உபவாசம் என்பது வெறுமனே உணவைத் தவிர்ப்பது அல்ல; அது தேவனுடைய சமூகத்தில் தன்னைத் தாழ்த்தி, ஆத்துமாவை தேவனுக்கு முன்பாக ஒப்புக்கொடுக்கும் ஆவிக்குரிய ஒழுக்கமாகும். இன்று பலர் உபவாசத்தை ஒரு மதச் சடங்காகவோ அல்லது ஒரு குறிப்பிட்ட நேரம் உணவைத் தவிர்ப்பதாகவோ கருதுகின்றனர். ஆனால் வேதாகமம் உபவாசத்தை அதைவிட ஆழமான அனுபவமாகக் காட்டுகிறது.
தாவீது தனது உபவாச வாழ்க்கையைப் பற்றி கூறும்போது, “உபவாசத்தால் என் ஆத்துமாவை உபத்திரவப்படுத்தினேன்” (சங்கீதம் 35:13) என்றும், “என் ஆத்துமா வாடும்படி உபவாசித்து அழுதேன்” (சங்கீதம் 69:10) என்றும் சாட்சியிடுகிறார். மேலும், “என் முழங்கால்கள் உபவாசத்தால் தளர்ச்சியடைந்தது; என் மாம்சம் புஷ்டியற்று உலர்ந்தது” (சங்கீதம் 109:24) என்று குறிப்பிடுகிறார். இந்த வசனங்கள் உண்மையான உபவாசம் சரீரத்தை ஒடுக்கி, ஆத்துமாவை தேவனிடம் நெருங்கச் செய்வதை வெளிப்படுத்துகின்றன.
உபவாசத்தின் நோக்கம் சரீரத்தை வதைக்குவது அல்ல; மாம்சத்தின் ஆதிக்கத்தை அடக்கி, ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையை வலுப்படுத்துவதாகும். எஸ்தர் தனது ஜனங்களுக்காக மூன்று நாட்கள் இரவும் பகலும் புசியாமலும் குடியாமலும் உபவாசித்தாள் (எஸ்தர் 4:16). அவளுடைய உபவாசம் தேவனுடைய தலையீட்டையும் மகத்தான விடுதலையையும் கொண்டு வந்தது.
உபவாச ஜெப நாட்கள் நமது இருதயத்தை ஆராயும் நாட்களாகவும் இருக்க வேண்டும். தேவனுடைய சந்நிதியில் நின்று, நமது வாழ்க்கையை பரிசோதித்து, தவறுகளை அறிக்கை செய்து, ஒப்புரவாக வேண்டியவர்களோடு ஒப்புரவாகி, மன்னிக்க வேண்டியவர்களை மன்னித்து, மனக்கசப்புகளையும் கசப்பான நினைவுகளையும் கர்த்தரிடம் ஒப்படைக்க வேண்டும்.
தாவீது ஜெபித்ததுபோல் நாமும் ஜெபிக்க வேண்டும்:
“தேவனே, என்னை ஆராய்ந்து, என் இருதயத்தை அறிந்துகொள்ளும்; என்னைச் சோதித்து, என் நினைவுகளை அறிந்துகொள்ளும். நித்திய வழியிலே என்னை நடத்தும்.” (சங்கீதம் 139:23-24)
மறைவான பாவங்கள், மனக்கசப்புகள், கீழ்ப்படியாமை ஆகியவை தேவனுடைய பிரசன்னத்தை நம்மிடமிருந்து மறைக்கக்கூடும். ஆகையால் உபவாசம் என்பது உணவை விட்டு இருப்பதைவிட, பாவத்தை விட்டு விலகி, தேவனோடு உறவைப் புதுப்பிப்பதாக இருக்க வேண்டும்.
உண்மையான உபவாசம் ஆத்துமாவைத் தாழ்த்தும். மனதை சுத்திகரிக்கும். ஜெபத்தை வல்லமையாக்கும். தேவனோடு உள்ள உறவை ஆழப்படுத்தும். அத்தகைய உபவாசமே விசுவாசியின் வாழ்க்கையில் ஆவிக்குரிய எழுச்சியையும் வெற்றியையும் கொண்டுவரும்.
