பல ஆண்டுகளுக்கு முன்பு டேவி என்ற சிறுவன் ஒருவன் ஒரு பண்ணை வீட்டில் வாழ்ந்து வந்தான். அது பெரிய பண்ணை. அங்கு பல மிருகங்கள் இருந்தன. குடும்பத்திற்குத் தேவையான உணவுப் பொருட்களையும் அவர்கள் பயிரிட்டு வந்தார்கள்.
டேவிக்கு ஆஞ்சி என்ற மூத்த சகோதரியும், ஜோ என்ற மூத்த சகோதரனும், அவனைவிடச் சற்று மூத்த மேரி என்ற சகோதரியும் இருந்தார்கள்.
ஒருநாள் டேவியின் பெற்றோர் சில நாட்கள் வெளியூருக்குச் செல்ல வேண்டியிருப்பதாகக் கூறினார்கள். அவர்கள் இல்லாத நாட்களில் பண்ணை வேலைகளைப் பிள்ளைகளே பார்த்துக்கொள்ள வேண்டும் என்றும் சொன்னார்கள். பிள்ளைகள் வளர்ந்துவிட்டதால் அவர்களால் எல்லா வேலைகளையும் செய்ய முடியும் என்று பெற்றோர் நம்பினார்கள்.
மூத்தவளான ஆஞ்சியைப் பொறுப்பாளராக நியமித்தார்கள். ஆனால், டேவிக்கு ஆஞ்சியைப் பிடிக்கவில்லை. அவள் எப்போதும் அதிகாரம் செய்வதாகவே அவன் நினைத்தான். தன் சொந்த சகோதரி தனக்குக் கட்டளையிடுவதை அவன் விரும்பவில்லை.
பெற்றோர் புறப்பட்டுச் சென்ற பிறகு ஆஞ்சி அவ்வளவாக அதிகாரம் செய்யவில்லை. பிள்ளைகள் மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள். அவர்கள் விரும்பிய நேரத்தில் தூங்கலாம், விரும்பிய நேரத்தில் எழுந்திருக்கலாம். விரும்பிய உணவை எப்போது வேண்டுமானாலும் சாப்பிடலாம். விளையாடலாம், வேலை செய்யலாம். எல்லாமே அவர்களுடைய விருப்பம்போல் இருந்தது.
அந்த வாரம் அவர்கள் மிகவும் மகிழ்ச்சியாக இருந்தார்கள். தினமும் ஐஸ்கிரீம் செய்தார்கள். சாக்லேட் இனிப்புகள் தயாரித்தார்கள். பாப்கார்ன் மற்றும் பான்கேக் செய்து சாப்பிட்டார்கள்.
அதே நேரத்தில் வழக்கமான பண்ணை வேலைகளையும் செய்தார்கள். மாடுகளில் பால் கறந்தார்கள், மிருகங்களுக்கு உணவு கொடுத்தார்கள், முட்டைகளைச் சேகரித்தார்கள், விறகுகளை வெட்டினார்கள். ஆனால் பெரும்பாலும் மகிழ்ச்சியாகவே பொழுதைக் கழித்தார்கள்.
ஒருநாள் காலையில் ஆஞ்சிக்கு திடீரென்று ஒரு விஷயம் நினைவுக்கு வந்தது. மறுநாளே அம்மாவும் அப்பாவும் வீட்டிற்கு வந்துவிடுவார்கள்!
அப்போது அவர்கள் வீட்டைச் சுற்றிப் பார்த்தார்கள். மேசையில் அழுக்குப் பாத்திரங்கள் இருந்தன. தரையில் விளையாட்டுப் பொருட்கள் சிதறிக் கிடந்தன. படுக்கைகள் ஒழுங்குபடுத்தப்படாமல் இருந்தன. துணிகளும், அழுக்குத் துண்டுகளும் தரையில் கிடந்தன. வெளியே தோட்டத்திலும் பல பொருட்கள் சிதறிக் கிடந்தன. அப்பாவுக்காகக் கொட்டகையில் வைத்திருந்த தோட்ட வேலைக் கருவிகளைக்கூட அவர்கள் ஒழுங்குபடுத்தவில்லை.
இதையெல்லாம் பார்த்த ஆஞ்சி கவலையடைந்தாள். பெற்றோர் வீட்டிற்கு வரும்போது எல்லாமே சுத்தமாகவும் அழகாகவும் இருக்க வேண்டும் என்று விரும்பினாள். அவர்கள் தன்னிடம் பொறுப்பைக் கொடுத்திருந்தார்கள். அந்தப் பொறுப்பைச் சரியாகச் செய்ததற்காக அவர்கள் தன்னைப் பாராட்ட வேண்டும் என்று நினைத்தாள்.
உடனே ஆஞ்சி மீண்டும் அதிகாரம் செய்யத் தொடங்கினாள்.
ஜோவிடம் கொட்டகையில் இருந்த தோட்டக் கருவிகளை ஒழுங்குபடுத்தச் சொன்னாள். மேரியிடம் பாத்திரங்களைக் கழுவி, சமையலறையைச் சுத்தம் செய்யச் சொன்னாள்.
டேவியிடம் வீடு முழுவதையும் தூசி தட்டிச் சுத்தம் செய்யும்படி கட்டளையிட்டாள். ஆனால் வீட்டில் இருந்த அலங்காரப் பொருட்கள் உடைந்துவிடக்கூடும் என்பதால், அவன் அம்மாவின் சிறப்பு அறையான வரவேற்பு அறையை மட்டும் சுத்தம் செய்ய வேண்டாம் என்று கூறினாள்.
அதற்குப் பிறகு படுக்கைகளை ஒழுங்குபடுத்தவும், துணிகளைத் துவைக்கவும் உதவ வேண்டும் என்றாள்.
டேவிக்கு இந்த வேலைகள் எதுவுமே பிடிக்கவில்லை. அவன் ஜோவுடன் சேர்ந்து வெளியே பெரியவர்களுக்கான வேலைகளைச் செய்ய விரும்பினான். ஆனால் ஆஞ்சி பொறுப்பில் இருந்ததால் வேறு வழியின்றி அவள் சொன்னதைச் செய்தான். அவனுக்குள் கோபமும் எரிச்சலும் அதிகரித்துக்கொண்டே இருந்தன.
வேலை அதிகமாக இருந்ததால் ஆஞ்சியால் மதிய உணவு சமைக்க முடியவில்லை. எனவே அவர்கள் ஏற்கெனவே இருந்த உணவையே சாப்பிட்டார்கள்.
டேவிக்கு மிகவும் களைப்பாக இருந்தது. மீண்டும் ஐஸ்கிரீம் செய்து மகிழ்ச்சியாக விளையாட வேண்டும் என்று ஆசைப்பட்டான். ஆனால் ஆஞ்சி அவனுக்கு இன்னும் வேலை கொடுத்தாள்.
“டேவி, இன்று பிற்பகலும் நீ எனக்கு உதவி செய்ய வேண்டும். முதலில் இந்தக் கருப்புப் பாலிஷையும் பிரஷ்ஷையும் வைத்து எல்லா காலணிகளையும் சுத்தம் செய். அதன்பிறகு வீட்டிலுள்ள விரிப்புகளைத் தட்டிச் சுத்தம் செய்” என்றாள்.
மேரியைத் தோட்டத்தில் காய்கறிகளைப் பறிக்க அனுப்பினாள். ஜோவிடம் வீட்டின் வெளிப்புறத்தை ஒழுங்குபடுத்தச் சொன்னாள்.
டேவிக்கு இன்னும் அதிகமாகக் கோபம் வந்தது. உலகத்திலேயே மிகவும் மோசமான வேலை காலணிகளுக்குப் பாலிஷ் போடுவதுதான் என்று அவன் நினைத்தான். அந்த வேலை மிகவும் அழுக்கானது. பாலிஷ் கைகளிலும் உடைகளிலும் பட்டுவிடும்.
டேவி காலணிகளுக்குப் பாலிஷ் போட்டுக்கொண்டிருந்தபோது, ஆஞ்சி வரவேற்பு அறையைச் சுத்தம் செய்யத் தொடங்கினாள். வீடு முழுவதும் அழகாக இருக்க வேண்டும் என்பதே அவளுடைய விருப்பம்.
அந்த அறை மிகவும் அழகாக இருக்கும். அம்மாவுக்குச் சொந்தமான விலையுயர்ந்த பொருட்கள் அங்கே இருந்தன. பிள்ளைகள் அந்த அறையில் விளையாட அனுமதிக்கப்படுவதில்லை. வீட்டிற்கு விருந்தினர்கள் வரும்போது மட்டுமே அங்கு செல்வார்கள்.
அந்த அறையில் இருந்தபோது, டேவி சரியாக வேலை செய்யாமல் இருப்பதை ஆஞ்சி கவனித்தாள்.
“டேவி, சீக்கிரம் வேலையை முடி. உனக்கு இன்னும் நிறைய வேலைகள் இருக்கின்றன” என்று அவசரப்படுத்தினாள்.
அதற்குள் டேவியின் கோபம் எல்லை மீறியது. தன்னையும் அறியாமல், பாலிஷ் தடவிய பிரஷ்ஷை எடுத்து ஆஞ்சியை நோக்கி வீசினான்.
அந்தப் பிரஷ் ஆஞ்சியின் தலைக்கு அருகே பறந்து சென்று, வரவேற்பு அறையின் சுவரில் பலமாகப் பட்டது.
அங்கிருந்த அழகான வெள்ளை மற்றும் தங்க நிற வேலைப்பாடுகள் கொண்ட விலையுயர்ந்த சுவர்த் தாளில் பெரிய கருப்புக் கறை ஏற்பட்டது.
அதைப் பார்த்த டேவி அதிர்ச்சியடைந்தான். தான் செய்த காரியத்தை நினைத்து மிகவும் பயந்தான். உடனே வீட்டைவிட்டு வெளியே ஓடி, பண்ணையில் இருந்த கொட்டகைக்குள் சென்று ஒளிந்துகொண்டான்.
டேவி நீண்ட நேரம் அங்கேயே இருந்தான். அம்மா அந்த அழகான வரவேற்பு அறையை எவ்வளவு விரும்புவாள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். சுவரில் ஏற்பட்ட கருப்புக் கறையைப் பார்த்தால் அம்மா எவ்வளவு வருத்தப்படுவாள் என்றும் நினைத்தான்.
தனக்குக் கிடைக்கப்போகும் தண்டனையைப் பற்றியும் யோசித்தான்.
அதே நேரத்தில் ஆஞ்சியின் மீதும் அவனுக்குக் கோபம் வந்தது.
“இதற்கெல்லாம் அவள்தான் காரணம். அவள் இப்படி அதிகாரம் செய்யாமல் இருந்திருந்தால் நான் இவ்வளவு பெரிய தவறு செய்திருக்க மாட்டேன்” என்று தனக்குள் சொல்லிக்கொண்டான்.
மாலை இருட்டிய பிறகு ஜோ அவனைத் தேடி வந்தான். என்ன நடந்தது என்பதை ஜோ அறிந்திருந்தான். ஆனால் அவன் எதுவும் பேசவில்லை. டேவியை வீட்டிற்கு அழைத்துச் சென்று இரவு உணவு கொடுத்தான்.
அன்று இரவு டேவியால் சரியாகத் தூங்க முடியவில்லை. மறுநாள் காலையில் அம்மாவும் அப்பாவும் வந்துவிடுவார்கள் என்பது அவனுக்குத் தெரியும். வீட்டைவிட்டு ஓடிவிடலாம் என்று நினைத்தான். ஆனால் எங்கே செல்வது என்று தெரியவில்லை.
இறுதியில் தலையணையில் முகத்தைப் புதைத்துக்கொண்டு கண்ணீர்விட்டு அழுதான்.
மறுநாள் காலையில் அம்மாவும் அப்பாவும் வீட்டிற்கு வந்தார்கள். பிள்ளைகள் எல்லா வேலைகளையும் நன்றாகச் செய்திருந்ததையும், வீடு சுத்தமாக இருந்ததையும் பார்த்து மிகவும் மகிழ்ச்சியடைந்தார்கள்.
ஆனால் டேவி மட்டும் அமைதியாக இருந்தான். அவன் சரியாகச் சாப்பிடவும் இல்லை. அம்மா அவனுக்கு உடல்நிலை சரியில்லையோ என்று நினைத்து, ஒருவேளை நோய் வந்திருக்கலாம் என்பதற்காகக் கசப்பான மருந்தையும் கொடுத்தாள்.
அம்மா இன்னும் வரவேற்பு அறைக்குச் செல்லவில்லை என்பதை டேவி அறிந்திருந்தான். ஆனால் நடந்ததைச் சொல்ல அவனுக்குத் தைரியம் வரவில்லை. அவன் மனதிற்குள் மிகவும் வேதனைப்பட்டுக்கொண்டிருந்தான்.
அப்போது அவன் எதிர்பார்க்காத ஒரு சம்பவம் நடந்தது.
பக்கத்து ஊரில் வசிக்கும் ஜான்சன் தம்பதியினர் அவர்களைப் பார்க்க வீட்டிற்கு வந்தார்கள்.
அம்மா அவர்களை வரவேற்று, வரவேற்பு அறைக்குள் அழைத்துச் சென்றாள்.
இதைப் பார்த்த டேவி மிகவும் பயந்தான்.
“ஐயோ! இப்போது அம்மா அந்த அறைக்குச் செல்வாளே! சுவரில் உள்ள கருப்புக் கறையைப் பார்த்துவிடுவாளே! அம்மா மிகவும் அவமானப்படுவாளே!” என்று நினைத்தான்.
அம்மா அதிர்ச்சியில் கத்துவாள் என்று எதிர்பார்த்தான்.
ஆனால் அவன் காதில் விழுந்த வார்த்தைகள் அவனை ஆச்சரியப்படுத்தின.
“ஆஹா! உங்களுடைய வரவேற்பு அறை எவ்வளவு அழகாக இருக்கிறது!” என்று திருமதி ஜான்சன் பாராட்டினார்.
டேவியால் தன் காதுகளையே நம்ப முடியவில்லை.
என்ன நடந்தது? அந்தக் கருப்புக் கறை எங்கே போனது?
அந்தக் கறை கதவுக்கு எதிரே இருந்த சுவரில்தான் இருந்தது. அந்த அறைக்குள் யார் வந்தாலும் அந்தக் கறையைப் பார்க்காமல் இருக்க முடியாது.
டேவி மெதுவாக அறையின் கதவுக்கு அருகில் சென்று உள்ளே எட்டிப் பார்த்தான்.
அவன் பார்த்த காட்சி அவனை வியப்பில் ஆழ்த்தியது.
அந்தச் சுவர் முன்பு எப்படி இருந்ததோ, அதேபோல அழகாக இருந்தது! கருப்புக் கறை இருந்த இடத்தில் வெள்ளை நிறச் சுவர்த் தாளும், அதைச் சுற்றி அழகான தங்க நிற வேலைப்பாடுகளும் காணப்பட்டன.
அம்மா கதவின் அருகில் நின்றுகொண்டிருந்த டேவியைப் பார்த்து உள்ளே வரும்படி அழைத்தாள்.
டேவி ஓர் இருக்கையில் அமர்ந்தான். ஆனால் அவனுடைய கண்கள் அந்தச் சுவரையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தன. என்ன நடந்திருக்கலாம் என்று அவனுடைய மனம் பலவிதமாக யோசித்தது.
விருந்தினர்கள் தேநீரும் சிற்றுண்டியும் சாப்பிட்டுவிட்டுச் சென்றார்கள்.
அவர்கள் சென்ற பிறகு டேவி மட்டும் அந்த அறையில் சிறிது நேரம் தங்கினான். பின்னர் சுவருக்கு அருகில் சென்று கவனமாகப் பார்த்தான்.
அப்போதுதான் உண்மை தெரிந்தது.
யாரோ ஒருவர் பழைய சுவர்த் தாளைப் போலவே இருந்த ஒரு துண்டை எடுத்து, கருப்புக் கறை இருந்த இடத்திற்கு ஏற்றவாறு மிகக் கவனமாக வெட்டி ஒட்டியிருந்தார்கள்.
அதில் இருந்த தங்க நிற வேலைப்பாடுகளின் வடிவத்திற்கேற்ப மிகவும் அழகாக வெட்டப்பட்டிருந்தது. ஒட்டப்பட்ட இடம் தெரியாதபடி அதன் ஓரங்களும் மென்மையாகச் சரிசெய்யப்பட்டிருந்தன.
டேவிக்கு எல்லாம் புரிந்துவிட்டது.
ஆஞ்சி அவன் செய்த தவறைச் சரிசெய்திருந்தாள்!
அன்று இரவு டேவி வழக்கத்தைவிட இரண்டு மடங்கு அதிகமாக உணவு சாப்பிட்டான். மீண்டும் மகிழ்ச்சியாகப் பேசவும் சிரிக்கவும் தொடங்கினான்.
அவனுடைய உடல்நிலை சரியாகிவிட்டது என்று நினைத்த அம்மா, தான் கொடுத்த மருந்து நன்றாக வேலை செய்துவிட்டதாக மகிழ்ச்சியடைந்தாள்!
இரவு உணவுக்குப் பிறகு டேவி ஆஞ்சியைத் தேடிச் சென்றான். அவளைக் கட்டியணைத்து,
“எனக்கு உதவி செய்ததற்கு நன்றி! நான் உன்மீது கோபப்பட்டு, அந்தப் பிரஷ்ஷை உன்மீது வீசியதற்கும், அந்தச் சுவரைக் கெடுத்ததற்கும் என்னை மன்னித்துவிடு. அந்தக் கறையை நீதானே சரிசெய்தாய்!” என்று மெதுவாகக் கூறினான்.
அதற்கு ஆஞ்சி,
“ஆம், நான் வீட்டின் மேல் மாடியில் இருந்த பழைய சுவர்த் தாளைக் கண்டுபிடித்தேன். அதைச் சரியாக வெட்டி, ஓரங்களைச் சீர்செய்து, மாவுப் பசையைப் பயன்படுத்தி ஒட்டினேன். நானும் உன்னிடம் மன்னிப்புக் கேட்டுக்கொள்கிறேன். நான் உன்னிடம் அவ்வளவு அதிகாரம் செய்திருக்கக் கூடாது. அதனால்தான் உனக்கு அவ்வளவு கோபம் வந்திருக்கிறது” என்றாள்.
அந்தச் சுவரில் ஏற்பட்ட கருப்புக் கறையைப் பற்றி அம்மாவும் அப்பாவும் எதுவும் சொல்லவில்லை.
ஆனால் டேவி அந்தச் சம்பவத்தை ஒருபோதும் மறக்கவில்லை.
நாம் செய்த தவறுகளை மறைத்து, நாம் பெற வேண்டிய தண்டனையிலிருந்து நம்மைக் காப்பாற்றுவதற்கு ஒருவர் நம்மீது எவ்வளவு அன்பு வைத்திருக்க வேண்டும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.
இந்தக் கதையில் நாம் அறிந்துகொள்ளும் உண்மை என்ன?
இந்தக் கதையில் ஆஞ்சி செய்ததைப் போலவே நமக்காக இன்னொரு நபரும் செய்திருக்கிறார். அவர் யார் தெரியுமா?
அவர்தான் நம்முடைய ஆண்டவராகிய இயேசு கிறிஸ்து!
நாம் ஒவ்வொருவரும் நம்முடைய வாழ்க்கையில் பல தவறுகளையும் பாவங்களையும் செய்திருக்கிறோம். அந்தப் பாவங்களுக்கான தண்டனையைப் பெற வேண்டியவர்களாக இருக்கிறோம்.
ஆனால் இயேசு கிறிஸ்து நம்மீது அளவற்ற அன்பு வைத்திருக்கிறார்.
நம்முடைய பாவங்களை மூடுவதற்காக அவர் தம்முடைய பரிபூரணமான வாழ்க்கையைக் கொடுத்தார். நாம் பெற வேண்டிய மரண தண்டனையிலிருந்து நம்மை விடுவிப்பதற்காகச் சிலுவையில் தம்மையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.
அவருடைய அன்பினால் நமக்குப் பாவமன்னிப்பும், புதிய வாழ்க்கையும் கிடைத்திருக்கிறது. இந்த உலகத்திலும் நித்தியத்திலும் சிறந்த வாழ்க்கையைப் பெறுவதற்கான வாய்ப்பையும் அவர் நமக்குக் கொடுத்திருக்கிறார்.
இதுவே நாம் பெற்றுக்கொண்ட நற்செய்தி!
நாம் செய்த தவறுகளைவிட இயேசுவின் அன்பு பெரியது. நம்முடைய பாவங்களை மன்னித்து, நமக்கு ஒரு புதிய வாழ்க்கையைத் தரவே அவர் வந்தார்!
1 பேதுரு 2:24
“நாம் பாவங்களுக்குச் செத்து, நீதிக்குப் பிழைத்திருக்கும்படிக்கு, அவர் தாமே தமது சரீரத்திலே நம்முடைய பாவங்களைச் சிலுவையின்மேல் சுமந்தார்; அவருடைய தழும்புகளால் குணமானீர்கள்.”
முடிவுரை:
டேவி செய்த தவறை ஆஞ்சி மறைத்து, சுவரை மீண்டும் அழகாக்கினாள். அதுபோலவே, நாம் செய்த பாவங்களுக்காக இயேசு கிறிஸ்து சிலுவையில் தம்மையே பலியாக ஒப்புக்கொடுத்தார்.
நம்முடைய பாவங்களை நாமாக நீக்கிக்கொள்ள முடியாது. ஆனால் இயேசுவின் இரத்தம் சகல பாவங்களையும் நீக்கி நம்மைச் சுத்திகரிக்கிறது.
1 யோவான் 1:7 – “இயேசுகிறிஸ்துவினுடைய இரத்தம் சகல பாவங்களையும் நீக்கி, நம்மைச் சுத்திகரிக்கும்.”
நாம் எவ்வளவு பெரிய தவறு செய்திருந்தாலும், மனந்திரும்பி இயேசுவிடம் வரும்போது அவர் நம்மை மன்னித்து, புதிய வாழ்க்கையைத் தருகிறார்.
நாம் செய்த பாவங்களை விட அவருடைய அன்பு பெரியது; நாம் பெற வேண்டிய தண்டனையை விட அவருடைய கிருபை மேலானது!
