ஒரு குருவுக்கு பேரழகும் நற்குணமும் கொண்ட ஒரு மகள் இருந்தாள். அவளுக்குத் திருமணம் செய்ய பலரும் விருப்பம் தெரிவித்தனர். அவர்கள் தங்களது திறமை, செல்வம், அறிவு ஆகியவற்றைக் காட்டி, அந்த மகளை மணக்க வேண்டும் என்று போட்டியிட்டனர். யாரைத் தேர்ந்தெ டுப்பது என்ற குழப்பத்தில் இருந்த குரு, ஒரு சிந்தனைக் குரிய சவாலை முன்வைத்தார். “நான் இரண்டு கேள்விகள் கேட்பேன்; அதற்கு சரியான பதில் கூறுபவருக்கே என் மகளைத் திருமணம் செய்து கொடுப்பேன்” என்று அறிவித் தார். இந்த சவாலை கேட்ட அனைவரும் ஆர்வத்துடன் சம்மதித்தனர்.
மறுநாள் அனைவரும் குருவின் வீட்டில் கூடியிருந்த னர். குரு முதல் கேள்வியை முன்வைத்தார்: “உலகிலேயே இனிமையான பொருளை கொண்டு வாருங்கள்.” அடுத்த நாள், ஒவ்வொருவரும் தங்கள் எண்ணத்தில் இனிமையான தாக கருதிய பொருட்களை கொண்டு வந்தனர். ஒருவர் தேனை கொண்டு வந்தார்; இன்னொருவர் கரும்பைக் கொண்டு வந்தார்; சிலர் பலவிதமான பழங்களையும் இனிப்புகளையும் கொண்டு வந்தனர். ஒவ்வொருவரும் தங்களது தேர்வு தான் சிறந்தது என்று நம்பிக்கையுடன் இருந்தனர்.
அந்த நேரத்தில், குருவின் ஏழை சீடன் அமைதியாக நின்றிருந்தான். அவனைப் பார்த்த குரு ஆச்சரியத்துடன், “நீயும் இந்தப் போட்டியில் கலந்து கொண்டாயா?” என்று கேட்டார். அதற்கு அவன் பணிவுடன், “ஆமாம் குருவே, நான் உங்கள் மகளை நேசிக்கிறேன்” என்று பதிலளித்தான். குரு அவனை நோக்கி, “சரி, நீ என்ன கொண்டு வந்திருக்கிறாய்?” என்று கேட்டார். சீடன் மெதுவாக ஒரு சிறிய பெட்டியைத் திறந்தான். அதனுள் ஒரு ஆட்டின் நாக்கு இருந்தது.
அதைப் பார்த்த குரு குழப்பமடைந்தார். “இது என்ன? ஏன் இதை கொண்டு வந்தாய்?” என்று கேட்டார். சீடன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: “குருவே, உலகிலேயே இனிமை யானது நாவே. நாவிலிருந்து வரும் இனிய வார்த்தைகள் மனிதர்களின் மனதை குணப்படுத்துகின்றன. துயரத்தில் இருப்பவர்களுக்கு ஆறுதலாகின்றன; உடைந்த உறவுகளை இணைக்கின்றன; நம்பிக்கையை உருவாக்குகின்றன. மனித னுடைய நாவை கொண்டு வர முடியாததால், அதன் அடையா ளமாக இந்த ஆட்டின் நாவை கொண்டு வந்தேன்.” இந்த ஆழமான பதிலை கேட்ட குரு மிகவும் மகிழ்ந்து, “நீ உண்மையிலேயே சரியான பதிலை அளித்துள்ளாய்” என்று பாராட்டினார்.
பின்னர் குரு இரண்டாவது சோதனையை அறிவித்தார்: “உலகிலேயே மிகவும் கசப்பான பொருளை கொண்டு வாருங் கள்.” மறுநாள் அனைவரும் மீண்டும் தங்கள் பதில்களுடன் வந்தனர். ஒருவர் வேப்பங்காயை கொண்டு வந்தார்; மற்றொரு வர் கசப்பான காய்களை கொண்டு வந்தார்; ஒவ்வொருவரும் தங்கள் தேர்வை முன்வைத்தனர். கடைசியாக அந்த சீடன் மீண்டும் வந்தான். அவன் கையில் இருந்த பெட்டியைத் திறந்தான். அதனுள் மீண்டும் அதே ஆட்டின் நாக்கு இருந்தது.
இதைக் கண்ட குரு சற்று கோபமடைந்து, “இது என்ன? இனிமையானதற்கும் இதையே கொண்டு வந்தாய். இப்போது கசப்பானதற்கும் இதையே கொண்டு வந்திருக்கி றாயே? இதன் அர்த்தம் என்ன?” என்று கேட்டார். அதற்கு சீடன் அமைதியாகப் பதிலளித்தான்: “குருவே, தீய வார்த்தை களைப் பேசும் நாவை விட உலகில் கசப்பானது எதுவும் இல்லை. அதிலிருந்து வரும் வார்த்தைகள் மகிழ்ச்சியாக இருக்கும் ஒருவரையும் துயரப்படுத்துகின்றன; நண்பர்களை பகைவர்களாக மாற்றுகின்றன; உறவுகளை உடைக்கின்றன; மனங்களை காயப்படுத்துகின்றன. ஆகவே நாவே உலகிலேயே மிகவும் கசப்பானதும் ஆகும்.”
இந்த பதிலை கேட்ட குரு ஆழ்ந்த சிந்தனையில் மூழ்கினார். சீடனின் ஞானத்தையும் வாழ்க்கைப் புரிதலையும் கண்டு அவர் மகிழ்ந்து, தனது மகளை அவனுக்கே திருமணம் செய்து வைத்தார்.
இறைமக்களே, இந்தக் கதை நமக்கு ஒரு மிகப் பெரிய உண்மையை உணர்த்துகிறது. நாவு என்பது சிறிய உறுப்பாக இருந்தாலும், அதன் தாக்கம் அளவிட முடியாதது. அது ஆசீர்வாதங்களையும் தர முடியும்; அதே நேரத்தில் அழிவையும் ஏற்படுத்த முடியும். ஒரு இனிய வார்த்தை உடைந்த மனதை குணப்படுத்தும்; ஒரு கடுமையான வார்த் தை உறவுகளை முறித்துவிடும். மனிதர்களின் வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியையும் துயரத்தையும் உருவாக்கும் சக்தி நாவுக்கு உண்டு.
இறைவேதமும் இதையே வலியுறுத்துகிறது: “தன் வாயையும் தன் நாவையும் காக்கிறவன் தன் ஆத்துமாவை இடுக்கண்களுக்கு விலக்கிக் காக்கிறான்” (நீதி 21:23).
நாம் பேசும் வார்த்தைகள் நமது வாழ்க்கையின் திசையை தீர்மானிக்கின்றன. ஆகையால், பேசுவதற்கு முன் சிந்திக்க வேண்டும்; நமது வார்த்தைகளில் இனிமையை வளர்க்க வேண்டும்; பிறரை காயப்படுத்தும் சொற்களை தவிர்க்க வேண்டும்; நமது நாவை கட்டுப்படுத்த கற்றுக் கொள்ள வேண்டும்.
முடிவாக, நாவு ஒரு அற்புதமான வரம். அதை நாம் எப்படிப் பயன்படுத்துகிறோம் என்பதே நமது வாழ்க்கையை நிர்ணயிக்கிறது. நாவை காக்கிறவன் தனது வாழ்க்கையையும் உறவுகளையும் காக்கிறான். ஆகையால், இனிமையான வார்த்தைகளை விதைத்து, நல்ல உறவுகளை அறுப்போம்.
– போதகர். பெ. பெவிஸ்டன்
