ஒவ்வொரு காலத்தையும் மகிழ்ச்சியுடன் அனுபவியுங்கள்!

“ஜேம்ஸ், சீக்கிரம் வா! பனியில் விளையாடப் போகலாம்!” என்று எரிக் அழைத்தான்.

ஜேம்ஸ் சோர்வுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். அவனுடைய சகோதரன் ஏற்கனவே பனிக்கால உடையை அணிந்துகொண்டு, உற்சாகமாகத் தனது காலணிகளைப் போட்டுக்கொண்டிருந்தான்.

“சரி, நானும் வருகிறேன். ஆனால் இந்தக் குளிர் இல்லாமல் இருந்தால் எவ்வளவு நன்றாக இருக்கும்! கோடைக்காலம் எப்போது வரும் என்று காத்திருக்கிறேன்!” என்று ஜேம்ஸ் முணுமுணுத்தான்.

ஒரு கணம் எரிக்கும்கூட குளிரைப் பற்றி குறை சொல்ல வேண்டும் என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் அப்போது அவர்களுடைய தந்தை அறைக்குள் வந்தார். சிறுவர்களுடன் சேர்ந்து பனிச்சறுக்கு விளையாட வருவதாக அவர் கூறினார்.

தன் தந்தையின் முகத்தைப் பார்த்தவுடன் எரிக்கின் மனதிலிருந்த குறை சொல்லும் எண்ணங்கள் அனைத்தும் மறைந்துவிட்டன. தன் தந்தை தங்களுடன் இருக்கும்போது, தான் எப்படி குறை சொல்ல முடியும்?

மேலும், கடந்த கோடைக்காலத்தில் தானும் தன் சகோதரனும் குளிர்ச்சியான காலநிலைக்காக எவ்வளவு ஏங்கினார்கள் என்பதும் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது. எனவே, இந்தக் குளிரைப் பற்றி இனி குறை சொல்லக்கூடாது என்று முடிவு செய்தான். இந்தக் காலத்தை மகிழ்ச்சியாக அனுபவிக்க வேண்டும் என்று தீர்மானித்தான்!

“இன்னும் சிறிது காலத்தில் கோடைக்காலம் வந்துவிடும். அதனால் இப்போது குளிர்காலம் இருக்கும்போதே அதை மகிழ்ச்சியாக அனுபவிப்போம்!” என்று வீட்டை விட்டு வெளியே செல்லும்போது ஜேம்ஸிடம் எரிக் கூறினான்.

எரிக்கும் ஜேம்ஸும் மிகவும் பரபரப்பாக இருந்தார்கள். பள்ளிப் பாடங்களை முடிப்பது, வசந்தகாலத்தில் செய்ய வேண்டிய மற்ற வேலைகள் என விளையாடுவதற்கும் ஓய்வெடுப்பதற்கும் அவர்களுக்கு நேரமே கிடைக்கவில்லை.

“அடடா! இந்த வேலைகள் எல்லாம் கொஞ்சம் குறைந்தால் நன்றாக இருக்கும்! இந்த நடவு செய்யும் காலம் எப்போது முடியும் என்று தெரியவில்லை. கோடைக்காலம் வந்தால் நன்றாக ஓய்வெடுக்கலாம் என்று காத்திருக்கிறேன்!” என்று ஜேம்ஸ் புலம்பினான். அந்தப் பரபரப்பான நடவு காலத்தை எப்படியாவது கடந்து சென்றுவிட வேண்டும் என்பதே அவனுடைய எண்ணமாக இருந்தது.

எரிக் தனது மண்வெட்டி வேலையைச் சிறிது நேரம் நிறுத்திவிட்டு, தன் சகோதரனின் வார்த்தைகளைப் பற்றி யோசித்தான்.

“நம்மால் தாங்கிக்கொள்ள முடியாத அளவுக்கு அப்பா நமக்கு ஒருபோதும் வேலை கொடுக்கமாட்டார். அவர் நம்மை மிகவும் அன்பாக நேசிக்கிறார். இந்தக் கடினமான உழைப்புகூட நமக்குத் தேவையான ஒன்றாகத்தான் இருக்கும். எனவே, இந்த வேலையையும் மகிழ்ச்சியுடன் செய்ய வேண்டும் என்று நான் தீர்மானிக்கிறேன்!” என்று தனக்குள் நினைத்துக்கொண்டான்.

“ஆனால், நம்மால் இந்த வேலைகளை எல்லாம் முடிக்கவே முடியாது!” என்று ஜேம்ஸ் மறுத்துக் கூறினான்.

ஜேம்ஸ் சொல்வது உண்மைதான் என்பதை எரிக் அறிந்திருந்தான். அவர்கள் செய்து முடிக்க வேண்டிய வேலைகள் ஏராளமாக இருந்தன. அவற்றையெல்லாம் முடிப்பது சாத்தியமற்றதாகத் தோன்றியது.

ஜேம்ஸ் கூறிய வார்த்தைகள், செய்ய வேண்டிய வேலைகளின் பாரத்தை எரிக்கின் தோள்களில் சுமத்தியது.

ஆனால் அடுத்த கணமே அவனுக்கு ஒரு உண்மை நினைவுக்கு வந்தது. எல்லா வேலைகளும் எப்படிச் செய்து முடிக்கப்படும் என்பதைப் பற்றிக் கவலைப்பட வேண்டியது அவனுடைய தந்தையின் பொறுப்பு! எரிக்கின் பொறுப்போ, தன் தந்தை கொடுத்த ஒவ்வொரு வேலையையும் முழு மனதுடன் செய்து முடிப்பதுதான்.

மீண்டும் அவனுடைய முகத்தில் புன்னகை மலர்ந்தது. எல்லாப் பாரங்களையும் தன் தோள்களில் சுமக்க வேண்டிய அவசியம் அவனுக்கு இல்லை. தன் தந்தை கொடுத்த வேலைகளை உண்மையுடனும் சுறுசுறுப்புடனும் செய்தால் போதும் என்பதை அவன் புரிந்துகொண்டான்.

வசந்தகாலம் முடிந்து, இறுதியாகக் கோடைக்காலம் வந்தது.

இப்போது சிறுவர்களுக்கு அதிகமான வேலைகள் இல்லை. முன்பு ஏராளமான வேலைகள் இருந்தன. ஆனால் இப்போது பயிர்களுக்குத் தண்ணீர் பாய்ச்சுவதும், புல்வெளியைச் சீரமைப்பதும் தவிர வேறு பெரிய வேலைகள் எதுவும் இல்லை.

வேலையில்லாத நிலையும், கோடைக்காலத்தின் கடுமையான வெப்பமும் சிறுவர்களுக்குச் சோர்வை ஏற்படுத்தின.

ஆனால் இருவரும் அதற்கு முற்றிலும் மாறுபட்ட விதத்தில் தங்கள் மனநிலையை வெளிப்படுத்தினார்கள்.

வழக்கம்போல ஜேம்ஸ் குறை சொல்லத் தொடங்கினான். ஏதாவது ஒன்று, எதுவாக இருந்தாலும் பரவாயில்லை, உற்சாகமான சம்பவம் நடக்க வேண்டும் என்று அவன் ஆசைப்பட்டான். அதுமட்டுமல்ல, இந்த வெப்பத்திலிருந்து எப்போது விடுதலை கிடைக்கும் என்றும் ஏங்கினான்!

ஆனால் எரிக் மீண்டும் அந்தக் காலத்தை மகிழ்ச்சியுடன் ஏற்றுக்கொள்ளத் தீர்மானித்தான்.

ஜேம்ஸைப் போலவே அவனுக்கும் வெப்பம் சிரமமாகத்தான் இருந்தது. ஆனாலும் விரைவில் இலையுதிர்காலம் வந்துவிடும் என்பதையும், அப்போது குளிர்ச்சியான காலநிலை ஏற்படும் என்பதையும் அவன் அறிந்திருந்தான்.

தன் சகோதரனைப் போலவே அவனுக்கும் உற்சாகமான செயல்களில் ஈடுபடப் பிடிக்கும். இருப்பினும், இந்த அமைதியான கோடைக்காலத்தைத் தன் தந்தையுடன் அதிக நேரம் செலவிடுவதற்குப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வேண்டும் என்று எரிக் தீர்மானித்தான்.

தன் தந்தையின் வேலை மேசைக்கு அருகில் பல மணி நேரம் அமர்ந்து, அவர் சொல்வதைக் கவனமாகக் கேட்டு, அவரிடமிருந்து பல விஷயங்களைக் கற்றுக்கொண்டான்.

அவ்வாறு ஒவ்வொரு நாளும் தன் தந்தையுடன் நேரம் செலவிட்டபோது, வாழ்க்கையின் ஒவ்வொரு காலத்திலும் தனக்குத் தேவையானதைத் தன் தந்தை நிச்சயமாகக் கொடுப்பார் என்ற நம்பிக்கை அவனுக்குள் அதிகரித்தது.

அவன் செய்ய வேண்டியதெல்லாம் தன் தந்தையை நம்புவதும், அவரோடு மகிழ்ச்சியாக இருப்பதும்தான்!