ஒரு குடும்பம் ஆவிக்குரிய வாழ்வில் வளரும்போது தேவனுடைய சமாதானம், அன்பு, ஜெப வாழ்க்கை, வேதாகம வாசிப்பு மற்றும் பரஸ்பர ஐக்கியம் அதிகரிக்கும். ஆனால் சில நேரங்களில், ஆவிக்குரிய அலட்சியம், சோதனைகள், பாவம் அல்லது உலகக் கவலைகள் காரணமாக குடும்ப வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல தேவனைவிட்டு விலகத் தொடங்கலாம்.
வேதாகமம், “எச்சரிக்கையாயிருந்து ஜெபம்பண்ணுங்கள்” (மத்தேயு 26:41) என்று நம்மை அழைக்கிறது.
கீழே கொடுக்கப்பட்டுள்ளவை, ஒரு குடும்பத்தின் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கை சோர்வடையத் தொடங்கியிருப்பதை உணர்த்தக்கூடிய சில அறிகுறிகள்.
1. ஜெப வாழ்க்கை சோர்வடைவது
ஜெபிக்க வேண்டும் என்ற விருப்பம் குறைந்து விடும். ஜெபிக்க அமரும்போது கவனம் சிதறலாம் அல்லது தூக்கம் வரலாம்.
2. எல்லாவற்றையும் தள்ளிப்போடும் பழக்கம்
நல்ல காரியங்களைக்கூட,
“நாளை பார்க்கலாம்…”
என்று தொடர்ந்து ஒத்திவைக்கும் மனநிலை உருவாகலாம்.
3. விசுவாசிகள்மீது அன்பு குறைவது
சகோதர சகோதரிகள்மீதும், திருச்சபை ஊழியர்கள்மீதும் இருந்த அன்பும் மரியாதையும் மெல்ல குறையத் தொடங்கலாம்.
4. திருச்சபை ஆராதனையில் ஆர்வமின்மை
சபைக்குச் செல்வதிலும், ஆராதனையில் பங்கேற்பதிலும், காணிக்கை செலுத்துவதிலும் மனதில் ஆர்வமின்மை உருவாகலாம்.
5. பிறருடைய குறைகள் மட்டுமே கண்களில் படுவது
மற்றவர்களின் நல்ல குணங்களைக் காணாமல், அவர்களுடைய குறைகளை மட்டும் கவனிக்கும் மனப்பான்மை அதிகரிக்கலாம்.
6. ஜெபத்தில் கவனம் செலுத்த முடியாத நிலை
ஜெபிக்க விரும்பினாலும் வார்த்தைகள் வராமல் போகலாம். மனம் அலைபாயலாம். தேவனுடைய சந்நிதியை அனுபவிக்க முடியாத நிலை ஏற்படலாம்.
7. வேதாகம வாசிப்பில் மகிழ்ச்சி குறைவது
வேதாகமத்தை வாசித்தாலும் அது மனதில் பதியாமல் போகலாம். முன்புபோல் வாசிப்பதில் மகிழ்ச்சி இல்லாமல் இருக்கலாம்.
8. விசுவாசிகளிடமிருந்து விலகும் மனநிலை
சக விசுவாசிகளையும், சபை போதகரையும் சந்திப்பதைத் தவிர்க்கும் மனநிலை உருவாகலாம். ஐக்கிய வாழ்க்கையிலிருந்து விலகத் தொடங்கலாம்.
9. உலகக் கவலைகள் அதிகரிப்பது
இணையம், சமூக ஊடகங்கள், பணம் சம்பாதித்தல் போன்றவை தேவனுடைய காரியங்களை விட அதிக இடத்தை மனதில் பிடித்துக்கொள்ளலாம்.
10. குடும்ப உறவுகளில் மகிழ்ச்சி குறைவது
கணவன்–மனைவி இடையேயான உரையாடல்கள் குறையலாம். பிள்ளைகளுடன் மகிழ்ச்சியாக நேரம் செலவிடும் பழக்கம் குறைந்து போகலாம்.
11. தன்னைத்தானே எப்போதும் நியாயப்படுத்துவது
“நான் தவறு செய்யவில்லை.”
“அவர்கள்தான் தவறு.”
என்று எப்போதும் தன்னையே நியாயப்படுத்தும் மனநிலை உருவாகலாம்.
12. உள்ளத்தின் சமாதானம் குறைவது
முகத்திலும், மனதிலும், வாழ்க்கையிலும் மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக சோர்வு, கவலை, அமைதியின்மை அதிகரிக்கலாம்.
இதிலிருந்து எப்படி வெளியே வரலாம்?
1. தேவனிடம் நேர்மையாக ஜெபியுங்கள்
தேவனுடைய சந்நிதியில் அமைதியாக அமர்ந்து, உங்கள் இதயத்தை முழுமையாக அவரிடம் திறந்து வையுங்கள்.
“ஆண்டவரே, என்னை ஆராய்ந்து, என்னில் தவறான வழி இருந்தால் அதை நீக்கி, உமது வழியில் என்னை நடத்தும்.”
என்று மனமாறி ஜெபியுங்கள்.
2. உறவுகளைச் சீர்செய்யுங்கள்
சபை ஊழியர்கள், குடும்பத்தினர் அல்லது சக விசுவாசிகளுடன் மனக்கசப்பு இருந்தால், வாய்ப்பு கிடைக்கும் போது அவர்களைச் சந்தித்து:
- “மன்னியுங்கள்”
- “நன்றி”
- “உங்களை நேசிக்கிறேன்”
என்ற எளிய வார்த்தைகளை மனப்பூர்வமாகச் சொல்லுங்கள்.
மன்னிப்பும் அன்பும் ஆவிக்குரிய குணமளிப்பைத் தொடங்குகின்றன.
3. இயேசுவின் அன்பில் நிலைத்திருங்கள்
அமைதியான இடத்தில் சில நிமிடங்கள் தேவனுடைய சந்நிதியில் இருந்து,
“இயேசுவே, நான் உம்மை நேசிக்கிறேன்.”
என்று மனமாரச் சொல்லுங்கள்.
அவருடைய அன்பையும் சமாதானத்தையும் நினைத்து தியானியுங்கள். தேவன் தம்மிடத்தில் வருகிறவர்களை ஒருபோதும் புறக்கணிப்பதில்லை.
முடிவுரை
ஆவிக்குரிய சோர்வு என்பது நம்பிக்கை இழந்த நிலை அல்ல. தேவனுடைய கிருபையால் மீண்டும் எழுந்து நிற்கக்கூடிய ஒரு நிலையாகும்.
நாம் தேவனிடம் மனந்திரும்பி, ஜெபத்தில் நிலைத்து, வேதாகமத்தில் வளர்ந்து, விசுவாசிகளுடன் ஐக்கியத்தில் வாழும்போது, அவர் நமது குடும்பங்களை மீண்டும் புதுப்பித்து, சமாதானமும் சந்தோஷமும் நிறைந்த வாழ்க்கையை அளிப்பார்.
“தேவனிடத்தில் சேருங்கள்; அப்பொழுது அவர் உங்களிடத்தில் சேருவார்.”
— யாக்கோபு 4:8
