வேதப்பகுதி: லூக்கா 15:11–32
மையக்கருத்து: நாம் எவ்வளவு தூரம் தேவனைவிட்டு விலகிச் சென்றிருந்தாலும், மனந்திரும்பி அவரிடத்தில் திரும்பி வரும்போது, அவர் நம்மை அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ள ஆயத்தமாக இருக்கிறார்.
முக்கிய வசனம்:
“அவன் இன்னும் தூரத்தில் வரும்போதே, அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தஞ்செய்தான்.” — லூக்கா 15:20
அறிமுகம்
ஒரு வீட்டில் இரண்டு மகன்கள் இருந்தார்கள். அவர்களில் இளைய மகன் தன் தகப்பனின் வீட்டில் எல்லா வசதிகளுடனும் வாழ்ந்தான். அவனுக்குத் தேவையான உணவு இருந்தது. தங்குவதற்கு வீடு இருந்தது. அன்பு காட்டும் தகப்பன் இருந்தார்.
ஆனால், அவனுடைய இருதயத்தில் ஒரு தவறான ஆசை எழுந்தது. தகப்பனுடைய வீட்டில் இருப்பதைவிட, தன் விருப்பப்படி வாழ்வதே சுதந்திரம் என்று நினைத்தான்.
தகப்பனிடம் சொத்தைப் பங்கிட்டுக் கேட்டான். தனக்குக் கிடைத்த சொத்துக்களையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு தூரதேசத்திற்குச் சென்றான். அங்கே தன் சொத்துக்களைத் துன்மார்க்கமாகச் செலவழித்தான்.
கடைசியில் அவனிடம் பணமும் இல்லை, நண்பர்களும் இல்லை, உணவும் இல்லை. அவன் தன் தவறை உணர்ந்து தகப்பனுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பினான்.
இந்த உவமை, தவறிப்போன ஒரு மகனுடைய கதையாக மட்டுமல்ல; பாவத்திலிருந்து மனந்திரும்பி தேவனிடத்தில் திரும்பி வருகிற ஒவ்வொரு மனிதனுக்கும் சொல்லப்படும் செய்தியாகும்.
இந்த வசனப்பகுதியிலிருந்து நான்கு முக்கியமான சத்தியங்களைக் கற்றுக்கொள்வோம்.
1. தேவனைவிட்டு விலகிச் செல்லும் மனிதன் — லூக்கா 15:11–13
“ஒரு மனுஷனுக்கு இரண்டு குமாரர் இருந்தார்கள்.” — லூக்கா 15:11
அ) தகப்பனுடைய வீட்டை விட்டுப் பிரிய விரும்பினான்
இளைய மகன் தன் தகப்பனுடைய வீட்டில் இருந்தான். ஆனால், அவன் அந்த வீட்டின் உறவையும் அதிகாரத்தையும் விட்டுவிட்டு வெளியேற விரும்பினான்.
தகப்பனுடைய வீட்டில் வாழ்வதைவிட, தன் விருப்பப்படி வாழ்வதே சிறந்தது என்று எண்ணினான்.
இன்றும் பலர் தேவனுடைய வழிநடத்துதலைவிடத் தங்கள் விருப்பங்களையே முக்கியமாகக் கருதுகிறார்கள். தேவனுடைய வார்த்தை ஒரு வழியில் நடத்தும்போது, தங்கள் ஆசைகள் வேறொரு வழியில் அழைத்துச் செல்கின்றன.
ஆவிக்குரிய பாடம்: தேவனைவிட்டு விலகிச் செல்வது என்பது ஓர் இடத்தைவிட்டு வெளியேறுவது மட்டுமல்ல; அவருடைய சித்தத்தையும் வழிநடத்துதலையும் புறக்கணிப்பதாகும்.
ஆ) தனக்குரியதை முன்கூட்டியே கேட்டான்
லூக்கா 15:12-ல், இளைய மகன் தனக்குச் சேரவேண்டிய சொத்தில் தன் பங்கைத் தரும்படி தகப்பனிடம் கேட்டான்.
அவனுக்கு தகப்பனுடைய சொத்து தேவைப்பட்டது; ஆனால் தகப்பனுடைய உறவில் நிலைத்திருக்க விருப்பமில்லை.
சில நேரங்களில் நாமும் தேவன் தரும் ஆசீர்வாதங்களை விரும்புகிறோம். ஆனால் அவரோடு செலவிடும் நேரத்தையும், அவருடைய வார்த்தைக்குக் கீழ்ப்படிவதையும் புறக்கணிக்கிறோம்.
ஆசீர்வாதங்களைக் காட்டிலும் ஆசீர்வதிக்கிற தேவனே நமக்கு முக்கியமானவராக இருக்க வேண்டும்.
இ) தூரதேசத்திற்குச் சென்றான்
லூக்கா 15:13-ல், இளைய மகன் தன் சொத்துக்களையெல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு தூரதேசத்திற்குச் சென்றான்.
பாவம் பெரும்பாலும் ஒரு சிறிய ஆசையாகத் தொடங்குகிறது. பின்னர் அது தவறான தீர்மானமாக மாறுகிறது. இறுதியில் அது நம்மை தேவனிடமிருந்து தூரமாக்குகிறது.
சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி: நான் இன்னும் தகப்பனுடைய வீட்டில் இருக்கிறேனா? அல்லது என் சொந்த விருப்பங்களுக்காக அவரிடமிருந்து விலகிச் செல்கிறேனா?
2. பாவத்தின் முடிவு — லூக்கா 15:14–16
“அவன் எல்லாவற்றையும் செலவழித்தபின்பு, அந்தத் தேசத்திலே கொடிய பஞ்சமுண்டாயிற்று; அப்பொழுது அவன் குறைவுபடத்தொடங்கினான்.” — லூக்கா 15:14
அ) அவனுடைய செல்வம் முடிந்துபோனது
ஒரு காலத்தில் அவனிடம் சொத்து இருந்தது. அவன் விரும்பியதை வாங்க முடிந்தது. தன் விருப்பப்படி வாழ முடிந்தது.
ஆனால், அவன் எல்லாவற்றையும் செலவழித்தபோது அவனுடைய வாழ்க்கை மாறியது.
தேவனைவிட்டு விலகிய வாழ்க்கை ஆரம்பத்தில் சுதந்திரமாகத் தோன்றலாம். ஆனால் பாவத்தின் விளைவுகள் மனிதனை அடிமைப்படுத்தக்கூடும்.
ஆ) பஞ்சம் வந்தபோது அவன் குறைவுபட்டான்
அவன் சொத்துக்களைச் செலவழித்தது மட்டுமல்லாமல், அந்தத் தேசத்தில் பஞ்சமும் ஏற்பட்டது.
அவன் நம்பியிருந்த சூழ்நிலைகள் அவனுக்கு உதவவில்லை. அவனுடைய தேவைகளைச் சந்திக்க யாரும் முன்வரவில்லை.
மனிதனுடைய செல்வம், புகழ், பதவி ஆகியவை நிலையானவை அல்ல. தேவனோடு கொண்டிருக்கும் உறவே நம்முடைய வாழ்க்கையின் உண்மையான அடித்தளம்.
இ) பன்றிகளை மேய்க்கும் நிலைக்குத் தாழ்ந்தான்
லூக்கா 15:15–16-ல், அவன் அந்தத் தேசத்திலுள்ள ஒருவனிடம் வேலைக்குச் சேர்ந்தான். அவன் பன்றிகளை மேய்க்க அனுப்பப்பட்டான். பன்றிகள் தின்னும் தவிட்டினாலாவது தன் வயிற்றை நிரப்ப விரும்பினான். ஆனால் அதைக்கூட யாரும் அவனுக்குக் கொடுக்கவில்லை.
தகப்பனுடைய வீட்டில் நிறைவாக வாழ்ந்தவன், இப்போது பசியால் தவித்தான்.
பாவம் மனிதனுடைய வாழ்க்கையில் ஏற்படுத்தக்கூடிய துயரமான வீழ்ச்சியை இந்தச் சம்பவம் காட்டுகிறது.
ஆவிக்குரிய பாடம்: தேவனைவிட்டு விலகிய வாழ்க்கை நம்மை வெறுமைக்குள் கொண்டுசெல்லலாம். ஆனால் நம்முடைய நிலை எவ்வளவு தாழ்ந்திருந்தாலும், தேவனிடத்தில் திரும்புவதற்கான வழி இன்னும் இருக்கிறது.
3. மனந்திரும்பி எழுந்து வந்த மகன் — லூக்கா 15:17–20
“அப்பொழுது அவன் சுயபுத்தியடைந்து…” — லூக்கா 15:17
இந்தப் பகுதி உவமையின் மிக முக்கியமான திருப்பமாகும்.
அ) தன் நிலையை உணர்ந்தான்
தகப்பனுடைய வீட்டில் கூலிக்காரர்களுக்குக்கூட நிறைவான உணவு இருக்கிறது; ஆனால் தான் இங்கே பசியால் மடிகிறேன் என்பதை அவன் உணர்ந்தான்.
மனந்திரும்புதலின் முதல் படி, நாம் இருக்கும் நிலையை உண்மையாக உணர்வதாகும்.
நம்முடைய தவறுகளுக்கு மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டாமல், நம்முடைய இருதயத்தை தேவனுக்கு முன்பாக ஆராய வேண்டும்.
சங்கீதம் 139:23–24-ல், தாவீது தன் இருதயத்தை ஆராய்ந்து தன்னைச் சரியான வழியில் நடத்தும்படி தேவனிடம் வேண்டுகிறார்.
ஆ) எழுந்து செல்லத் தீர்மானித்தான்
“நான் எழுந்து என் தகப்பனிடத்திற்குப் போவேன்.” — லூக்கா 15:18
அவன் தன் நிலையை உணர்ந்ததோடு நின்றுவிடவில்லை. எழுந்து தகப்பனிடம் செல்லத் தீர்மானித்தான்.
மனந்திரும்புதல் என்பது தவறு செய்துவிட்டோம் என்று வருந்துவது மட்டுமல்ல; அந்தத் தவறான வழியிலிருந்து திரும்பி தேவனிடத்தில் வருவதுமாகும்.
சிலர் தங்கள் பாவத்தை உணர்கிறார்கள். சிலர் அதற்காக அழுகிறார்கள். ஆனால், தங்கள் வாழ்க்கையை மாற்றுவதற்கான தீர்மானத்தை எடுப்பதில்லை.
உண்மையான மனந்திரும்புதல் நம்முடைய தீர்மானத்திலும் நடத்தையிலும் வெளிப்பட வேண்டும்.
இ) தன் பாவத்தை அறிக்கையிட்டான்
“தகப்பனே, பரத்துக்கு விரோதமாகவும் உமக்கு முன்பாகவும் பாவஞ்செய்தேன்.” — லூக்கா 15:18
அவன் தன் தவறை மறைக்கவில்லை. மற்றவர்களைக் குற்றம் சாட்டவில்லை. தன் செயல்களுக்குப் பொறுப்பேற்றான்.
நாம் தேவனிடத்தில் வரும்போது நம்முடைய பாவங்களை மறைக்க வேண்டியதில்லை. உண்மையான இருதயத்தோடு அவற்றை அறிக்கையிட்டு, அவருடைய மன்னிப்பை நாட வேண்டும்.
1 யோவான் 1:9, நம்முடைய பாவங்களை அறிக்கையிட்டால், அவர் அவற்றை மன்னித்து நம்மைச் சுத்திகரிக்க உண்மையும் நீதியும் உள்ளவராயிருக்கிறார் என்று கூறுகிறது.
ஈ) தகப்பனிடம் திரும்பி வந்தான்
லூக்கா 15:20-ல், அவன் எழுந்து தன் தகப்பனிடத்தில் வந்தான்.
அவன் மனதில் எடுத்த தீர்மானம் செயலாக மாறியது.
அவன் தகப்பனுடைய வீட்டைப் பற்றி நினைத்ததோடு நிற்கவில்லை. அந்த வீட்டை நோக்கிப் பயணித்தான்.
அன்பானவர்களே, நீங்கள் எவ்வளவு தூரம் விலகிச் சென்றிருந்தாலும், இன்று தேவனிடத்தில் திரும்பி வரலாம். கடந்த காலத் தவறுகள் உங்கள் எதிர்காலத்தைத் தீர்மானிக்க வேண்டியதில்லை.
4. ஓடிவந்து அணைத்த தகப்பன் — லூக்கா 15:20–24
“அவனுடைய தகப்பன் அவனைக் கண்டு, மனதுருகி, ஓடி, அவன் கழுத்தைக் கட்டிக்கொண்டு, அவனை முத்தஞ்செய்தான்.” — லூக்கா 15:20
இந்த உவமையின் மிக அழகான காட்சி இதுவாகும்.
அ) தூரத்திலிருந்தே அவனைக் கண்டார்
மகன் இன்னும் தூரத்தில் வரும்போதே தகப்பன் அவனைக் கண்டார்.
மகன் தன் தகப்பனை மறந்திருக்கலாம். ஆனால் தகப்பன் தன் மகனை மறந்துவிடவில்லை.
இந்தத் தகப்பனின் அன்பு, மனந்திரும்புகிற பாவியை ஏற்றுக்கொள்ளும் தேவனுடைய இரக்கத்தை நமக்கு நினைவுபடுத்துகிறது.
ஆ) மனதுருகி அவனிடம் ஓடினார்
மகன் தகப்பனிடம் வந்து மன்னிப்புக் கேட்பதற்கு முன்பே, தகப்பன் அவனைக் கண்டு மனதுருகி ஓடினார்.
மகனுடைய கடந்த காலத் தவறுகளைப் பட்டியலிட்டு அவனை அவமானப்படுத்தவில்லை. முதலில் அவனை அன்போடு அணைத்துக்கொண்டார்.
தேவன் நம்முடைய பாவத்தைச் சாதாரணமாகக் கருதுவதில்லை. அதே நேரத்தில், உண்மையாக மனந்திரும்பி அவரிடத்தில் வருகிறவர்களை இரக்கத்தோடு ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
இ) மகனை மீண்டும் ஏற்றுக்கொண்டார்
மகன் தன் தவறை அறிக்கையிட்டபோது, தகப்பன் வேலைக்காரர்களை அழைத்து, சிறந்த அங்கியை அணிவிக்கவும், மோதிரத்தைப் போடவும், காலணிகளை அணிவிக்கவும் சொன்னார். கொழுத்த கன்றைக் கொண்டுவந்து விருந்து கொண்டாடவும் கூறினார்.
இவை அனைத்தும் மகன் மீண்டும் குடும்பத்தில் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டதையும், அவனுடைய வருகை மகிழ்ச்சிக்குரியதாக இருந்ததையும் வெளிப்படுத்துகின்றன.
“இந்த என் குமாரன் மரித்தான், திரும்பவும் உயிர்த்தான்; காணாமற்போனான், திரும்பவும் கிடைத்தான்” என்று தகப்பன் கூறினார் (லூக்கா 15:24).
ஆவிக்குரிய பாடம்: மனந்திரும்பி தேவனிடத்தில் திரும்புகிறவரை அவர் மன்னித்து, தமது அன்பில் ஏற்றுக்கொள்கிறார்.
நாம் தேவனிடத்தில் வரும்போது நம்முடைய கடந்த காலத்தைவிட அவருடைய கிருபையே பெரியது என்பதை மறந்துவிடக்கூடாது.
5. மூத்த மகனின் மனநிலை — லூக்கா 15:25–32
இந்த உவமையின் முடிவில், மூத்த மகனையும் இயேசு நமக்குக் காண்பிக்கிறார்.
இளைய மகன் திரும்பி வந்தபோது வீட்டில் மகிழ்ச்சி உண்டானது. ஆனால் மூத்த மகன் கோபமடைந்தான். தன் தம்பியைத் தகப்பன் அன்போடு ஏற்றுக்கொண்டதை அவனால் மகிழ்ச்சியோடு பார்க்க முடியவில்லை.
அ) தகப்பனுடைய வீட்டில் இருந்தும் மகிழ்ச்சியடையவில்லை
மூத்த மகன் தன் தகப்பனோடு இருந்தான். ஆனால் தன் தம்பியின் மீட்பில் அவனால் பங்கேற்க முடியவில்லை.
ஒருவர் வெளிப்படையாகத் தேவனுடைய வீட்டில் இருக்கலாம். ஊழியம் செய்யலாம். ஆனால் பிறரிடம் அன்பும் இரக்கமும் காட்டாத இருதயம் அவருக்குள் இருக்கக்கூடும்.
ஆ) தன் தம்பியை மகனாகப் பார்க்கவில்லை
லூக்கா 15:30-ல், மூத்த மகன் தன் தம்பியை “உம்முடைய இந்த மகன்” என்று குறிப்பிட்டான்.
ஆனால் தகப்பன், “இவன் உன் சகோதரன்” என்று நினைவுபடுத்தினார் (லூக்கா 15:32).
மூத்த மகன் தன் தம்பியின் தவறுகளை மட்டுமே பார்த்தான். தகப்பனோ அவன் திரும்பி வந்ததைக் கண்டார்.
நாமும் சில நேரங்களில் மற்றவர்களின் கடந்த காலத்தை நினைத்து அவர்களைத் தள்ளிவிடுகிறோம். ஆனால் தேவன் அவர்களுடைய மனந்திரும்புதலைக் கண்டு மகிழ்கிறார்.
இ) மீட்கப்பட்டவர்களுக்காக மகிழக் கற்றுக்கொள்ள வேண்டும்
ஒருவர் பாவத்திலிருந்து திரும்பி வந்தால், அவரை இழிவுபடுத்துவது நம்முடைய பணி அல்ல. அவர் தேவனோடு மீண்டும் நடக்க ஊக்கப்படுத்த வேண்டும்.
தேவனுடைய குடும்பத்தில் பிறருடைய மீட்புக்காக மகிழும் இருதயம் நமக்குத் தேவை.
சிந்திக்க வேண்டிய கேள்வி: நாம் மனந்திரும்பி வந்த இளைய மகனைப் போல இருக்கிறோமா? அல்லது மற்றவர்கள் மன்னிக்கப்படுவதை விரும்பாத மூத்த மகனைப் போல இருக்கிறோமா?
முடிவுரை
அன்பான இறைமக்களே, காணாமற்போன மகனின் உவமை நமக்கு மூன்று முக்கியமான சத்தியங்களை நினைவூட்டுகிறது.
- தேவனைவிட்டு விலகிச் செல்லாதீர்கள். அவருடைய சித்தத்திற்குக் கீழ்ப்படிந்து வாழுங்கள்.
- விலகிச் சென்றிருந்தால் திரும்பி வாருங்கள். உங்கள் தவறுகளை உணர்ந்து, மனந்திரும்பி, தேவனிடம் வரத் தீர்மானியுங்கள்.
- திரும்பி வருகிறவர்களை அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ளுங்கள். அவர்களை நியாயந்தீர்ப்பதற்குப் பதிலாக, அவர்கள் தேவனோடு மீண்டும் நடக்க உதவுங்கள்.
இன்று நீங்கள் ஆவிக்குரிய வாழ்க்கையில் தூரமாகச் சென்றிருந்தாலும், தேவனிடம் திரும்பி வரலாம். நீங்கள் செய்த தவறுகளே உங்கள் வாழ்க்கையின் கடைசி அத்தியாயமாக இருக்க வேண்டியதில்லை.
தகப்பனுடைய வீட்டிற்குத் திரும்பி வந்த மகனைப் போல, நாமும் மனந்திரும்பி தேவனிடத்தில் வருவோம்.
நினைவில் கொள்ளுங்கள்: தூரதேசம் உங்களை வெறுமையாக்கலாம்; ஆனால் மனந்திரும்பி தகப்பனிடம் திரும்புவது உங்களை மீண்டும் அன்பின் உறவுக்குள் கொண்டுவரும்.
நிறைவான ஜெபம்
அன்பின் பரலோகத் தகப்பனே, உம்மைவிட்டு விலகிச் சென்ற நேரங்களுக்காக எங்களை மன்னியும். எங்கள் தவறுகளை உணர்ந்து உண்மையாக மனந்திரும்ப எங்களுக்கு உதவி செய்யும். உம்முடைய அன்பையும் கிருபையையும் இன்னும் ஆழமாக அறிந்துகொள்ளச் செய்யும். உம்மிடத்தில் திரும்பி வருகிறவர்களை நாங்களும் அன்போடு ஏற்றுக்கொள்ள உதவும். எங்கள் வாழ்க்கை உம்முடைய அன்பையும் இரக்கத்தையும் வெளிப்படுத்துவதாக இருக்கட்டும். இயேசு கிறிஸ்துவின் நாமத்தில் ஜெபிக்கிறோம், ஆமென்.
