய இசை சோப்ரானோ பாடகியும் பேராசிரியருமான ஜாக்குலின் லியரி-வார்சா, பாடல் உடல் மற்றும் அதற்கு அப்பாற்பட்ட ஆன்மிக அனுபவங்களுக்கு இடையில் ஒரு தனித்துவமான இடத்தைப் பெறுகிறது என்று கூறினார். ஏனெனில் மனித குரலை அதை உருவாக்கும் மனிதரிடமிருந்து பிரிக்க முடியாது.

“குரல் என்பது உடலோடு இணைந்த மனிதர் கேட்கக்கூடிய வடிவத்தில் வெளிப்படுவது” என்று அவர் கூறினார். பாடுவது மூச்சு, செவித்திறன், மொழி, நினைவாற்றல், கற்பனை மற்றும் நோக்கம் ஆகிய அனைத்தையும் ஒன்றிணைக்கிறது என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

ஆராதனை, புலம்பல், கொண்டாட்டம் மற்றும் துக்கம் போன்ற மனித வாழ்க்கையின் முக்கிய தருணங்களில் பாடல் அடிக்கடி இடம்பெறுவதற்கான காரணத்தை இது விளக்கக்கூடும் என்று அவர் கூறினார். ஏனெனில் இத்தகைய தருணங்களில் “வெறும் பேச்சு மட்டும் போதுமானதாகத் தோன்றாது”.

கிறிஸ்தவ இறையியலை அடிப்படையாகக் கொண்டு, லியரி-வார்சா “குரலின் திருவருட்சாதனத் தன்மை” என்று தான் அழைத்த ஒரு கருத்தை முன்வைத்தார். பாடல் ஒரு திருவருட்சாதனம் என்று அவர் கூறவில்லை. மாறாக, உடலிலிருந்து வெளிப்படும் ஒலியும் மனித குரலும் ஆன்மிக அர்த்தத்தை வெளிப்படுத்த முடியும் என்பதையே அவர் சுட்டிக்காட்டினார்.

குரல், “ஜெபத்திற்கு கேட்கக்கூடிய வடிவத்தை அளிக்கலாம் அல்லது தெய்வீக பிரசன்னத்தை உணரச் செய்யலாம்” என்று அவர் கூறினார்.

இது குறிப்பாக கூட்டுத் திருச்சபை ஆராதனையில் தெளிவாகத் தெரிகிறது. புலம்பல், விண்ணப்பம் அல்லது துதி ஆகியவற்றின் வார்த்தைகள் மூச்சுக்குள் எடுத்துக்கொள்ளப்பட்டு உடலின் வழியாக ஒலிக்கின்றன.

“அவை இனி ஜெபத்தைப் பற்றிய வெறும் வார்த்தைகள் அல்ல. பாடுவதே ஜெபமாக மாறி, அது இறை அனுபவத்தை நோக்கி வழிநடத்தக்கூடும்” என்று அவர் கூறினார்.

புனித இசை மற்றும் விசுவாசத்தின் பரிமாற்றம் குறித்து ஆய்வு செய்துவரும் குருவும் இறையியலாளருமான மைக்கேல் க்ளோவர், புனித இசை கிறிஸ்தவத்தைப் பற்றிய தகவல்களை மட்டும் வழங்குவதைத் தாண்டி செயல்பட முடியும் என்று கூறினார்.

“புனித இசை ஒருவரை இரட்சிப்பின் மறைபொருளுக்குள் வழிநடத்தும் திறன் கொண்டது” என்றார் அவர்.

புனித இசை கிறிஸ்தவத்தின் உண்மைகளை இன்னும் உயிரோட்டமாகவும் தனிப்பட்டதாகவும் மாற்ற முடியும் என்றும், அறிவுடன் மட்டுமல்லாமல் உணர்வுகளையும் மனச்சாட்சியையும் ஈடுபடுத்த முடியும் என்றும் அவர் கூறினார்.

ஆனால் இசையால் ஒருவரிடம் விசுவாசத்தை உருவாக்கிவிட முடியும் என்று அவர் கூறவில்லை.

“புனித இசையைக் கேட்கும் அனைவரும் விசுவாசத்திற்கு வருவார்கள் அல்லது தங்கள் விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்துவார்கள் என்று கூற முடியாது. இறையியல் அர்த்தத்தில் விசுவாசம் என்பது தேவனால் வழங்கப்படும் ஒரு வரம்” என்றார் அவர்.

இருப்பினும், புனித இசை ஒருவர் கிறிஸ்தவத்தை ஆராயத் தூண்டலாம், மனச்சாட்சியை தேவனை நோக்கித் திருப்பலாம், ஏற்கனவே உள்ள விசுவாசத்தை ஆழப்படுத்தலாம், மேலும் விசுவாசிகளுக்கு ஜெபம் மற்றும் துதிக்கான ஒரு வழியை வழங்கலாம் என்று அவர் கூறினார்.

பாக், ஜான் ஸ்டெய்னர் மற்றும் ஜேம்ஸ் மேக்மில்லன் ஆகியோரின் கிறிஸ்துவின் பாடுகளை மையமாகக் கொண்ட இசைப் படைப்புகளை ஆய்வு செய்த க்ளோவர், இசை கேட்பவர்களை கிறிஸ்தவக் கதைக்குள் ஆழமாக அழைத்துச் செல்லும் மூன்று அம்சங்களாக “நினைவு, பங்கேற்பு மற்றும் அழைப்பு” ஆகியவற்றைக் குறிப்பிட்டார்.

இசையமைப்பாளர்கள் கேட்பவர்களை “கதையை மீண்டும் சொல்லுவதற்காக மட்டும் அல்லாமல், அந்த மறைபொருளுக்குள் நுழையச் செய்வதற்காக” ஈடுபடுத்த முடியும் என்றார் அவர்.

முன்னாள் கிங்ஸ்டன் ஆயரான ரிச்சர்ட் சீத்தமும், பகுப்பாய்வு சார்ந்த மொழியால் முழுமையாக வெளிப்படுத்த முடியாத உண்மைகளுடன் மக்கள் தொடர்புகொள்ள பாடல் உதவுகிறது என்று கூறினார்.

அறிவியல், தத்துவம், திருப்பணி மற்றும் சமீப காலங்களில் குழுப்பாடல் ஆகியவற்றில் தனது சொந்த பயணத்தை நினைவுகூர்ந்த அவர், கிறிஸ்தவப் பாடல்கள் “தலை, இதயம் மற்றும் உடல் ஆகிய மூன்றையும் ஈடுபடுத்துகின்றன; இது மிகவும் முழுமையான அனுபவம்” என்பதை தனக்குக் கற்றுக் கொடுத்ததாகக் கூறினார்.

“நமது வாழ்க்கையின் ஆழமான உண்மைகளுக்கு உரைநடையும் கணிதமும் போதுமானவை அல்ல. சிறந்த கலை, சிறந்த கவிதை போன்றவை தேவை” என்றார் அவர்.

மனித அனுபவத்தின் முழு பரப்பையும் இசையும் ஆராதனையும் உள்ளடக்கியதற்கான எடுத்துக்காட்டாக சங்கீதங்களை சீத்தம் குறிப்பிட்டார். அவை “ஆழமான விரக்தி, துக்கம், கோபம், பாடுகள் ஆகியவற்றிலிருந்து மிகுந்த மகிழ்ச்சி வரை” நகர்கின்றன என்றார்.

தனது குழுப்பாடல் அனுபவம், “அர்த்தத்தை உருவாக்குவதும் உண்மையைத் தேடுவதும் பல பரிமாணங்களைக் கொண்டவை” என்பதைத் தனக்கு உணர்த்தியதாக அவர் கூறினார். இதில் அறிவு மட்டுமல்லாமல் முழு மனிதனும் ஈடுபடுகிறான்.

கிறிஸ்தவத்தின் “தேவன் அன்பாக இருக்கிறார்” என்ற புரிதலுடனும் அவர் பாடலை இணைத்தார். “தேவன் அன்பாக இருக்கிறார். அன்பில் நிலைத்திருக்கிறவர்கள் தேவனில் நிலைத்திருக்கிறார்கள்; தேவனும் அவர்களில் நிலைத்திருக்கிறார்” என்ற 1 யோவான் வசனத்தை அவர் மேற்கோள் காட்டினார்.

“அதை வெளிப்படுத்துவதற்கு பாடல் நமக்கு உதவுகிறது” என்றார் அவர்.

பாடுவது ஜெபம் என்ற நீண்டகால கிறிஸ்தவப் புரிதலையும் சீத்தம் குறிப்பிட்டார். ஹிப்போவின் ஆகஸ்தீனுக்கு பாரம்பரியமாகச் சொந்தமானதாகக் கருதப்படும், “பாடுகிறவன் இருமுறை ஜெபிக்கிறான்” என்ற கூற்றையும் அவர் மேற்கோள் காட்டினார்.

சீர்திருத்தக் காலத்தில் பாடல் குறித்து நடைபெற்ற விவாதங்களை வேத்ரான் ஒபுசினா ஆய்வு செய்தபோதும் இதே கருத்து வெளிப்பட்டது.

குரோஷியாவின் ரிஜெகாவில் உள்ள மதங்களுக்கு இடையிலான உரையாடல் மையத்தை வழிநடத்தும் ஒபுசினா, சில புராட்டஸ்டன்ட் சீர்திருத்தவாதிகள் விரிவான சடங்குகளும் இசை அழகும் “விசுவாசிக்கும் நபருக்கும் வார்த்தைக்கும் இடையில் தேவையற்ற தடையாக” மாறிவிடக்கூடும் என்று அஞ்சியதாகக் கூறினார்.

இதனால் மத அர்த்தம் முதன்மையாக வார்த்தைகளின் மூலமாக வருகிறதா அல்லது ஒலியும் விசுவாசத்தின் ஒரு பகுதியை வெளிப்படுத்த முடியுமா என்ற கேள்வி எழுந்தது.

பைர்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு, பாடல் “மூச்சு, உடல், அறிவு, உணர்வு மற்றும் கவனம்” ஆகியவற்றை ஒன்றிணைக்கிறது என்று ஒபுசினா கூறினார்.

ஆதியாகமத்தில் தேவன் ஆதாமுக்குள் உயிரை ஊதியதை நினைவுகூர்ந்த அவர், மூச்சையும் இதனுடன் இணைத்தார்.

ஒருவரின் நம்பிக்கையும் உணர்வுகளும் “குரலின் மூலம் கேட்கக்கூடியதாக மாறுகின்றன” என்றார் அவர்.

இந்த உடல்ரீதியான தன்மை ஆன்மிக வாழ்க்கைக்கு ஒரு தடையாக இருக்க வேண்டியதில்லை. மாறாக, அது ஆன்மிக உருவாக்கத்திற்கான ஒரு வழியாக மாறலாம் என்றார்.

இசை வேதாகமத்தின் மீதான நினைவு, உணர்வு, கவனம் மற்றும் கூட்டுப் பங்கேற்பு ஆகியவற்றையும் அதிகரிக்க முடியும்.

“இது வார்த்தையை அனுபவிக்கும் மற்றொரு வழி. வாசிப்பதாலும் கேட்பதாலும் மட்டுமே நாம் தேவனுடைய வார்த்தையை அனுபவிக்க வேண்டும் என்ற அவசியமில்லை” என்றார் அவர்.

இறுதியில், சங்கீதம் 150-ஐ அடிப்படையாகக் கொண்டு, பாடலை மனிதனின் ஆராதனை நோக்கத்துடன் இணைத்தார்.

“நமக்கு ஏன் இந்தக் குரல் கொடுக்கப்பட்டுள்ளது? நாம் ஏன் பாடுகிறோம்?” என்று கேள்வி எழுப்பிய அவர், “மனிதன் இறுதியாக எதற்காகப் படைக்கப்பட்டானோ, அதாவது தேவனைத் துதிப்பதற்காகப் பாடுவது ஒரு வெளிப்பாடு” என்றார்.

குழந்தைகளுக்கான நோய்த்தடுப்பு மற்றும் இறுதிக்கால பராமரிப்பில் பணியாற்றும் இசைக்கலைஞரும் இசை சிகிச்சையாளருமான கேட் ஃபாசெட்டும் மூச்சின் ஆன்மிக முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி பேசினார்.

தன்னை ஒரு மத நம்பிக்கையாளர் என்று கருதவில்லை என்றாலும், தேவாலயங்களிலும் பேராலயங்களிலும் புனித இசையை நிகழ்த்துவது தனக்கு மிகவும் அர்த்தமுள்ளதாக இருப்பதாக அவர் கூறினார்.

எபிரேய வேதாகமத்தில் உள்ள “ரூவாக்” (ruach) என்ற வார்த்தையை அவர் குறிப்பிட்டார். அது சூழ்நிலைக்கு ஏற்ப “காற்று, மூச்சு அல்லது ஆவி, ஜீவ மூச்சு, தேவனுடைய ஆவி” என்று மொழிபெயர்க்கப்படலாம்.

“மூச்சு இல்லாமல் உலகைக் காப்பாற்றும் பாடல் எதுவும் இல்லை” என்றார் அவர்.

பாக் எழுதிய “செயின்ட் ஜான் பாஷன்” இசைப் படைப்பை அடிப்படையாகக் கொண்டு, ஆன்மிக அர்த்தம் புனித வார்த்தைகளில் மட்டுமல்லாமல், ஒன்றாக இசையை உருவாக்கும் உடல்ரீதியான செயலிலும் இருக்க முடியும் என்று ஃபாசெட் கூறினார்.

திருச்சபை இசை என்பது ஆராதனையுடன் கூடுதலாகச் சேர்க்கப்படும் ஒரு விஷயம் மட்டுமே என்ற கருத்தையும் இந்த மாநாடு சவால் செய்தது.

இத்தாலிய ஆயர்கள் பேரவையின் வழிபாட்டு இசை தொடர்பான நீண்டகால ஆலோசகரும், பாவியா பல்கலைக்கழகத்தின் இசையியல் மற்றும் இசை வரலாற்றுப் பேராசிரியருமான டேனியேல் சபாயினோ, இரண்டாம் வத்திக்கான் பேரவைக்குப் பின்னர் கத்தோலிக்க திருச்சபையில் வழிபாட்டு இசை குறித்த புரிதலில் ஏற்பட்ட மாற்றங்களை விளக்கினார்.

“வழிபாட்டில் இசை” என்பதிலிருந்து “இசையே வழிபாடு” என்ற புரிதலுக்கான மாற்றம் ஏற்பட்டதாக அவர் கூறினார்.

இசையை நிபுணர்களால் செயல்படுத்தப்படும் புனிதப் பொருளாகவும், சபையினர் பெரும்பாலும் அமைதியாகக் கேட்பவர்களாகவும் கருதுவதற்குப் பதிலாக, பாடுவது என்பது ஒன்றுகூடிய திருச்சபையே ஆராதனையில் பங்கேற்கும் ஒரு வழியாகப் புரிந்துகொள்ளப்படலாம் என்றார்.

வழிபாட்டில் இசையின் நோக்கம் “ஆராதனையின் செயலுக்கு அது வழங்கும் சேவையில்தான்” உள்ளது என்றார்.

ஒவ்வொரு ஆராதனையாளரும் தொடர்ந்து பாடிக்கொண்டிருக்க வேண்டும் என்பது அவசியமில்லை என்றும் அவர் குறிப்பிட்டார்.

“பாடுதல், கேட்டல், அமைதி, ஊழியரின் பங்களிப்பு மற்றும் சபையின் பதில் ஆகிய அனைத்தும் ஒரே ஆராதனைச் செயலின் ஒரு பகுதியாகும்” என்றார் சபாயினோ.

ஒரு குறிப்பிட்ட இசை நடைதான் இயல்பாகவே கிறிஸ்தவமானது என்ற கருத்தையும் அவர் நிராகரித்தார். இசை வடிவங்கள் “காலம், இடம் மற்றும் கலாச்சாரத்திற்கு ஏற்ப” மாறுபடலாம் என்றார்.

வின்செஸ்டர் பல்கலைக்கழகத்தின் பயன்பாட்டு இசைத் துறையின் பேராசிரியர் எமரிட்டஸான ஜூன் பாய்ஸ்-டில்மனும் இசையின் தரத்தைவிட சமூகத்தை முக்கியப்படுத்தினார்.

ஹில்டெகார்ட் ஆஃப் பிங்கனை அடிப்படையாகக் கொண்டு, இசை “தேவன் முதலில் படைத்த உலகின் ஒற்றுமையையும், மனந்திரும்புதல் மற்றும் சமரசத்தின் மூலம் மீட்டெடுக்கப்படும் ஒற்றுமையையும்” வெளிப்படுத்துகிறது என்று கூறினார்.

பாடலின் ஆழமான முக்கியத்துவத்தைப் பற்றி சிந்தித்த அவர், “மக்களிடமிருந்து பாடலை எடுத்துவிட்டால், அவர்களின் சக்தியையே எடுத்துவிடுகிறோம். அது ஒரு அலங்காரத்தை அகற்றுவது அல்ல. அவர்களின் சக்தியை எடுத்துக்கொள்கிறோம்” என்று எச்சரித்தார்.

வழக்கமான பாடகர் குழுக்கள், நினைவிழப்பு நோயால் பாதிக்கப்பட்டவர்கள், ஆழமான கற்றல் சிரமங்களைக் கொண்ட குழந்தைகள், பள்ளிகள் மற்றும் பார்வையாளர்கள் ஆகியோரை ஒன்றிணைத்த திட்டங்களை பாய்ஸ்-டில்மன் பாராட்டிப் பேசினார்.

“உண்மையிலேயே அனைவரையும் உள்ளடக்கிய ஒரு சமூகத்தை உருவாக்குவதற்கான முயற்சி அது. பார்வையாளர்கள் அல்லது சபையினர் மற்றும் பாடகர்கள் ஆகியோருக்கிடையிலான எல்லையை மங்கச் செய்வது மிகவும் சக்திவாய்ந்த ஒன்று” என்றார் அவர்.

இசைக்கலைஞர்களும் கல்வியாளர்களுமான கேத்தரின் செசர்சன் மற்றும் கியூலியானா ஃப்ரோசோனி, பாடலின் இந்த உறவுமுறை பரிமாணத்தை மாநாட்டின் மிக எளிய பதிலாக சுருக்கினர்:

“நாம் பாடுகிறோம்; ஏனெனில் நாம் அன்புகூருகிறோம்.”

கேம்பிரிட்ஜ் பல்கலைக்கழகத்தின் கிர்டன் கல்லூரி இசை இயக்குநரான கேரத் வில்சன், இசையின் இறையியல் மதிப்பு, அதை முழுமையாகக் கருத்துகளாக மொழிபெயர்க்க முடியாத தன்மையிலேயே இருக்கலாம் என்று கூறினார்.

“ஆபிரகாமிய ஒரே இறைவன் நம்பிக்கை, தேவனை மனிதனால் கூறக்கூடிய விஷயங்களுக்குள் மட்டுப்படுத்தும் முயற்சியை எதிர்க்கிறது” என்றார் அவர்.

தேவனை மனித வகைப்பாடுகளுக்குள் முழுமையாக அடக்க முடியாதது போலவே, இசையும் வார்த்தைகளால் முழுமையாக விளக்க முடியாத அர்த்தங்களுடன் மனிதனை எதிர்கொள்ளச் செய்கிறது.

இது விசுவாசத்தைப் பற்றி முக்கியமான ஒன்றைக் கற்றுக்கொடுக்க முடியும் என்று வில்சன் கூறினார்.

“புரிந்துகொள்வது என்பது கட்டுப்பாட்டில் இருப்பதாகும். ஆனால் அது விசுவாசத்திற்குத் தேவையான நம்மை மையத்திலிருந்து விலக்கும் தன்மையுடன் முரண்படுகிறது” என்றார்.

ஷோன்பெர்க்கின் “Moses und Aron” படைப்பை நினைவுகூர்ந்த அவர், இதை இன்னும் வலுவாகக் கூறினார்:

“சிலை என்பது அறிவுசார் கட்டுப்பாடு. சிலை என்பது சுயமே.”

படைப்பு மற்றும் அழகு குறித்த கிறிஸ்தவ இறையியலுடனும் வில்சன் பாடலையும் இசையையும் இணைத்தார்.

இறையியலாளர் டேவிட் பென்ட்லி ஹார்ட்டை அடிப்படையாகக் கொண்டு, “நாம் அழகில் மகிழும்போது, அழகில் தேவன் மகிழ்வதில் நாமும் பங்கேற்கிறோம்” என்று அவர் கூறினார். இந்தப் பகிரப்பட்ட மகிழ்ச்சி மனிதன் படைக்கப்பட்ட நோக்கத்தின் ஒரு பகுதியாகும் என்றார்.

படைப்பு என்பது தேவனுடைய ஆரம்ப தகவல் பரிமாற்றச் செயலாக இருந்தால், புனிதமானது மற்றும் உலகியலானது என்ற பிரிவும் இன்னும் நுட்பமானதாகிறது என்று வில்சன் கூறினார்.

“இருப்பவை அனைத்தையும் தேவன் படைத்திருந்தால், அவற்றுடனான உறவை தொடர்ந்து தக்கவைத்துக் கொண்டிருந்தால்… முற்றிலும் உலகியலான அல்லது புனிதமற்ற இடம் என்று எதுவும் இருக்க முடியாது. எல்லா இடமும் புனிதமானதே” என்றார் அவர்.

பாடலின் சக்தி குறிப்பாக துன்பத்தின் நேரங்களில் தெளிவாக வெளிப்படுகிறது என்றும் மாநாட்டில் பேசப்பட்டது.

செயின்ட் ஆண்ட்ரூஸ் பல்கலைக்கழகத்தில் இறையியல் மற்றும் இசை சந்திக்கும் துறையில் ஆய்வு மேற்கொள்ளும் சாரா மோர்மன், ஆப்பிரிக்க அமெரிக்க ஆன்மிகப் பாடல்களின் வரலாற்றை ஆய்வு செய்தார்.

அடிமைத்தனம் மற்றும் ஒடுக்குமுறையின் மத்தியில் பிறந்த அந்தப் பாடல்கள் “நம்பிக்கை, ஆறுதல், பலம், மனஉறுதி, விடுதலை, சுதந்திரம் மற்றும் நீதி” ஆகியவற்றால் நிறைந்திருந்ததாக அவர் கூறினார்.

சில நேரங்களில் அவை “துக்கப் பாடல்கள்” என்று அழைக்கப்பட்டாலும், ஆன்மிகப் பாடல்கள் இறுதியில் “எப்போதும் மேல்நோக்கி, நம்பிக்கையை நோக்கி நீள்கின்றன” என்றார் அவர்.

துன்பம் ஒரு ஆழமான தேவ அனுபவத்திற்கான வாயிலாக மாறக்கூடும் என்றும் அவர் விசுவாசத்துடன் அதை இணைத்தார்.

“துக்கமும் துன்பமும் நுழைவாயில்” என்றார் அவர்.

அடிமைப்படுத்தப்பட்ட மக்களுக்கு, “வலி இல்லாத ஒரு உலகை” கற்பனை செய்வதற்கும், “கண்ணீர் துடைக்கப்படும்” ஒரு எதிர்காலத்தை எதிர்பார்ப்பதற்கும் பாடல்கள் உதவின.

அது மனித கண்ணியத்தை உறுதிப்படுத்தும் செயலாகவும் இருந்தது.

“அடிமைகளாக இருந்தவர்களுக்கு, பாடுவது என்பது அவர்களின் உடல்கள் பொருளாக மாற்றப்பட்ட நிலையிலும், தங்கள் மீதான உரிமையையும் தங்கள் சுயத்தையும் காத்துக்கொள்வதற்கான ஒரு வழியாக இருந்தது” என்று மோர்மன் கூறினார்.

இதை கிறிஸ்தவ பாடுகளின் பாரம்பரியத்துடனும் அவர் இணைத்தார். கிறிஸ்துவின் சிலுவைப்பாடுகளின் நிகழ்வுகளில் பழக்கமான பாடல்கள் சேர்க்கப்படும்போது, ஆராதனையாளர்கள் வேதாகமக் கதைக்குள் நுழைந்து, அதன் அர்த்தத்தை இன்றைய காலத்துடன் தொடர்புபடுத்திப் பார்க்க உதவுகிறது என்றார்.

முன்னோர்களிடமிருந்து பெறப்பட்ட பாடல்கள் “கடந்த காலத்தை மதிக்கவும்”, நிகழ்காலத்தைப் புரிந்துகொள்ளவும் சாட்சியமளிக்கவும், “எதிர்காலத்திற்கான நம்பிக்கையை வழங்கவும்” உதவுகின்றன என்று அவர் கூறினார்.

சமூக இசைக்கலைஞர் டெய்ஸி விடிகம்ப், இன்றைய மருத்துவமனை மற்றும் சிறைச்சாலை போன்ற இடங்களில் பாடலின் சக்திக்கான உதாரணங்களை வழங்கினார்.

மருத்துவமனைகள், சிறைகள், மனநல சேவைகள் மற்றும் பராமரிப்பு நிலையங்களில் பணியாற்றும் சாப்ளின்கள் குறித்த அவரது ஆய்வில், ஆய்வு செய்யப்பட்டவர்களில் 64 சதவீதத்திற்கும் அதிகமானோர் தங்கள் பணியில் பாடலைப் பயன்படுத்தியிருந்தனர். அவர்களில் பலருக்கு முறையான இசைப் பயிற்சி கூட இல்லை.

ஒரு சாப்ளின், மனநல நோயாளிகளுடன் சங்கீதங்களைப் பாடுவதை “விசுவாசத்துடன் மீண்டும் இணைவதற்கும் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த உதவுவதற்குமான ஒரு வழி” என்று விவரித்தார்.

மற்றொரு சாப்ளின், பாதுகாப்பு மருத்துவமனையில் ஒரு அறைக்குள் அடைக்கப்பட்டிருந்த நோயாளியிடம், பூட்டப்பட்ட கதவின் மறுபுறத்திலிருந்து பாடிய அனுபவத்தை நினைவுகூர்ந்தார்.

“சிறிய திறப்பின் வழியாக நாங்கள் ஒன்றாகப் பாடுகிறோம். இதனால், வேறு விதமாக மிகவும் தனிமைப்படுத்தப்பட்டிருக்கும் ஒருவருடன் ஒரு தொடர்பு உருவாகலாம். ஒருவர் கடுமையான மனநலப் பாதிப்பில் இருந்து பேச முடியாத நிலையில் இருக்கும்போது, அவருடன் தொடர்புகொள்ள சில நேரங்களில் பாடலைப் பயன்படுத்தியிருக்கிறேன்” என்று அந்த சாப்ளின் கூறினார்.

பாடலுக்கும் ஆன்மிகப் பராமரிப்புக்கும் இடையே பொதுவாக உள்ள திறன்களில் மூச்சு, இடைவெளி, குரலின் தன்மை மற்றும் உணர்வுகளை கவனிப்பது ஆகியவை அடங்கும் என்று விடிகம்ப் கூறினார். முறையான இசைப் பயிற்சி அவசியமில்லை.

“இசைத்திறனையும் சிறந்த சாப்ளின் பணியையும் இணைக்கும் ஒரு முக்கியமான பண்பு உண்மையாகக் கேட்கும் திறன்” என்றார் அவர்.

இசைக்கருவிகள், முறையான பயிற்சி அல்லது சில நேரங்களில் வார்த்தைகள் கூட இல்லாமல், ஆன்மிக ஆறுதலையோ தொடர்பையோ தேடுபவர்களுக்கு பாடல் “அர்த்தமும் அழகும் நிறைந்த ஆழமான இசை அனுபவங்களை” வழங்க முடியும் என்றார் விடிகம்ப்.

பாடல் என்ற கருத்தின் அர்த்தத்தையும் மற்ற சில பங்களிப்பாளர்கள் விரிவுபடுத்தினர்.

இசை மற்றும் காது கேளாதோர் கலாச்சாரம் குறித்து ஆய்வு செய்யும் செலிஸ்டும் இன இசையியலாளருமான சே-லின் கிம், புராட்டஸ்டன்ட் காது கேளாதோர் திருச்சபையுடன் இணைந்துள்ள பெர்லின் சைகை மொழிப் பாடகர் குழு குறித்து ஆய்வை முன்வைத்தார். அங்கு சைகை மொழிப் பாடல்கள் வழிபாட்டின் ஒரு பகுதியாக உள்ளன.

ஒரு பாடலின் தலைப்பு “தேவன் சைகை செய்வதில் மகிழ்கிறார்” என்று மொழிபெயர்க்கப்படுகிறது. அந்தப் பாடலின் வரிகள், புரிந்துகொள்ளும், ஆறுதலளிக்கும், பலப்படுத்தும், மன்னிக்கும் மற்றும் அன்புகூரும் தேவனைப் பற்றி பேசுகின்றன.

“இந்தப் பாடலில், சைகை மொழியின் மூலம் அவர்களுடன் தொடர்புகொள்ளும் தேவனாக அவர் சித்தரிக்கப்படுகிறார்” என்று கிம் விளக்கினார்.

“தேவனுடைய வார்த்தையைக் கேட்பது” போன்ற மொழியையும் காது கேளாதோரின் ஆராதனையில் பார்த்தல் மற்றும் சைகை செய்தல் ஆகியவற்றின் வழியாக மறுபரிசீலனை செய்யலாம் என்றும் கிம் குறிப்பிட்டார்.

காது கேளாமையை முதன்மையாக குணப்படுத்தப்பட வேண்டிய ஒரு நிலையாகப் பார்ப்பதற்குப் பதிலாக, அந்தச் சமூகம் அதை ஒரு மொழியியல் மற்றும் கலாச்சார அடையாளமாகப் புரிந்துகொள்கிறது. இதனால் சைகை மொழி கிறிஸ்தவ விசுவாசம், ஆராதனை மற்றும் தேவனுடனான உறவை வெளிப்படுத்தும் ஒரு வழியாக மாறுகிறது.

சீத்தத்தின் பார்வையில், பாடல் குறித்த கிறிஸ்தவக் கண்ணோட்டம் மனிதர்களைத் தாண்டி முழுப் படைப்புக்கும் விரிகிறது.

சங்கீதம் 148-ஐ சுட்டிக்காட்டிய அவர், வேதாகமம் “மலைகள், பறவைகள், விலங்குகள் என அனைத்துப் படைப்புகளும் பாடுவதாக” சித்தரிக்கிறது என்றார்.

“கிறிஸ்தவ விசுவாசம் சில நேரங்களில் செய்யக்கூடிய தவறுகளில் ஒன்று, அது மனிதனை மையமாகக் கொண்டு, தனிமனிதனுக்கும் தேவனுக்கும் இடையிலான உறவில் மட்டும் கவனம் செலுத்துவதாகும்” என்றார் அவர்.

“அது உண்மையில் கிறிஸ்தவ இறையியலைத் தவறாகப் புரிந்துகொள்வதாகும். இது முழுப் படைப்பையும் பற்றியது.”

இந்தக் கண்ணோட்டத்தில், கிறிஸ்தவ ஆராதனை என்பது மத வார்த்தைகளைப் பாடும் தனிநபர்களின் கூட்டம் மட்டுமல்ல. மனித குரல்கள் இன்னும் மிகப்பெரிய ஒன்றுடன் இணைந்து, முழுப் படைப்போடும் சேர்ந்து தேவனைத் துதிக்கின்றன.

சீத்தம் இறுதியாக கூறியது போல:

“பாடக் கற்றுக்கொள்வது நமது மனிதத்தன்மைக்கு மிகவும் முக்கியமானது. அது நமது அர்த்தத்தை உருவாக்குவதற்கும், உண்மையைத் தேடுவதற்கும், இருப்பவை அனைத்தையும் மற்றும் தேவனையும் அனுபவிப்பதற்கும் மிகவும் முக்கியமானது.”